ميراث 8 ساله بوش در افغانستان

توليد هروئين در افغانستان در سال 2007 ميلادي در مقايسه با سال 2006، 34 درصد رشد داشته و با وجود تلاش‌هاي بين‌المللي براي كاهش توليد مواد‌مخدر در همين سال، در مجموع 8 هزار و 200 تن هروئين در افغانستان توليد شده است

کد خبر: ۳۵۶۱۰

تاریخ: ۱۷ بهمن ۱۳۸۷ - ۱۱:۱۵

در سال 2001 ميلادي وقتي جرج بوش اهداف خود از حمله به افغانستان را مبارزه با تروريسم و برقراري دمكراسي اعلام كرد، كمتر ناظر مطلعي مي‌توانست به اين شعارها اعتماد كند.

اكنون با گذشت 8 سال از آن زمان، بوش و ناتو هر كدام درصدد سلب مسئوليت از خود در مقابل وضعيت كنوني افغانستان هستند. البته بوش با بازگشت به تگزاس به‌عنوان يك شهروند عادي، اكنون چند روزي است كه ديگر از دوربين و نگاه خبرنگاران در امان است و مجبور نيست به آنها پاسخي بدهد، اما تا لحظه آخر دوران رياست‌جمهوري، او علاوه بر عراق و ديگر بحران‌هايي كه به‌عنوان پديد‌آورنده‌اش سرزنش مي‌شد، درباره اوضاع افغانستان هم بايد پاسخ مي‌داد.

شاهد اين مسئله پاسخ وي به سؤال خبرنگار افغاني است كه در آخرين سفر بوش به افغانستان از او درباره افزايش فقر، خشونت و تروريسم و همچنين تحقق نيافتن شعارهاي بازسازي در اين كشور سؤال كرده بود كه رئيس‌جمهور پيشين آمريكا، بدون اشاره به مستندات، صرفا به اين پاسخ كلي بسنده كرد كه وضع مردم افغانستان در مقايسه با سال 2001 بهتر است اما اين ادعا به وضوح با واقعيات امروز جامعه افغانستان در تضاد قرار دارد.

بــــراســاس اعلام كـمـيتــه‌ بين‌المللي مواد‌مخدر موسوم به‌ INCB، وابسته به سازمان ملل متحد، توليد هروئين در افغانستان در سال 2007 ميلادي در مقايسه با سال 2006، 34 درصد رشد داشته و با وجود تلاش‌هاي بين‌المللي براي كاهش توليد مواد‌مخدر در همين سال، در مجموع 8 هزار و 200 تن هروئين در افغانستان توليد شده است. در اين مدت كاشت خشخاش در افغانستان 17 درصد افزايش يافته و هم‌اكنون 193 هزار هكتار از اراضي كشاورزي اين كشور زيركشت اين محصول است، همچنين 93 درصد از مواد‌مخدر موجود در بازارهاي جهان در افغانستان توليد مي‌شود.

پيش‌تر نيز آنتونيو ماريو كاستا، رئيس آژانس مواد‌مخدر سازمان ملل متحد اعلام كرده بود كه توليد ترياك در افغانستان با ناامني‌ها و خشونت‌هاي جاري در اين كشور رابطه مستقيم دارد. همين مسئول سازمان ملل هشدار داده بود كه اروپا، روسيه و كشورهايي كه هدف توليد ترياك در افغانستان هستند، بايد خود را براي مقابله با تبعات امنيتي و سلامتي اين ماده مخدر آماده كنند زيرا كشت خشخاش در افغانستان همواره افزايش داشته است‌ و آمار توليد ترياك تا پايان سال 2008 به‌طور غيرمنتظره‌اي افزايش خواهد داشت.

واقعيت اين است كه از زمان حمله نيروهاي ائتلاف به افغانستان، وظيفه مبارزه با توليد و قاچاق مواد‌مخدر در اين كشور به نيروهاي خارجي به‌ويژه انگليسي واگذار شده اما هر سال با رشد كاشت خشخاش و در نهايت با افزايش توليد مواد‌مخدر در افغانستان روبه‌رو بوده‌ايم. افزايش توليد مواد‌مخدر در افغانستان در حالي صورت مي‌گيرد كه نيروهاي ائتلاف به رهبري آمريكا در افغانستان مسئول اصلي مبارزه با توليد مواد‌مخدر در اين كشور هستند. هم‌اكنون 31 هزار نظامي، از 51 هزار نيروي ائتلاف مستقر در افغانستان، آمريكايي هستند.

ميراث 8 ساله مداخله آمريكا و ناتو در افغانستان به همين اندك بسنده نمي‌شود. خشونت و ناامني نيز در اين مدت همواره رو به گسترش بوده است. اين موضوع به وضوح در گزارش نماينده ويژه سازمان ملل در افغانستان به شوراي امنيت آمده است. در اين گزارش تصريح شده است كه خشونت و ناامني در افغانستان به‌ويژه در مناطق جنوب و شرق اين كشور افزايش يافته و به سمت ولايت‌هاي همجوار كابل رو به گسترش است.

در اين گزارش همچنين به افزايش حملات عليه غيرنظاميان و تلفات آنها بر اثر حملات هوايي نيروهاي ائتلاف اشاره شده است. آثار فاجعه بار حضور اشغالگران در افغانستان آنچنان مسجل است كه مسئولان انگليسي نيز به آن معترف شده‌اند. چندي پيش هفته نامه فرانسوي لو كانار آنشنه، نسخه‌اي از سخنان محرمانه ژان فرانسيس فيتو، ديپلمات فرانسوي به دست آورده كه وي گزارشي را از ديدار خود با سر شرارد كوپر كولز، سفير انگليس در افغانستان ارائه مي‌دهد.

در اين ديدار، سفير انگليس اوضاع كلي افغانستان را بد، اوضاع امنيتي آن را رو به وخامت و مردم را بي‌اعتماد به دولت ارزيابي مي‌كند. وي افزايش نيروهاي ناتو را بي‌تاثير و داراي نتيجه عكس قلمداد كرده و تصريح مي‌كند كه حضور نظامي نه راه حل مسئله بلكه بخشي از مشكل به شمار مي‌رود و افزايش نيروها، ما را به‌عنوان يك نيروي اشغالگر نشان خواهد داد. شايد جالب‌ترين بخش افشاگري نشريه فرانسوي به اين اعتراف سركوپر كولز برمي‌گردد كه آشكارا شكست برنامه دمكراتيزاسيون افغانستان را فرياد مي‌زند؛ تنها شيوه حفظ كنترل بر افغانستان در دهه آينده قبول يك ديكتاتور قابل پذيرش خواهد بود و كشورهاي عضو ناتو بايد افكار عمومي را براي پذيرش اين مسئله آماده سازند.