در توصيف سرالکس فرگوسن و ساير بزرگان فوتبال دنيا؛

در حفظ و نگهداري ما کوشا باشيد

کد خبر: ۳۷۳۷۳

تاریخ: ۳۰ بهمن ۱۳۸۷ - ۱۰:۰۱

شايد نشانه يي از تغيير باشد؛ تحولات روز به روز فوتبال را مي گويم.

به نوشته اعتماد و به نقل از تایمز، وقتي از بارسلونا بازگشتم، بيشتر دوست داشتم راهي تاتنهام شوم تا اينکه لباس منچستريونايتد را به تن کنم و هنگامي که با سفيدهاي وايت هارت لين به توافق نرسيدم، کنار سران شياطين سرخ پاي ميز مذاکره نشستم.

تيم لندني همواره انتخاب اول من بود. شايد اين قصه براي نسل جديد باورنکردني باشد اما بايد به آنها هشدار بدهم منچستريونايتد هميشه اينقدر خوب نبوده است. ماجراي من به سال 1989 بازمي گشت؛ زماني که چيزي به نام امپراتوري فرگوسن وجود نداشت. سرتان را درد نياورم.

عاقبت به هر نحو ممکن با تاتنهام به توافق رسيدم و در اولين فصل تجربه بازي در وايت هارت لين مقام سوم ليگ را جشن گرفتم. منچستريونايتد پايين تر از کوئينز پارک رنجرز و نورويچ در رتبه سيزدهم جاي گرفت.

بله. تيم فرگوسن مثل الان دلربا نبود. سال از پي سال مي گذشت و تاتنهام در روزهاي تاجگذاري شياطين سرخ در ورطه مشکلات اقتصادي افتاد، با اين حال هرگز از ترجيح تيم محبوبم به منچستريونايتد پشيمان نيستم. چه کسي مي توانست پيش بيني کند تيم فرگوسن چنين آينده درخشاني دارد؟ ساختن يک تيم بزرگ کاري پرزحمت اما قابل انجام است.

ايجاد سه انقلاب در يک برهه زماني هرچند طولاني مدت خيلي دشوار به نظر مي رسد؛ کاري که فرگوسن کبير از عهده اش برآمد. کارشناسان هر دو تيم طلايي منچستريونايتد را مي پسندند.

انتخاب من تيمي است که رونالدو، روني، تبس و برباتوف را در اختيار دارد. در کار صاحب 10 جام ليگ برتر، دو جام ليگ قهرمانان، پنج جام حذفي انگليس و خالق آبردين طلايي چه رازي وجود دارد؟

اگر عامل دقت و توجه را در اولويت قرار داده ايد، بايد بدانيد ساير مربيان ممتاز هم چنين فاکتوري داشته اند. راز حضور طولاني مدت در باشگاه بزرگي مانند منچستريونايتد کنترل بازيکنان، احاطه بر محيط اطراف و احساس راحتي با شاگردان است. پيرمرد اسکاتلندي يک ماسک ترسناک بر صورت داشت اما در نوع برخورد با افرادي ياغي مانند کانتونا و کين نقاب ديگري براي خود برگزيد. مي گويند اگر گاسکوئين به جاي تاتنهام راهي اولدترافورد مي شد، احتمالاً اعتياد به الکل را کنار مي گذاشت. من شک دارم يعني بابي رابسون و تري ونبلز تجربه کنترل اين جوان ذاتاً خوب را نداشتند؟

شايد فقط بر تعداد افتخارات گازا افزوده مي شد. در تمام اين سال ها فرگوسن شانس استفاده بهينه از قدرت مالي بيکران باشگاهش را داشت. خريدهاي او عادي بود چون ساير همتايانش هم دقيقاً روي مهره مورد نظر وي دست مي گذاشتند، با اين حال نتيجه حاصل شده توسط بازيکنان جديد کاملاً متفاوت به نظر مي رسيد. من و فرگوسن با يکديگر تفاوت داريم. چند سال پيش در مقاله يي به ضرورت توجه به مربيان و اهميت ندادن به قيل و قال رسانه ها اشاره کردم.

واقعاً نمي خواستم فرگوسن را يک هوچي و آشوبگر بنامم. از آن زمان من کارشناس شدم و فرگي در هيچ يک از برنامه هاي بي بي سي شرکت نکرد. حالا زمانه عوض شده و پسر فرگوسن در نقش مديربرنامه هاي بازيکنان، پدرش را به دخالت در هر امري ترغيب مي کند. او در «برنامه بازي روز» مي نشيند و هر چه مي خواهد بر زبان مي آورد. خب. فرگوسن هم مجاز است مکنونات شغلي خود را بر زبان بياورد.

پرافتخارترين مربي تاريخ معاصر فوتبال دنيا يک بار قصد قبلي مبني بر بازنشستگي را تغيير داد و اطمينان دارم به اين زودي ها دست از سر فوتبال برنمي دارد. چرا؟ چون بدون توپ گرد قادر به نفس کشيدن نيست. جانشين فرگوسن؟

با توجه به تعويق چند باره پروژه خداحافظي سرالکس، جواب اين سوال فصل به فصل تغيير مي کند. چند سال پيش اسون گوران اريکسون و اکنون مارتين اونيل مناسب ترين گزينه ها بوده و هستند. به هر حال درخشش استون ويلا توانايي هاي مربي سابق سلتيک را به رخ مي کشد. مي توانيد تصور کنيد ژوزه مورينيو خوشحال و داوطلب، با فشار ناميده شدن به عنوان جانشين فرگوسن کنار مي آيد. آقاي خاص در ليست هر خوش سليقه يي جاي ويژه يي دارد.

چندي پيش اسکولاري هم از چلسي اخراج شد تا رقيبي براي روزهاي بازنشستگي اسطوره اولدترافورد به وجود بيايد، جالب است. چند سال قبل چلسي يکه تاز ليگ برتر بود و به مدد ثروت تمام نشدني آبراموويچ و تاکتيک هاي مورينيو، بي غروب به نظر مي رسد اما حالا در خطر از دست دادن چهار پله ابتدايي ليگ برتر است.

اين دوران روزگار به تيم ها هشدار مي دهد تا مي توانند در حفظ مربي موفق و پيروز خود کوشا باشند چون تا اطلاع ثانوي، امکان انتخاب جانشيني پيروز براي آنها وجود ندارد. با استناد به دستاوردهاي گذشته مي توان فرگوسن را بهترين مربي تاريخ فوتبال دنيا معرفي کرد.