داربی مادونینا 72 ساعت پس از آن تنش‌ها؛

ضرب‌دست

کد خبر: ۳۷۳۸۸

تاریخ: ۳۰ بهمن ۱۳۸۷ - ۱۰:۲۲

به شکل طبیعی بابت نمایش متقلبانه‌ای که درنهایت به سود اینتر و ضرر گرمای رقابت در اسکودتو شد، متأسفم. آبی‌ و مشکی‌های شهر میلان اکنون با اختلاف 9 امتیاز نسبت به یووه و 11 امتیاز نسبت به میلان در صدر جدول جا خوش کرده‌اند. بازنده داربی نقش خود را در زیباترکردن این جدال حیثیتی ایفا کرد اما حرف آخر را مورینیو زد؛ مردی که برای نخستین بار برتری مقابل آنچلوتی را تجربه کرد و به کسب اولین افتخار در سرزمین چکمه‌ای نزدیک شد.

به نوشته خراسان و به نقل از کوریره دلو ‌اسپورت، پیروزی در داربی گام بلندی برای تثبیت قهرمان زودهنگام در سری A بود و این روزنامه چه خوب تیتر زد؛ «اینتر، داربی و اسکودتو.» میلان به جادوی رونالدینیو دل بست و اینتر به لطف سازماندهی مناسب در خط میانی و عملکرد کیفی‌تر مهاجمانش نتیجه لازم را گرفت.

وقتی از قدرت خط حمله تیم موراتی صحبت می‌کنیم، می‌خواهیم از نمایش زیبای آدریانو (ممنون از آن ضربه دست زیبا!) و دژان استانکوویچ تقدیر کنیم؛ هرچند آدری می‌توانست در مقاطعی اختلاف را به 3 گل برساند و انفعال فراوانش به میلان جسارت حمله را داد. تصور کنید اگر سزار درون دروازه اینتر قرار نداشت، چه بلایی بر سر تیم پیروز می‌آمد.

مطابق معمول بخشی از بلایا توسط روزنامه‌ها روی سر برنده داربی آوار می‌شد. توتو اسپورت از نقش داور در افزایش اختلاف امتیاز صدرنشین با یووه، تیم محبوب این روزنامه نوشت و گاتزتا دلو اسپورت عبارت طعنه‌آمیز «دست روی اسکودتو» را روی جلد برد. تیتر یکی دیگر از مقاله‌های آن‌ها «داربی آدرمانو» (مانو در زبان ایتالیایی به معنای دست است) بود.

آلبرتو کورتی نویسنده گاتزتا با این اشاره به تقلب آشکار اینتر گفت: «پذیرش گل اول اینتر از سوی داور و کمک داور ثابت کرد دار و دسته موراتی چقدر قدرتمند و با نفوذ هستند.» جانی مورا نویسنده لاریپو بلیکا هم نظر خاص خود را داشت: «می‌توانید درباره این که توپ به دست می‌خورد یا دست به توپ، ساعت‌ها بحث کنید. به نظر من آدری توپ را با بازو مهار نکرد. با توجه به زاویه بدن، اگر قرار بود او توپ را با بازو کنترل کند، بی‌تردید موقعیت هدر می‌رفت.»

پس از واقعه «آدریانو گیت» اوضاع تا حدودی به حالت اولیه بازگشت و دژان استانکوویچ برای دومین بار اینتر را به گل رساند. آدریانو هم به لطف جنگندگی فراوان، ضربه‌های پشت پا و هزاران هزار تاکتیک جلوه فروشانه دیگر، ضعف خط دفاعی میلان و البته درخشش گاه و بی‌گاه آبیاتی را به رخ کشید. نمایش ضعیف کالادزه و مالدینی به زلاتان اجازه هنرنمایی بی‌قید و شرط را می‌داد و از طرفی کمربند خط میانی اینتر شامل عناصری مانند مونتاری، کامبیاسو و زانتی با فشار روی توپ ابتکار عمل را از رونالدینیو، پیرلو و بکام می‌گرفتند. کورتی موافق است: «تیم مورینیو در یک ساعت اول قدرت خود را نشان داد.

منظورم از قدرت صرفا توان بدنی نیست. این عامل کلید موفقیت اینتر بود. آن‌ها نسبت به فصل گذشته قدرتمند‌تر به نظر می‌رسند و اگر تا پایان چنین بر رقیبان سلطه داشته باشند، دیگر هیچ غم و غصه‌ای ندارند.» میلان چه کاره بود؟ ورود اینتزاگی به جای بکام مصدوم درآمیخته با هنرنمایی همیشگی رونالدینیو در بازی‌های بزرگ، اختلاف را به حداقل رساند؛ آن‌چه نمایان‌گر قوای ذهنی ستاره برزیلی در بازی‌های بزرگ است.

قرمز و مشکی‌ها برای غرور خود می‌جنگیدند. مورینیو به دلیل احساس خطر آدریانو، استانکوویچ و مونتاری را بیرون کشید و از سزار، ساموئل و چیوو دفاع جانانه‌تری خواست.

در این گیر و دار نقش داور پررنگ شد. کمک داور به درستی گل اینتزاگی را مردود دانست و اما روزتی در اعلام پنالتی به سود میلان اهمال کرد و آمبروسینی را به دلیل خطا روی مونتاری از جریان بازی بیرون نینداخت. این‌ها به کنار، مورینیو پاداش آماده کردن تیم در داربی دور رفت را گرفت؛ هرچند خیلی دیر.

به اعتقاد میرکو گراتزیانو نویسنده لاریپو بلیکا آقای خاص حالا پس از پشت سر گذاشتن بازی‌های دشوار و در فاصله 14 هفته مانده به پایان سری A می‌تواند فقط به اروپا و منچستریونایتد بیندیشد. مورینیو گفته 11 پیروزی دیگر کافی است اما نه! بعید به نظر می‌رسد میلان و یوونتوس در تک‌تک بازی‌های آینده به برتری دست یابند، پس باید از عدد مورد نظر آقای خاص (از این به بعد او را جادوگر ستوبال خطاب کنید) کاست.

به نظر روزنامه‌نگاران ایتالیایی، یووه و میلان از هم‌اکنون قافیه را باخته‌اند. نمایش ضعیف بکام، دو هفته پس از رگبار تشویق‌های روانه شده به سمت او، گالیانی را بر آن داشت گوشی تلفن را بردارد و بگوید: «سلام گالکسی! بازیکن بهتری ندارید؟»