بهانه‌های نخ‌نما

کد خبر: ۳۵۴۵۱

تاریخ: ۱۶ بهمن ۱۳۸۷ - ۱۰:۳۲

بانوی پیر روزهای بدی را سپری می‌کند. برای دومین فصل پیاپی، ژانویه باز هم تبدیل به گورستان امیدهای اسکودتویی یوونتوس شد. با رقم زدن تنها یک پیروزی در چهار دیدار اخیر، مقامات یووه باید به دنبال خط اصلی مشکلات‌شان بگردند.

به نوشته خراسان، به نظر می‌رسد شاگردان همیشه مغرور کلودیو رانیری در تعطیلی‌های زمستانی فقط خورده‌اند و خوابیده‌اند. در چهار دیدار پس از اين تعطیلی‌ها آن‌ها طوری بازی می‌کنند که انگار فوتبال از یادشان رفته است. بازیکنان حریف همواره زودتر از آن‌ها به توپ ضربه می‌زنند و در تمام تکل‌ها و درگیری‌ها نسبت به آن‌ها برتری دارند.

یوونتوسی‌ها تمام بازی‌های نیم فصل دوم را بسیار کند آغاز کرده‌اند و به تدریج کمی سرعت پیدا کرده‌اند و دوباره همان روند کند را در پیش گرفته‌اند. اگر توانایی‌های بازیکنانی نظیر الکس دل‌پیرو، مارکیسیو و لگروتالیه نبود، با این فراز و نشیب‌های خطیر باید شکست‌های سنگین‌تری را برای‌شان متصور می‌شدیم.

دیگر حتی سیاهه بلند بالای مصدومان هم برای آقای رانیری بهانه‌ای نخ‌نماست. اکنون در این لیست پرستاره فقط نام دو تن باقی مانده است؛ کامورانزی و صالي‌حمیدزیچ! جورجیو کیلينی که مصدومیت را پشت سرگذاشته و در نیم ساعت از دیدار مقابل کالیاری به میدان آمد باز هم نتوانست مانع از شکست تیمش شود. کریستیانو زانتی هم با این‌که تازه از بند آسیب‌دیدگی رها شده بود، دوباره اسیر شد تا رانیری را تنها بگذارد.

معلوم نیست کادر بدن‌سازی یوونتوس چه می‌کنند! شاید بتوان عمده‌ترین دلیل بحران اخیر یووه را تغییر تاکتیکی بی‌دلیل رانیری عنوان کرد. او سیستم 2-4-4 را که در مقابل رئال و میلان بسیار خوب جواب داده بود به فرمول دفاعی‌تر 2-1-3-4 تبدیل کرد که در این روش پاول ندود و یا مارکیونی باید پشت سر دو مهاجم نوک بازی کنند.

این تغییر دو نتیجه داشت. تمام ویژگی‌های دفاعی یووه در خط‌ هافبک متمرکز می‌شد و از همین رو نقش هافبک‌ها در حمله کم‌رنگ تر می‌شد (فکر می‌کنید چرا آمائوری در سال 2009 هنوز گلی به ثمر نرسانده است؟!) یوونتوس از نظر بیولوژیک هم دچار مشکل است.

آن‌ها بازیکنان پا به سن گذاشته‌ای در ترکیب اصلی دارند که دیگر آن کارایی لازم را نمی‌توانند داشته باشند. به پاول ندود نگاه کنید. آیا او هنوز هم همان مرد سال 2003 اروپاست؟ یوونتوس چطور امیدهایش را به او بسته است؟

الکس دل‌پیرو هم با آن‌که نیروی جوانی‌اش را حفظ کرده اما نمی‌تواند نه خود و نه یوونتوسی‌ها را درباره سن‌اش گول بزند! با وجود این همه مشکل، انتخاب برای رانیری بسیار سخت است.

او اگر می‌خواهد هنوز هم روی نیمکت تیم بانوی پیر بنشیند باید به حال تاکتیک‌های آزمایش شده‌اش فکری بکند. نیمکت‌اش را هم باید گردگیری کند! وگر نه یوونتوس یک‌سال کاملا معمولی دیگر را سپری خواهد کرد.