مرور روزنامه‌های چهارشنبه هشتم آبان ماه

پیشنهاد پرداخت چهار نوع یارانه جایگزین

انتظاراتی که عبدالله نوری از دولت روحانی دارد، دیدگاه‌های متفاوت روزنامه‌ها در‌باره مذاکرات ایران و آژانس در ژنو، رابطه با آمریکا در آستانه سیزدهم آبان و یک پیشنهاد جدید در‌ شیوه پرداخت یارانه‌ها، مهم‌ترین مطالب امروز روزنامه‌های کشور هستند.

کد خبر: ۳۵۴۴۵۳

تاریخ: ۰۸ آبان ۱۳۹۲ - ۰۹:۵۸

پیشنهاد پرداخت چهار نوع یارانه جایگزین
در حالی که شیوه عمل دولت در ادامه مسیر اجرای هدفمندی یارانه‌ها از مهم‌ترین مسائل این روزهای کشور است، قانون در گفت‌وگو با حسین راغفر به چالش حذف دهک‌ها از هدفمندی پرداخته است. این روزنامه در آغاز مطلبی با تیتر «ماجرای یارانه‌ها ختم به خیر نمی‌شود» نوشته است: حسین راغفر یکی از کار‌شناسان اقتصادی است که منتقد سیاست‌های اجرایی دولت دهم بوده و حالا نیز به سیاست‌های اجرایی دولت یازدهم خرده می‌گیرد. راغفر معتقد است نقد باید به بنیان‌های نظام سیاسی ایران وارد شود که دولت‌ها را در موقعیتی تعارف‌گونه با ملت قرار داده و همین رودربایستی سبب شده است اکثر آدم‌ها تلاش کنند وقتی در ساختارهای حکومتی دولت و مجلس قرار می‌گیرند از «بَده» شدن پرهیز کنند. وی که در مناظره‌ای داغ در خصوص حذف یارانه سه دهک درآمدی در صدا وسیما شرکت کرده و نظراتش توانست اکثریت آرای بینندگان را از آن خود کند از نتیجه مناظره صورت گرفته چندان رضایت ندارد و معتقد است که باید راهی یافت تا مشکلات کشور را برطرف کرد و متاسفانه در شرایطی که وقت کافی برای طرح نظرات نیست، چگونه می‌توان به حل مشکلات امیدوار بود. راغفر، کار‌شناس اقتصادی و استاد دانشگاه الزهرا نتیجه اجرای طرح هدفمندی یارانه‌ها را هیچ می‌داند.

مهم‌ترین دیدگاه‌های وی در این مصاحبه از این قرار است که:

ـ من موافق تغییر شیوه پرداخت یارانه هستم. من معتقدم باید ویژگی خانوار در پرداخت یارانه موثر باشد. برای روشن شدن مطلب توضیح می‌دهم. یارانه باید در چهار گروه پرداخت شود. یارانه درمانی، یارانه حمل و نقل، یارانه آموزشی برای دانش آموزان و دانشجویان و یارانه غذایی. حالا خصوصیات هر خانوار است که مشخص می‌کند از چه یارانه‌ای استفاده کنند نه اینکه یارانه نقدی و بدون هدف به همه پرداخت شود.

من معتقدم باید شرایط را تغییر داد. وقتی کسی فرزندی نداشته باشد طبیعتا از یارانه آموزشی بهره نمی‌گیرد. افراد سالم نیازی به یارانه درمان ندارند امای یارانه غذا باید به همه پرداخت شود و یارانه حمل و نقل نیز طبیعتا به تمامی‌استفاده کنندگان از یارانه باید تعلق گیرد. من حرفم این است اما اصلا کسی گوش شنوایی برای این طرح‌ها ندارد و فکر نمی‌کنم دولت وارد فاز اجرایی برای هدفمندی واقعی یارانه‌ها شود.

‌فکر نمی‌کنم برنامه حذف دهک‌های پردرآمد به نتیجه برسد. (من حرفم این است که این طرح دولت بر اساس یک نیاز کار‌شناسی و ضرورت کشور نیست.) این نیاز فوری و فوتی دولت یازدهم است وگرنه بر اساس یک ضرورت کار‌شناسی وارد این برنامه نشده است. الان دولت با کمبود اعتبار برای پرداخت‌های نقدی در قالب هدفمندی یارانه‌ها مواجه است برای همین به صورت آنی و ضربتی می‌خواهد ۳۰ درصد جمعیت یعنی سه دهک جمعیتی را از فهرست یارانه بگیران خارج کند. دقت کنید من می‌گویم سه دهک جمعیتی نه درآمدی. به هر حال ۲۲ میلیون نفر ۳۰ درصد جمعیت ایران می‌شود. حالا در چنین شرایطی ما حرف از هدفمندی و... بزنیم چه فایده‌ای دارد. دولت می‌خواهد مشکل روزمره‌اش را حل کند، چنین کاری را انجام می‌دهد.

‌شناسایی دهک‌های پردرآمد اصلا ممکن نیست. شما بنا را بر احصای موقعیت مالی خانوار بگذارید، نتیجه چه می‌شود. انگیزه ایجاد می‌کنید که افراد دروغ بگویند. اگر ویژگی خانوار و نه موقعیت مالی خانوار مد نظر باشد کسی نمی‌تواند دروغ بگوید. مگر می‌شود فردی بدون فرزند بخواهد از یارانه آموزشی کشور استفاده کند. چرا باید افراد را در چنین موقعیت قرار بدهیم که برای دریافت یک یارانه نقدی که قدرت خریدش نیز از میان رفته است به ما دروغ بگویند. این کار درستی نیست و مشکلات را افزایش می‌دهد. همین حالا وزارت بهداشت طرحی را برای شناسایی خانوارهایی که سوء‌تغذیه دارند در دستور کار قرار داده است. می‌شود این طرح را ملی کرد و در ابعادی بزرگ بدان نگاه کرد و غذا را برای تمامی‌خانوارهای ایران در نظر گرفت. اصلا جز در چهار موردی که گفتم قرار نیست دولت‌ها یارانه‌ای پرداخت کنند. گذشته از این‌ها چرا این قدر درباره حذف دهک و اضافه شدن دهک بحث کنیم. دولت برود به وظیفه ذاتی خودش عمل کند. برود شغل ایجاد کند تا مردم بتوانند کار کنند و نیازهای روزانه و زندگیشان را تأمین کنند.

ظریف باید ‌‌نفر نخست در تظاهرات ۱۳ آبان شرکت کند!

اعتماد در مطلبی با تیتر «پرواز مستقیم تهران ـ واشنگتن در مرحله اجرا» به مهم‌ترین نکات در سخنان دیروز سخنگوی وزارت خارجه پرداخته است و با اشاره به این که نصب بیلبوردهای صداقت امریکایی، اقدامی غیرقانونی بود، نوشته: بعد از گفت‌و‌گوی تلفنی دقیقه ۹۰ اوباما و روحانی در سفر به نیویورک، گام بعدی رؤسای جمهور ایران و امریکا چه خواهد بود؟ آیا تلاش‌های بازدارنده کاخ سفید برای متوقف ساختن طرح تشدید تحریم‌ها علیه تهران گام بعدی عادی سازی مناسبات دولت باراک اوباما با دولت حسن روحانی خواهد بود؟ آیا سرانجام هواپیماهای جمهوری اسلامی ایران، در آسمان آبی امریکا، آرام خواهند گرفت؟ این‌ها محور سوالات خبرنگاران در نشست روز گذشته سخنگوی دستگاه دیپلماسی بود.

افخم، سخنگوی وزارت خارجه در جلسه هفتگی خود با نماینده‌های رسانه‌های جمعی، از تلاش دستگاه‌های مربوطه برای برطرف ساختن مشکلات اجرایی پرواز مستقیم میان ایران و امریکا خبر داد و تأکید کرد که گام بعدی، پس از نتایج مذاکرات ایران و ۱+۵ خواهد بود. افخم به صراحت عنوان کرد که «آنچه ‌ از آن به عنوان تحول تاریخی در روابط ایران و امریکا یاد می‌شود باید نتایج خود را به طور اولیه در مذاکرات ایران و ۱+۵ نشان دهد. این چهارچوب تعیین کننده مسیری است که براساس آن می‌شود درباره اقدامات آینده اظهارنظر کرد‌».

اما سؤال بعدی درباره وعده رئیس جمهور در سفر به نیویورک و پس از بازگشت به ایران مبنی بر راه اندازی خط مستقیم پرواز ایران به امریکای شمالی و کانادا بود. البته با وجود موضع‌گیری‌های برخی جریان‌ها در داخل اما دولت و وزارت خارجه در تلاشند تا موانع را هرچه زود‌تر بردارند و تهران و واشنگتن را بدون واسطه دارای خط مستقیم پرواز کنند. افخم اما در این باره توضیح داد که «موضوع ایجاد تسهیلات برای اتباع ایرانی و گردشگران پس از پایان سفر آقای روحانی به نیویورک مورد توجه قرار گرفت و عزم آقای رئیس جمهور بر این است که تسهیلاتی برای اتباع ایرانی در این باره برقرار شود و در زمینه‌های مختلف مسائل و مشکلات ایرانی‌ها برطرف شود. یکی از بحث‌ها، بحث پرواز مستقیم میان ایران و امریکاست. این بحث نیازمند بررسی موضوعات فنی و اجرایی است و به محض اینکه دستگاه‌های مربوط به نتایج قابل اجرایی در این باره برسند امیدواریم این امکان برای تسهیل تردد فراهم شود‌».

در همین حال، رسالت در مطلبی با تیتر «ظریف باید به عنوان نفر اول در تظاهرات ۱۳ آبان شرکت کند» نوشته است: پژوهشگر مسائل سیاسی گفت: وزیر امور خارجه باید به عنوان نفر اول در تظاهرات ۱۳ آبان شرکت کند چون لبخند آقای ظریف با پاسخ خشن روبه‌رو شد. محمدصادق کوشکی، با اشاره به نزدیکی مراسم ۱۳ آبان به تشریح روابط ایران با آمریکا در طول تاریخ پرداخت و گفت: با توجه به قدمت نه چندان طولانی تشکیل کشور آمریکا روابط با این کشور در حدود ۱۵۰ سال اخیر مطرح شده است.

وی با بیان اینکه کشور آمریکا عمر بسیار کوتاهی دارد، افزود: با توجه به عمر کوتاه کشور آمریکا حضورش در کشورهای دیگر با یک نگاه استعماری و سلطه گرایانه همراه بوده است. وی با بیان اینکه مسئله حضور آمریکا در ایران به بعد از دوران پس از جنگ جهانی دوم مربوط می‌شود، ادامه داد: هرچند قبل از آن نیز ارتباطاتی داشته‌ایم ولی نیرو و مستشاران آمریکا به تعداد محدود در کشورمان حضور داشته‌اند به طوری که سفیر ما در آمریکا نیز در مناسبات بین دو کشور حضور پررنگی نداشته است.

کوشکی در ادامه به اقدامات خصمانه آمریکا پس از پیروزی انقلاب پرداخت و گفت: پس از پیروزی انقلاب حمایت از تجزیه‌طلبان، تروریست‌ها، تدارک دو کودتای سازمان پارس و کودتای نقاب، تحریمهای گسترده، بحث بلوکه کردن اموال کشور و حمایت از صدام در جنگ ۸ ساله از فعالیت‌های خصمانه آمریکا علیه کشورمان بود. وی اظهار داشت: برخی به این نتیجه رسیده‌اند که با آمریکا با روی خوش سخن بگویند ولی آمریکایی‌ها از گزینه نظامی و جنگ صحبت کردند حالا دیگر دلیلی نمی‌ماند مسئولان با لبخند و گفتگو جلو رفتند ولی طرف مقابل‌‌ همان روند گذشته را تکرار کرد. کوشکی با بیان اینکه ظریف باید به عنوان نفر اول در تظاهرات ۱۳ آبان شرکت کند ادامه داد: چون لبخند آقای ظریف با پاسخ خشن روبه‌رو شد و همه دیدند آمریکا لبخند را با خشونت و تهدید به حمله نظامی پاسخ داد.

هشدار عبدالله نوری به روحانی در دیدار با فاطمه کروبی

روزنامه اعتماد نوشته است که خانواده مهدی کروبی با عبدالله نوری دیدار و گفت‌وگو کردند. در آغاز این دیدار که هفته پیش انجام گرفت، فاطمه کروبی و حسین کروبی از وضعیت سلامتی آقای کروبی به ویژه بالا بودن غلظت خون وی، بسیار ابراز نگرانی کرده و فراهم شدن شرایطی برای انجام معاینات دقیق پزشکی و رسیدگی بیشتر و جدی‌تر به وضعیت سلامتی مهدی کروبی را خواستار شدند.

عبدالله نوری سپس با ابراز امیدواری نسبت به آینده گفت: «انشاءالله با امید و نشاطی که با برگزاری انتخابات امسال ریاست جمهوری میان مردم ایجاد شده است و رویکرد و برنامه‌های مثبت دولت جناب آقای روحانی، با تدابیر و کار کار‌شناسی، مسائل و مشکلات کاهش یابد و شاهد آن باشیم که از بسیاری نیروهای دلسوز، خوشفکر و البته توانمندی که در سال‌های گذشته در زندان یا در محدودیت بوده‌اند پس از رفع محدودیت‌ها، جهت حل معضلات و کمک به آتیه کشور استفاده شود.

معتقدم آزادی همه زندانیان سیاسی موجب افزایش اعتماد میان مردم و حاکمیت، نزدیکی میان جریانات گوناگون سیاسی و تقویت منافع ملی می‌شود‌». عبدالله نوری با اشاره به دیدار گذشته‌اش با فرزندان میرحسین موسوی عنوان کرد: «در دیداری با فرزندان ارجمند مهندس موسوی که پس از پیروزی آقای روحانی بود، عرض کردم که با توجه به پیروزی گفتمان اعتدال و اصلاحات و برای تسریع در حل بسیاری از مشکلات از جمله رفع حصر رهبران جنبش سبز و آزادی زندانیان بزرگوار، شورای عالی امنیت ملی با ترکیب جدید و همچنین برگزاری جلسات سران سه قوه با حضور جناب آقای هاشمی رفسنجانی، می‌توانند بسیار کارگشا باشند، مجددا بر این موضوع و این پیشنهاد تأکید می‌کنم، جناب آقای روحانی و دولت محترم فراموش نکنند که پایگاه رای و بدنه اجتماعی حامیشان اغلب کسانی بودند که از بی‌قانونی و تضییع حقوق شهروندی و تنگ نظری‌ها به ستوه آمدند و با امید رهایی از این وضعیت راهی متفاوت را برگزیدند. معتقد هستم یکی از خواست‌های اکثریت مردم در انتخابات اخیر ریاست جمهوری، تغییر فضای امنیتی و احیای حقوق شهروندی و مدنی تک تک شهروندان از دولت تدبیر و امید بوده و هست.

تمرکز دولت و جناب آقای روحانی بر مسائل بین المللی و اقتصادی که شاید به گونه‌ای با یکدیگر مرتبط هم هستند، مسوولان را از وضعیت سیاست داخلی و آزادی‌های سیاسی و حقوق شهروندی غافل نکند. تأکید آقای روحانی بر حقوقدان بودنشان و مجری قانون اساسی بودن، مسئولیت سنگینی را بر عهده شخص رئیس جمهور و دولت می‌گذارد و باید تلاششان این باشد که راه را بر بی‌قانونی‌ها ببندند و فضای امنیتی آمیخته به تخریب و توهین و تهمت را برچینند و در برابر هر نوع بی‌قانونی و تضییع حقوق آحاد جامعه و قدرت‌طلبی و اقتدارگرایی اقلیتی شناخته شده بایستند، البته تمامی نیروهای توانمند، کاردان و شایسته باید در این راه سخت و پرفراز و نشیب شخص آقای دکتر روحانی و دولت ایشان را کمک کنند.

همین روزنامه رابطه سیاست داخلی و خارجی دولت یازدهم را از زاویه‌ای دیگر نیز مورد توجه قرار داده و در بخشی از مطلبی با تیتر «نیاز دولت به موفقیت داخلی» نوشته است: اکنون در آستانه دور دوم مذاکرات هسته‌ای ژنو کاملا روشن است که برای ارائه کمترین امتیاز ممکن در ازای بیشترین دستاورد‌ها ایران نیاز به موقعیت مناسب‌تر دارد. مسلما طرف‌های خارجی ما که شش قدرت بزرگ جهانند تنها اندکی تحت تاثیر تبلیغات ما قرار خواهند گرفت، آنان با دقت هرچه تمام‌تر همه چیز را رصد می‌کنند تا ارزنی امتیاز بی‌جا به ما ندهند. به جز میزان روابط ما با کشور‌ها، به جز میزان نفوذ تاریخی ایرانیان در کشورهای پیرامون، به جز موقعیت جغرافیایی وی‍ژه، به جز تعداد دانشمندان برجسته داخلی، به جز تعداد تانک‌ها و موشک‌ها و هواپیما‌ها، میزان تورم، میزان کسری بودجه، تعداد بیکاران، تعداد بیماران، تعداد کارخانه‌های فعال و غیرفعال، تعداد معتادان، جاده‌های مواصلاتی و شاید هزار اطلاع دیگری را که به ذهنمان نمی‌رسد، محاسبه می‌کنند تا در مذاکرات قدم به قدم و کلمه به کلمه معامله را پیش ببرند.
مسلما هیچ سیاستمداری خصوصا در روابط میان کشور‌ها انتظار لطف و گذشت را از طرف مقابل لحظه‌ای به ذهن خود راه نمی‌دهد. پس هیچ راهی جز افزایش داشته‌هایمان برای حل آبرومندانه مساله هسته‌ای وجود ندارد. دولت یازدهم توانست با تکیه بر ۱۸ میلیون رای مردم و با افتخار برخاستن از یک روند دموکراتیک، فضای تهاجمی و منفی دیپلماتیک علیه جمهوری اسلامی ایران را بشکند. ولی روشن است که این ابتدای ماجراست و در ادامه که هم ما و هم آن‌ها عمل می‌خواهیم موضوع بسیار جدی‌تر می‌شود وپای همه داشته‌ها و نداشته‌هایمان به وسط کشیده می‌شود. غنی سازی اورانیوم که یکی از برگ‌های برنده ما است نیاز به بستری نرم افزارانه هم دارد، یک دولت مقتدر که مرتبا از داخل کشور حمایت و تغذیه شود می‌تواند نه تنها با این برگ برنده مانور بدهد و تحریم‌های ظالمانه را بشکند که امتیاز هم بگیرد، کما اینکه در زمان دولت آقای خاتمی که دولت محبوبیت خیره کننده‌ای داشت تحریم چندانی در میان نبود بلکه سخن از مشوق‌هایی شد که بیگانگان مجاب به دادنش شده بودند. اما اکنون پس از مذاکرات اولیه ژنو و وقوع برخی از مشکلات داخلی نیاز به ارتقای سطح اقتدار دولت بیش از پیش احساس می‌شود. اگر واقعا هنوز پاسخ اولیه برای برون رفت عزتمندانه از چالش هسته‌ای «آری» است و اگر همه جناح‌ها ضرورت حل این مساله را کاملااحساس کرده‌اند.

بهترین و استراتژیک‌ترین و مؤثر‌ترین راه آن است که دولت در داخل کشور به موفقیت بزرگی دست یابد، چنان موفقیتی که صدا کند و اقتدار دولت زبانزد شود و چون ۲۴ خرداد دوباره امید‌ها افزون شود و سایه تحولات مثبت داخلی بر مذاکرات آتی افکنده شود. دولت نیاز به پیروزی (حتی اگر شده در یک زمینه) دارد، نیاز به گام‌های استوار، نیاز به مغناطیس قوی که همه چیز را جذب روندی که در پیش گرفته است کند، نیاز به مردم، نیاز به نظام، نیاز به همه شخصیت‌های کشور دارد.

این لازمه ضروری یک مذاکرات موفق است، اگر این ضرورت توسط خود دولت تمهید نشود و توسط همه دلسوزان و مقتدرین به منصه ظهور نرسد مذاکره با شش قدرت بزرگ دنیا سخت و پر چالش خواهد بود وچه بسا آنان سوءاستفاده کنند و راه تحمیل نیات خود را در پیش گیرند.

درست همین جاست که عیار ضد استکباری بودن و میزان عزت طلبی واقعی و حمایت از منافع ملی قابل تشخیص می‌شود، کسی که سربلندی انقلاب و کشور را می‌خواهد مستقیم و غیرمستقیم کمک می‌کند که در مذاکرات هسته‌ای تحریم‌ها شکسته شوند، ایران نه در شعار که در عمل کمتر امتیاز بدهد و دولت با پشتوانه‌ای موثر بتواند این چالش پر دامنه و کم سابقه را برای همیشه از جلو راه بردارد.

مسلما مردمی که در انتخابات آن آگاهی و اراده و انتخاب را از خود بروز دادند در ورای تبلیغات و شعارهای سوپر انقلابی می‌توانند تشخیص دهند که دلسوزان واقعی کیانند و طرفداران نگاه داشتن ایران در تب و تاب و چالش و گرفتاری کیانند.

انتقاد کیهان از توافق ایران و آژانس

در حالی که به ظاهر ایران و آژانس سرانجام پس از دو سال به نوعی از توافق اولیه رسیده‌اند، واکنش روزنامه‌ها به این موضوع متفاوت است. روزنامه آرمان این توافق را درخشش دیپلماسی اعتدال در وین دانسته، ولی کیهان از آن استقبال نکرده است.

شرق در مطلبی با تیتر «پایان موفقیت‌آمیز مذاکره هسته‌ای در وین» نوشته است: مذاکرات ایران و آژانس روز سه‌شنبه در مقر آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در «وین» به پایان رسید. مذاکرات فنی و کار‌شناسی ایران عصر روز دوشنبه ششم آبان در مقر آژانس آغاز و پس از سه‌ساعت پایان یافت و ادامه آن به روز سه‌شنبه موکول شد. «رضا نجفی»، سفیر ایران در آژانس و رئیس تیم مذاکره‌کننده ایرانی به ‌همراه «ترو وایوراندتا» رئیس تیم مذاکره‌کننده آژانس این دور از مذاکرات را مثبت ارزیابی کردند.

«وایوراندتا» با لحنی تأییدآمیز، درباره رویکرد تازه ایران در مذاکرات گفت: «همه مسائل مرتبط با برنامه هسته‌ای ایران در مذاکرات مورد بررسی قرار گرفته است‌». او افزود: «دور بعدی مذاکرات در یازدهم نوامبر (۲۰ آبان) در تهران برگزار خواهد شد‌».

‌ترو وایوراندتا‌ پس از «هرمان ناکارتس»، به‌ عنوان معاون مدیرکل آژانس در امور پادمان‌ها مسئولیت مذاکرات با ایران را برعهده گرفته است. رضا نجفی هم با عنوان اینکه «فصل تازه‌ای در روابط ایران و آژانس گشوده شده است»؛ گفت: «ایران پیشنهاد جدیدی به آژانس داده است که شامل رسیدگی و اقدام عملی برای حل مسائل باقیمانده خواهد شد‌». از طرفی «وایوراندتا» در مورد جزئیات مذاکرات و پیشنهاد ایران سخنی نگفته و تأکید کرده که «چون توافق نهایی به‌دست نیامده، نمی‌تواند جزییات را بیان کند‌».

رضا نجفی، سفیر ایران در آژانس نیز در پاسخ به پرسشی درمورد جزییات طرح جدید ایران، گفت: «چون در حال مذاکره درخصوص این طرح هستیم و هنوز به توافق نهایی دست نیافته‌ایم، این طرح در حال حاضر محرمانه می‌ماند‌». همچنین در این‌باره رئیس تیم مذاکره‌کننده آژانس گفت: «اکنون داریم روی این طرح کار می‌کنیم و وقتی به نتیجه رسیدیم آن را اعلام خواهیم کرد‌».

وی در پاسخ به پرسش دیگر مبنی بر این که آیا آژانس از پارچین دیدن می‌کند، گفت: «مذاکرات شامل همه موارد می‌شود‌». رئیس تیم مذاکرات آژانس افزود: «گفت‌وگو‌ها شامل همه مسائل باقی مانده میان ایران و آژانس است‌». وی عنوان کرد: «مذاکرات ایران و آژانس طی این دوروز پیرامون دست‌یافتن به یک چهارچوب برای اقدامات عملی بوده است‌».

همچنین روز دوشنبه عباس عراقچی، معاون وزیر خارجه و عضو تیم مذاکره‌کننده هسته‌ای ایران با ۱+۵ پیش از مذاکرات روز نخست ایران و آژانس، پیشنهاد مشخص با رویکرد جدیدی را به یوکیا آمانو، مدیرکل آژانس ارایه کرده بود که این پیشنهاد متفاوت از آن چیزی است که تاکنون میان ایران و آژانس تحت عنوان «رویکرد ساختاری» مورد بحث قرار گرفته است. عراقچی گفته بود: «قرار شده است که تیم‌های مذاکراتی ایران و آژانس پس از گفت‌وگوهای من و آقای آمانو، بر اساس این پیشنهاد جدید، چارچوب‌های جدیدی را برای همکاری ترسیم کنند‌». نهایتا هم ساعتی بعد از مذاکرات عراقچی و «آمانو»، تیم‌های مذاکراتی ایران و آژانس برای عملیاتی‌کردن این طرح پیشنهادی جدید وارد گفت‌وگو شده بودند.

کیهان در بخشی از یکی از خبرهای ویژه خود با تیتر «توافق با آژانس در کدام چارچوب» نوشته: آنچه در این میان محل ابهام است، چند مسأله است؛

۱ ـ نسبت توافق ایران و آژانس با مذاکرات ۵+۱ چیست؟ زیرا، بار‌ها پیش آمده که با وجود هماهنگی آژانس با ۵+۱ و به رغم اذعان آژانس به فقدان سندی دال بر نظامی بودن یا انحراف برنامه هسته‌ای ایران، طرف غربی قواعد بین‌المللی و آژانس را دور زده و بر فشارهای خود افزوده است.

۲ ـ از کجا معلوم که بازرسی از پارچین آخرین توقع غرب و آژانس باشد و به سیاق چند توافق گذشته نظیر تدوین مدالیته و شش سؤال مدنظر آژانس، ابهام‌ها و اتهام‌های فاقد سندی که منشأ آن آمریکا و برخی محافل صهیونیستی است، پیش‌ کشیده نشود و بهانه فشارهای تازه نباشد؟

۳ ـ غرب در ازای اقدامات سازنده ایران ـ که باید به تأیید مقامات عالی و مجلس شورای اسلامی و نهادهای ذی‌ربط برسد ـ قرار است متقابلا کدام اقدام سازنده را صورت دهد. تاکنون غربی‌ها اعلام کرده‌اند که در عمل حاضر به کاهش تحریم‌ها و فشار‌ها نیستند و سؤال این است که بنابراین اعتمادسازی یکسویه به راه به کجا می‌برد؟

۴ ـ آیا آژانس حاضر است اسناد ادعایی خود را که هرگز حاضر نشده به ایران ارائه دهد، بالاخره ارائه دهد یا صرفا تبدیل به ابراز گمانه‌زنی و بهانه‌تراشی آمریکا شده است.

۵ ـ و بالاخره اینکه صفر کردن ۱۰ سال بازرسی و اعلام ارائه پیشنهاد جدید از سوی ایران، آیا غفلت از دستاوردهای گذشته و عقب‌نشینی از موضع طلبکاری خود در قبال سیاسی‌کاری آقای آمانو در چند سال اخیر نیست؟!