ارمغان پوچ «ویچ‌ها»!

مهدي مناجاتي

کد خبر: ۳۷۷۲۶۳

تاریخ: ۱۶ بهمن ۱۳۹۲ - ۱۱:۴۸

عابدزاده یکی از فوتبالیست‌های خوب مملکت بود که مثل خیلی‌های دیگر که از او جلوتر هستند، خانه‌نشین شده است.

مسئله خانه‌نشینی بزرگان فوتبال کشور متاسفانه مربوط به امروز و دیروز نیست. اینها سال‌هاست خانه نشین‌ شده‌اند و جای تاسف است که امروز بسیاری از همین بزرگانی که این فوتبال را با ذره ذره تلاش‌شان ساخته‌اند، می‌روند که برای همیشه فراموش شوند. اساسا نه اینکه بخواهم مدعی باشم مربیان ایرانی بار فنی بیشتری از رقبای خارجی‌شان دارند اما مربیان داخلی هیچ چیز هم اگر نداشته باشند، دست کم عرق ملی و تعصب تیمی‌دارند.

آن‌ها اخلاق مختص ایرانی‌ها را که سرلوحه ورزش ایشان است، با خود دارند اما متاسفانه دلال‌ها، آن‌ها را خانه‌نشین کرده‌اند. دلال‌ها در همه جای فوتبال نفوذ کرده‌اند. در فدراسیون فوتبال افراد زحمت‌کش زیاد است اما دلال‌هایی که به آن‌جا نفوذ کرده‌اند، زورشان از رئیس و دبیر فدراسیون هم بیشتر است و کنترل از دست مسئولان خارج شده است.

عابدزاده یکی از فوتبالیست‌های خوب مملکت بود که مثل خیلی‌های دیگر که از او جلوتر هستند، خانه‌نشین شده است. آب در کوزه و ما تشنه‌لبان می‌گردیم! به قول قدیمی‌ها مرغ همسایه را غاز می‌بینیم و در حالی که خودمان بهترین‌ها را داریم از مربیان درجه چندم خارجی استفاده می‌کنیم. عابدزاده یک تاریخچه دارد که مردم ایران از کوچک و بزرگ آن را می‌دانند اما مردم از کجا بدانند که چه بزرگانی برای این فوتبال زحمت کشیده‌اند؟

از حشمت مهاجرانی گرفته تا حسن حبیبی و دیگران کجا هستند؟ به نظرم «پول» یکی از اصلی‌ترین علل خانه‌نشینی بزرگان فوتبال ایران و البته ورود خارجی‌هاست. متاسفانه باشگاه‌هایی که امثال حبیبی و مهاجرانی در آن‌ها بازی می‌کردند، هم یک مربی خارجی می‌آورند و پول هنگفتی به او می‌دهند تا از کنارش چیزی هم گیر خودشان بیاید! حداقل باشگاه‌ها اگر می‌خواهند مربی خارجی بیاورند، کسانی را بیاورند که از فرهنگ و کلاس بالایی برخوردار باشند. امثال بگوویچ و بوناچیچ و سایر «ویچ‌ها» 30 سال است که در فوتبال ما هستند و بی آن که نتیجه‌ای بگیرند از پرسپولیس گرفته تا دسته یک کار می‌کنند.

دلال‌ها از مربی خارجی 50 درصد حق دلالی می‌گیرند ولی آیا مهدی مناجاتی حاضر است چنین پولی را بدهد؟ من می‌گویم که آن 50 درصد را هم نمی‌خواهم و ترجیح می‌دهم خانه‌نشین باشم. من اگر می‌خواستم از این کارها بکنم وارد ورزش نمی‌شدم. این کارها خیانت به مربیان اخلاق است. متاسفانه اکنون وضع به این صورت است که قدر بزرگان شناخته نمی‌شود. حتی در برخی مطبوعات هم دلال‌ها نفوذ دارند.

امروز رفته رفته فضا برای مربیان اخلاق مدار تنگ و تنگ‌تر می شود. باز خدا پدر آنهایی را بیامرزد که به امثال جلالی تیم می‌دهند. او مربی خوب و بااخلاقی است اما کسانی داریم که جلالی اذعان می‌کند استادشان هستند. آن‌ها کجایند؟ آن‌ها باید باشند که امثال جلالی‌ها شکل بگیرند. و در پایان هم اشاره‌ای بکنم به عزم جدی مسئولان دستگاه‌های نظارتی برای برخورد با فساد در فوتبال. به نظرم همیشه شروع این کارها خوب بوده ولی به 6 ماه نرسیده همه چیز فراموش می‌شود! ما به امید زنده‌ایم اما امیدمان دارد ناامید می‌شود. فعلا که استادان ما همه خانه‌نشین شده‌اند و کسی از آن‌ها خبر ندارد.

*مربی سابق تیم ملی فوتبال