امشب داربي «مادونينا» از روي نيمکت شروع مي شود؛

شيطان و آب مقدس

کد خبر: ۳۶۹۹۷

تاریخ: ۲۷ بهمن ۱۳۸۷ - ۱۲:۴۴

داربي ميلان که همه آن را با نام «مادونينا» مي شناسند، با تقابل مربيان کاملاً متفاوت دو تيم معنا پيدا مي کند. جايي که نيمکت

به نوشته قدس، اينتر و ميلان را نامهايي اشغال کرده اند که يکي از آنها را مربي فصل آينده چلسي معرفي مي کنند و ديگري را رهبر منچسترسيتي جاه طلب؛ اما رؤياي کارلو آنچلوتي مربيگري در باشگاه رم است و اين آرزويش را علني بارها به زبان هم آورده و حتي خشم اسپالتي را برانگيخته است. مورينيو اما فقط به ليگ قهرمانان، البته بعد از اسکودتو فکر مي کند.

مسلماً او بدش هم نمي آيد مربيگري يک تيم بزرگ را در جام جهاني برعهده داشته باشد، اما آنچلوتي و مورينيو هرچه فکر و آرزو دارند، امشب به چيز ديگري خواهند انديشيد؛ به داربي ميلان که شايد براي هردوتيم به نوعي حکم سکوي پرتاب به سوي اسکودتو اين فصل را داشته باشد.

اين روزها مطبوعات ايتاليايي اين دونفر را شيطان (مورينيو) و آب مقدس (آنچلوتي) خطاب مي کنند، شايد براي اينکه خصوصيات اخلاقي، رفتاري و حتي نحوه تيمداري آنها زمين تا آسمان با يکديگر متفاوت است. البته اگر بخواهيم قضيه را از جنبه مذهبي نگاه کنيم، اين القاب هيچ ربطي به آنها ندارند، براي اينکه همه مي دانند آقاي خاص يک مسيحي کاتوليک معتقد است.

شايد اين القاب زماني توجيه پيدا مي کنند که بگوييم مورينيو همان مربي است که در ايتاليا کمتر کسي از او خوشش مي آيد و برعکس، آنچلوتي همان مربي مهرباني است که از هشت سال قبل تاکنون ميلان را تمرين مي دهد، اما حتي در اين استدلال هم، براساس سلايق متفاوت، يک پارادوکس مطلق به نظر مي رسد.

مرد پرتغالي يکشنبه هايش را به دعوا کردن با خبرنگاران در رختکن و استوديوهاي تلويزيوني ايتاليايي مي گذراند، حتي با يک نفر از مفسران ورزشي اين کشور رابطه خوبي ندارد و همه آنها به نحوي يک بار اعصاب او را بهم ريخته اند. مورينيو وقتي جلوي ميکروفون خبرنگاران مي ايستد، احساس مي کند که دارد وقتش را هدر مي دهد.

براي اينکه آقاي خاص فکر مي کند که هيچ کس، واقعاً هيچ کس در سطح او نيست! هرچه اعصاب مورينيو به راحتي تحريک مي شود، در مورد آنچلوتي همه چيز برعکس به نظر مي رسد. کارلتو را بعضي مواقع حتي بايد کتک زد تا واکنشش را برانگيخت.

مورينيو به اندازه اي از خودش مطمئن است که هرگز به اشتباهي از سوي خود اعتراف نکرده است. آنچلوتي اما زيرک است. مورينيو از خودش انتقاد نمي کند، براي او هميشه اينتر يک تيم کامل که تماشايي هم فوتبال بازي مي کند، باقي مي ماند. آقاي خاص تنها بعد از شکست ناباورانه نراتزوري در برابر آتالانتا از خودش انتقاد کرده بود، اما آنچلوتي اول به خوبي همه انتقادها را گوش مي دهد و آنگاه در حالي که شانه هايش را بالا مي اندازد، اين گونه جواب خبرنگاران را مي دهد: «البته...شايد... درسته...شايد هم همين طور باشد که مي گوييد..»
مورينيو اما بيش از اندازه رک است. طوري که خيلي راحت با يکي دو جمله مستقيم طرف مقابلش را ساکت مي کند. آنچلوتي که فوتبال ايتاليا را به مراتب بهتر از او مي شناسد، دنبال اين حاشيه ها نمي رود، اما او هم خيلي راحت به هدفش مي رسد. حتي برخي دفعات از مورينيو هم در اين زمينه موفق تر عمل مي کند.

مربي اينتر، مردي است که براي عصبي شدن حتي سه شماره هم نمي شمارد، اما مربي ميلان بيش ازحد خونسرد و آرام است. مورينيو خيلي لاغر است. اما آنچلوتي از نظر فيزيکي هم به او شباهت ندارد و حتي اين موضوع هم برايش مهم نيست. همه مي دانند که کارلتو هميشه دوست داشته خوب غذا بخورد و به چاق بودنش اهميتي نمي دهد. مورينيو دستور مي دهد و آنچه را که مي خواهد، به دست مي آورد. اگر در زمان کوتاه به اين خواسته اش نرسد، پاهايش را محکم به زمين مي کوبد تا به هدفش دست يابد (مثل قضيه پيوستن کارشما به اينتر).

آنچلوتي عادت کرده با فلسفه خاص ميلان روزگار بگذراند و آن اينکه هميشه نمي توان نظر خود را به ديگران تحميل کرد. کارلتو مي داند که رئيس بزرگ (برلوسکوني) فقط ستاره در تيمش مي خواهد، ستاره هايي که از نظر او بايد همه کنار هم در خط حمله بازي کنند؛ چه مصيبتي! مورينيو امروز با سيستم 2 - 1 - 3 - 4 مقابل حريفانش مي ايستد، اما وقتي که همه مهاجمانش(ايبرا، کروز، کارشما و مانسيني) را با هم به زمين مي فرستاد، واقعاً دربن بست گير کرده بود.

آنچلوتي اما همان ترکيبي را که ايتالياييها اسم آن را درخت کريسمس گذاشته اند( 1 - 2 - 3 - 4 ) اجرا مي کند. اما فقط خدا مي داند چندبار ديگر آمبروزيني را در ترکيب اصلي قرار مي دهد و رونالدينيو را روي نيمکت مي نشاند و از همه بدتر اينکه همه اين کارها را بدون اينکه خودش در اين رابطه تصميم بگيرد، انجام مي دهد...فوتبال مورينيو خيلي زيبا نيست، اما فوق العاده پربرخورد و بيش از حد مؤثر جلوه مي کند. فوتبال آنچلوتي مخلوطي از کميت و کيفيت است. چيزي بين زيبايي مطلق فوتبال ساکي و منطق بيش از اندازه کاپلو که هرازگاهي نتايج عجيب هم در پي دارد.

مورينيو در جمع و جور کردن تيمش، توجه همه را فقط به سوي خودش جلب مي کند. آنچلوتي که خودش تا چند سال پيش در اين زمينها دويده اما همه چيز را با بازيکنان تيم تقسيم مي کند، حتي حالا که رئيس و مربي آنهاست.

کارلتو در نيمکت تيم هم خيلي دموکرات به نظر مي رسد. بازيکنان اينتر مورينيو را دوست دارند، اما نه همه آنها و حتي خيلي از آنها تحملش را هم ندارند. مورينيو گفته بود که به خاطر آنها حتي حاضر است خودش را آتش بزند، اما با بالوتلي به جايي رسيده که همه مي دانند تقابل آنها يک خصومت شخصي دوطرفه است و نه چيز ديگر. به ندرت رخ مي دهد که آنچلوتي صدايش را بلند کند و سر بازيکنان داد بزند. ولي اين اتفاق غيرممکن هم نيست.

برخي از رفتارهاي جيلاردينو که از نيمکت نشيني خسته شده بود، به هيچ وجه به مذاق او خوش نيامدند و کارلتو هم به صراحت آنها را به زبان آورد. آنچلوتي بازيکن بزرگي بود. مورينيو نه، او اصلاً فوتبال را حرفه اي بازي نکرد و در همان سطح جوانان متوقف شد. مورينو به مانچيني حسادت مي کند و کافي است که فقط اسم مربي قبلي اينتر را کسي جلوي او بياورد.

اما آنچلوتي به حدي خونسرد است که حتي شنيدن اسم کاپلو و ساکي و مقايسه شدن با آنها هم ذره اي برايش اهميت ندارد. مورينيو به خاطر يک مبارزه عليه خودش و ديگران مربي شد، براي اينکه ثابت کند فقط آنهايي که فوتبال بازي کرده اند نيستند که مي توانند از آن چيزي بفهمند.

آنچلوتي اما کارش را با سفارشهاي ساکي شروع کرد و توانست در تيم ملي آريگو ساکي نقش دستيار مربي را براي خودش دست و پا کند. او در نقش مربي يک جام ليگ قهرمانان بيشتر از مورينيو فتح کرده است. اما جام مورينيو با پورتو براي تيمي در اين حد و اندازه يک رويداد تاريخي بود. آنچلوتي يک اسکودتو هم در کارنامه اش دارد اما مورينيو هم در پرتغال با پورنه و در هم ليگ برتر انگليس با چلسي قهرمان شده و همين کفه ترازو را به نفع او سنگين تر نشان مي دهد.

مورينيو حتي با همکارانش هم راحت دعوا مي کند. او مدتها با رانيري بگومگو داشت و حتي به خود اجازه داد تا اسم برتا را به «بارنتا» تغيير دهد. آما آنچلوتي با همه دوست است و کسي را از خودش نمي رنجاند. آنچلوتي سرالکس فرگوسن ايتالياست. از هشت سال قبل تا امروز مربي ميلان بوده و کسي هم نگفته که از سال آينده ديگر روي نيمکت روسونري نخواهد نشست.

مورينيو بعد از پورتو و چلسي تازه هشت ماه است که به اينتر آمده و مي خواهد اسکودتو و ليگ قهرمانان را براي موراتي به ارمغان بياورد. اما همه مي دانند که او به رابطه هاي طولاني و درازمدت علاقه چنداني ندارد و چه بسا که امشب دومين و آخرين داربي اش را مقابل کارلتو برگزار کند.