قلعه نويي بازنده نبود و نيست؛

پرسپوليس در منگنه تهاجمي استقلال

کد خبر: ۳۵۸۴۲

تاریخ: ۱۹ بهمن ۱۳۸۷ - ۱۰:۱۷

كليشه ها شهرآورد پايتخت را محاصره كرده اند و از امروز تا قبل از سوت آغاز اين نبرد 66 براي فرار از جملاتي مثل «اين بازي هم مثل بقيه بازيها فقط سه امتياز دارد، لطفاً هواداران دو تيم فقط تيمهاي خودشان را تشويق كنند، رعايت اصول جوانمردي بيش از كسب سه امتياز مي ارزد و...» چاره اي غير از پوشاندن گوشها و قطع ارتباط آنها با محيط خارج نداريم.

به نوشته قدس، مذمت جمله كليشه اي «نتيجه اين بازي ربطي به توانايي هاي فني دو تيم ندارد و تضميني براي پيروزي تيم قوي تر نيست» كمتر از ساير كليشه هاست و تفاوت قابل اشاره خروجي عملكرد استقلال و پرسپوليس طي هفته هاي اخير دفعات تكرار اين جمله را در قياس به دربي هاي گذشته افزايش داده است.

مرور رويارويي هاي اخير دو تيم منهاي برخي از استثناها كه همواره درصدي از احتمالات فوتبال را دربرمي گيرد، ثابت مي كند تيم قوي تر اغلب يا با دست پر زمين بازي را ترك كرده، يا برخلاف نتيجه مساوي عملكرد بهتري را ارايه داده و يا به دليل احتياط بيش از حد و فرار از تبعات شكست در شهرآورد مغلوب تغيير تاكتيكها و رويكردهاي مصلحت انديشانه خود شده است.

پرسپوليس در زمان سرمربيگري دنيزلي، استقلال مرفاوي را شكست داد چون به روشني تيم قابل احترام تري بود و استقلال هم در دوران حضور امير قلعه نويي به عنوان سرمربي در تمام دربي هايي كه شكست نخورد، تيم قوي تر زمين هم بوده و در پايان فصل رتبه بالاتري را نسبت به رقيب سنتي به دست آورده است.

دربي تحت تأثير جو حاكم بر ورزشگاه و هياهوي قبل از مسابقه، در دقايق ابتدايي اسير غلظت بالاي احساسات بازيكنان مي شود، اما حداكثر زماني كه مي توان براي اين روند كنار گذاشت بيشتر از 20 تا 30 دقيقه نيست.

روشن است كه حساسيت يك مسابقه عواملي مانند توان هوازي، ميزان دوندگي و هماهنگي تاكتيكي بازيكنان يك تيم را زير و رو نمي كند و تنها در يك بازه محدود زماني بالا و پايين اندكي را در آنها به وجود مي آورد. استقلال بخصوص در خط حمله برتري قابل ملاحظه اي بر پرسپوليس دارد و اين واقعيت در نيمه دوم - جايي كه حساسيت هاي اوليه فروكش مي كند و بازي شكل معقول تري به خود مي گيرد - نمود بيشتري خواهد داشت. نگاهي به سه گل از پنج گل اين تيم به راه آهن كه با حداقل ضربه و در اوج دقت و صحت پاس ها به ثمر رسيد، تصوير واضحي از قدرت تهاجمي صدرنشين ليگ را به نمايش مي گذارد.

گل دوم: راه آهن در حالت حمله بسر مي برد و توپ پشت محوطه جريمه استقلال لو مي رود. قرباني توپ را به جباري مي سپارد و او پس از چند متر پيشروي سياوش اكبرپور را راه مي اندازد. پاس تك ضرب اكبرپور با بيرون پا به آرش برهاني مي رسد و دروازه بان حريف چاره اي غير از مرتكب شدن خطاي پنالتي پيش روي خود نمي بيند.

گل سوم: يك حركت ساده، تمرين شده و در عين حال چشم نواز، جان واريو در ميانه زمين فضاي خوبي براي پيشروي دارد و توپ را در سمت چپ براي برهاني مي فرستد، او به اكبرپور پاس مي دهد و لحظاتي بعد جباري در موقعيتي ايده ال دروازه را باز مي كند. چهار پاس سالم رو به جلو و گل.

گل پنجم: ميثم منيعي پس از طي مسافتي حدود 30 متر در جناح چپ توپي را كه از طالب لو گرفته بود پشت دفاع براي برهاني ارسال مي كند و استپ در حال حركت و ضربه روپاي او آخرين گل بازي را رقم مي زند.

برتري عمده تاكتيكي استقلال را بايد در رعايت همين اصول ساده جستجو كرد. آيا حساسيت دربي باعث مي شود آنها حركاتي را كه در بازيهاي اخير بارها به نمايش درآوردند از ياد ببرند؟