باواریا جایی برای استعدادسوزی

کد خبر: ۳۵۱۹۵

تاریخ: ۱۴ بهمن ۱۳۸۷ - ۱۷:۱۰

تیم باواریایی آلمان آن‌قدر قدرت دارد که می‌تواند بسیاری از نوجوانان و جوانان آلمانی را برای حضور در تیم ترغیب کند.

به نوشته خراسان، فیلیپ لام و باستین شوان اشتایگر نمونه‌هایی هستند از بازیکنان بومی که سرنوشت‌شان را در بایرن‌مونیخ کلید زدند و اتفاقا مسیر موفقیت‌آمیزی را هم پیمودند اما قسمت بد ماجرا از آن‌جا آغاز می‌شود که به فصل‌های ناکامی بازیکنان جوان بایرن می‌رسیم.

برخی از بازیکنان که رؤیای پوشیدن پیراهن بایرن را با پیوستن به این تیم به حقیقت پیوند دادند، پس از گذشت مدتی خود را دچار یک کابوس خفقان‌آور دیدند. فکر می‌کنید چرا طی دو هفته گذشته لوکاس پودولسکی و تونی کروس عطای ماندن در باواریا را به لقایش بخشیدند و رفتند تا موفقیت را در جای دیگری جست‌وجو کنند. در این جا به تیمی منتخب از ناکامان بایرن مونیخ می‌پردازیم:

برند درهر (دروازه‌بان)
حضور بی‌رقیب الیور کان درون دروازه بایرن از برند یک ذخیره چسبیده به نیمکت ساخته بود. درهر بی‌نوا در طول حضور 12 ساله‌اش که البته اخیرا به آن پایان داده، تنها 13 بار توانسته فرصت حضور درون دروازه بایرن را پیدا کند. این یعنی هر فصل یک بازی! این در حالی است که او در تیم‌های لورکوزن و یوردینگن بیش از دویست بار از دروازه‌اش حمایت کرده بود. او اکنون مربی دروازه‌بانان باشگاه است و اعتراف می‌کند تمرین‌هایش از زمانی که رزرو کان بود، بسیار بیشتر است!

مارسل یانسن (مدافع)
او به عنوان یکی از جوانان آینده‌دار، بار و بندیلش را از گلادباخ جمع کرد و راهی باواریا شد. مثل همه بازیکنان جوان آینده‌دار، به خاطر بازی‌های درخشانش در گلادباخ به تیم ملی دعوت شد و یورگن کلینزمن در سپتامبر 2005 برای نخستین بار او را در تیم ملی بازی داد. ولی او با نظر تمرین‌دهنده بایرن بسیار کم در ترکیب قرار گرفت تا درنهایت این فصل با مبلغ 8 میلیون یورو راهی هامبورگ شود. یانسن موقع رفتن چنین گفت: «بایرن استعدادها را هدر می‌دهد!»

متس هاملس (مدافع)
بسیاری از کارشناسان بر این باور بودند که هاملس، آینده مرکز دفاع بایرن را تضمین می‌کند. این بازیکن 20 ساله در دسامبر 2006 راهی بایرن شد و در نوزده می 2007 نخستین بازی‌اش را در این تیم تجربه کرد. ولی با وجود بازیکنانی نظیر دی‌میکلیس و فان‌بویتن، چندی بعد به طور قرضی راهی بورسیا دورتموند شد.

آلودیارا (مدافع)
حضور دیارای فرانسوی در مونیخ کم‌رنگ‌تر از آن است که کسی آن را به خاطر آورد. او سال 2009 از لوهانس فرانسه به آلمان رفت ولی در طول 2 سال حضور در این باشگاه هرگز به بازی گرفته نشد. لیورپول تیمی بود که اعتقاد داشت می‌تواند از قابلیت‌های او سود ببرد ولی دیارا باز هم طعم ترکیب نخست را نچشید.

اندرسن گورلیتز (مدافع)
او هم جوان با استعداد دیگری بود که مجبور شد اقبال را در جایی به جز آلیانز آره‌نا جست‌وجو کند. اندی که اکنون 26 سال دارد، از مونیخ 1860 به بایرن پیوست ولی در سال 2007 به طور قرضی راهی کارلسروهه شد.

زویزدان میسیموویچ (هافبک)
این بازیکن بوسنیایی در ولفسبورگ داشت کم‌کم برای خودش نامی و آوازه‌ای به هم می‌زد که اسیر تور بایرنی‌ها شد. او در تیم دوم بایرن 102 حضور را تجربه کرد و سپس راهی تیم اول شد. ولی در تیم اصلی بیش از سه بار به بازی گرفته نشد تا رفتن به بوخوم را ترجیح دهد.

تونی کروس (هافبک)
بسیاری از او به عنوان بازیکن بزرگ آینده آلمان یاد می‌کردند. این استعداد 19 ساله در جام جهانی زیر 17 ساله‌ها خودش و کیفیت‌هایش را به رخ کشید و در آن تورنمنت صاحب جایزه توپ طلایی به عنوان بهترین بازیکن شد. او در بایرن روزگار خوشی را سپری می‌کرد؛ ولی حضور ستاره‌هایی چون ریبری، شوان‌اشتایگر و بروفسکی و... جای او را به تدریج تنگ کرده تا به لورکوزن نقل مکان کند.

پویتر تروچسکی (هافبک)
او فوتبال را از بندر هامبورگ با تیم سن‌پائولی آغاز کرد و بعد به بایرن آمد. او ابتدا در تیم آماتورها توپ می‌زد ولی توانست با درخشش جایی در تیم اول پیدا کند اما در طول سه فصل فقط 13 بار از او استفاده شد.

یان شلادروف (مهاجم)
بایرن مونیخ او را در سال 2007 از آلمانیا آخن خریداری کرد؛ ولی با وجود نام‌هایی چون کلوزه، تونی و پودولسکی جای زیادی برای او در ترکیب اصلی باقی نمی‌ماند. این‌گونه شد که او تنها با 8 حضور و بدون به ثمر رساندن حتی یک گل چمدانش را بست و به هانوفر سفرکرد.

پائولو گوئررو (مهاجم)
او که برای تیم پرویی آلیانزلیما بیش از 200 گل به ثمر رسانده بود، در سال 2002 با بایرن عقد قرارداد کرد. ابتدا با آماتورهای بایرن شروع کرد و 45 گل در 66 بازی زد ولی وقتی راهی تیم اول شد، نتوانست از پس رقابت‌ با سانتاکروز، ماکای و پیزارو بربیاید. او هم با 10 گل به هامبورگ فروخته شد.

لوکاس پودولسکی (مهاجم)
اگر بایرن را در استعدادسوزی ماهر بدانیم، بزرگ‌ترین استعداد سوخته‌اش را باید پودولسکی بنامیم. او در سال 2006 به عنوان امید اول آلمان از کلن راهی آلیانز آره‌نا شد. او که در تیم ملی آلمان یک گلزن قهار بود، در بایرن هرگز نتوانست آن پودولسکی همیشگی باشد.