رسم عاشق کشي؛

همه معاني داربي ايراني

کد خبر: ۳۷۰۰۱

تاریخ: ۲۷ بهمن ۱۳۸۷ - ۱۲:۴۴

چه سور و ساتي، چه رنگ و لعابي، چه سري، چه دمي (! ). داربي بزرگ پايتخت آفتابه و لگن دارد، اما شام و ناهارش کسي را سير نمي کند. استقلالي ها اين بار تا آستانه لذتي بزرگ رفتند و ناکام برگشتند تا معترضان داربي باشند. تساوي و باز هم تساوي.

به نوشته قدس، سناريوي عمدي بودن اين تساوي ها اگر چه قوت گرفته است، اما دلايل زيادي براي رد آن وجود دارد. جنگ نيمه دوم، موقعيتهاي صددرصدي که زده نشد. توپ سياوش اکبرپور اگر گل مي شد، پرسپوليس ديگر مهلت جبران نداشت و يا طلسم پاي نيکبخت که فقط مربوط به اين مسابقه نيست. قابل قبول و منطقي نيست که يک فکر واحد را پشت تمام اين جريانها ببينيم. کسي که ناگهان دستور تعويض عليزاده را صادر کرده تا او وارد زمين شده و پنالتي دهد و داربي شصت وششم هم با تساوي پايان يابد.

اصلاً انجام چنين صحنه سازي بزرگي در قابليتهاي فوتبال ايران نمي گنجد.آنقدرها حرفه اي نيستيم و رفتارهايمان حساب و کتاب ندارد که با چنين دقت ميلي متري اي بتوانيم يک نيمه سرد و کسل کننده بسازيم و نيمه اي ديگر را پرآشوب از آب در آوريم و براي هندي شدن فيلم در لحظه آخر ورق را برگردانيم.نه، اين نکته پذيرفتني تر است که داربي هرگز در قواره سروصداهايش نبوده است، اما اينکه تمام آن يک سناريوي از پيش تعيين شده بوده، نه. آکتورهاي اين فيلم نتوانستند چيزي در شأن اين اکران با شکوه و پرمخاطب از آب درآورند.

بازي استقلال- پرسپوليس از دقيقه 56 شروع شد و 34 دقيقه به طول انجاميد. آنجا که دو تيم به بهانه شوت مجتبي جباري مجبور شدند تا بندهاي احتياط را از دست و پاي خود باز کنند چه بسا که اگر آن شوت زده نمي شد، اين مسابقه تا دقيقه 90 هم شروع نمي شد!

اين قبول که آنها طاقت باخت ندارند، اما براي حفظ جذابيت محبوب ترين ملاقات فوتبال باشگاهي ايران بايد قرباني داد. چقدر مساوي؟ چقدر يک- يک ؟ يک بار حساسيت جدول حکم به تساوي مي دهد، بار ديگر مربيان جرأت ريسک به خود نمي دهند، اما پنج مساوي پشت هم براي چه. آيا داربي تهران مهمتر از ال کلاسيکو اسپانياست که هر از گاهي يک تيم مزه سمبه پرزورتر خود را به حريف مي چشاند؟

از آخرين برد پر گل يکي از دو تيم که هنوز هم آن را چون چماق بر سر حريف مي کوبد، بيش از سه دهه مي گذرد.اما چرا؟ اهالي فدراسيون از اينکه داور ايراني از پس بازي برآمده است، خوشحالند. مربيان دو تيم از اينکه نباختند و بازيکنان به خاطر سرافکنده نشدن.

اما اين وسط تکليف آن هوادار چيست که کم کم مزه پيروزي را فراموش مي کند و آخرين برد تيمش را مقابل حريف سنتي به ياد ندارد. گيريم که به مساوي هم رضايت داد. باز هم مساوي داريم تا مساوي. مساوي اي که 60 دقيقه آن ارزش نگاه کردن ندارد، کجاي دل مي توان گذاشت؟ اين همه ويژه نامه و برنامه تلويزيوني و مصاحبه و بگير و ببند براي اين بود؟

اين داربي بي بو و خاصيت ارزش اين همه قيل و قال داشت؟ عاشقاني که هر بار مي آيند و اين چنين سرخورده و مغموم استاديوم را ترک مي کنند تا کي پاي اين داربي خواهند نشست. آيا اين رسم برخورد با آنهاست؟