«نوستالژیکده صداوسیما» تا کجا برنامه‌های آرشیوی پخش می‌کند؟

«نوستالژیکده صداوسیما» شاید بهترین عبارتی باشد که درباره محتوای کنونی روی آنتن این مجموعه شبکه‌های تلویزیونی بتوان تعبیر کرد؛ اما به حقیقت‌ تا کی می‌توان دست در خورجین برد و در این بیابان بی‌آب و علف بودجه، نان خشک در آب زد و خورد؟

کد خبر: ۳۵۱۰۹۹

تاریخ: ۲۱ مهر ۱۳۹۲ - ۲۳:۴۵

سرانجام ضعف تولید کیفی در تلویزیون سراغ حوزه خبر را نیز گرفت و بخش‌های گوناگون خبری نیز سراغ تکنیک‌های عجیبی برای جذب مخاطب را گرفتند و آن هم تأکید افراطی بر فانتزی کردن اخبار بوده، به گونه‌ای که بسیاری از بخش‌های خبری بیش از آن که محتوای خبری چشمگیری داشته باشند، آکنده از انیمیشن‌ها، کارتن‌ها و... است که با برخی دیالوگ‌ها همراه شده و عملاً بدون کارکرد اطلاع‌رسانی شده است.

به گزارش «تابناک»، رسانه ملی اصلاً وضعیت مالی خوب ندارد. لازم نیست آنچنان تحلیلگر بزرگی بود تا به این امر بدیهی پی برد؛ تنها کافی است سخنان عزت‌الله ضرغامی را در این ماه‌های اخیر بشنوید که از ‌تخصیص نیافتن اعتبارات گله کرده و از بی‌پولی نالیده است. در چنین اوضاعی صداوسیما به جای کوچک‌سازی سازمان اداری و چابک سازی و کم کردن هزینه‌، سراغ شیوه مدت‌داری برای جبران این هزینه‌ها رفت و آنتن‌ها به برنامه‌های آرشیویی دو دهه پیش سپرده شد.

‌«نوستالژی» مهم‌ترین بهانه‌ای بود که در این زمینه بیان می‌شد تا بخش چشمگیری از کنداکتور تلویزیون را با برنامه‌هایی پر کند که هرچند برخی‌ از آنها دو دهه پیش و زمانِ نخستین پخش جذاب بودند، اینک با سطح توقع مخاطبان تلویزیون ـ که تجربه‌های وسیعی را پیش چشمشان داشته‌اند ـ همخوانی ندارد.

به عبارت روشن‌تر، مخاطبی که انگشتش بر ‌کنترل تلویزیون است و می‌تواند هزاران شبکه را ‌گزینه پیش روی ‌داشته باشد، انگیزه ندارد تا همه وقتش را با برنامه‌هایی پر کند که بیست سال پیش تولید و پخش شده بود و حال به نام نوستالژی، جای تولیدات فیلم‌های دوبله روز، سریال‌های تولیدی روز و... را گرفته‌اند.

اگر یکی از بهترین سریال‌های تاریخ تلویزیون را بارها ببینید‌ و حتی
در خبر هم گنجانده شود، چه حسی نسبت به این مجموعه پیدا می‌کنید؟

نوستالژی تا اندازه‌ای کارکرد دارد، ولی بسیار محدود است؛ بنابراین، می‌تواند تنها بخش بسیار کوچکی از کنداکتور یک مجموعه شبکه‌های تلویزیونی نظیر صداوسیما را با برنامه‌های آرشیوی بیست سال پیش‌ پر کند و بدین ترتیب با این کار، جبران کسری بودجه کرد؛ البته ناگفته نماند که بیش از این حد‌، مخاطب پس می‌زند.

این فضا اما هنگامی نگران‌کننده شد که در کنار سرگرمی، شاهد ضربه خوردن بیش از پیش یکی دیگر از ستون‌های جذب مخاطب تلویزیون هستیم و آن «خبر» است. کیفیت خبر تولیدی، افت چشمگیری داشته و به جای ‌رویکردهای کارآمد برای نگه داشتن مخاطب، پای بخش‌های اصلی خبری شبکه‌های گوناگون به میدان باز شده و ‌خمیرمایه خبر ‌به حاشیه رانده شده است.

اگر تا مدتی پیش گاهی تلاش می‌شد با قرار دادن انیمشین، کارتون، دیالوگ‌های بامزه و مجموعه‌ای از رویکردهای اینچنینی، بر جذابیت برخی آیتم‌های خبری افزوده شود، متأسفانه هم اکنون این رویکرد در حال غلبه بر کلیت اطلاع‌رسانی است و خبر ‌بهانه‌ای برای کنار هم چیدن این‌ها شده که در نوع خود حیرت‌آور و مسلماً نگران کننده است.

‌«نوستالژیکده صداوسیما» شاید بهترین عبارتی باشد که درباره محتوای کنونی روی آنتن این مجموعه شبکه‌های تلویزیونی بتوان تعبیر نمود؛ اما حقیقتاً تا کی می‌توان دست در خورجین برد و در این بیابان بی‌آب و علف بودجه، نان خشک در آب زد و خورد؟ آیا وقت آن نرسیده تا این سازمان عریض و طویل، دستخوش تغییر جدی به قصد کوچک سازی و هدف کاهش هزینه‌های جاری شود؟ آیا وقت آن نرسیده تا مدیران رسانه ملی که ساختمان‌های کوچک شبکه‌های بزرگ جهان را ‌بازدید ‌کرده‌اند، اندکی الگوبرداری کنند؟

آنچه تماشا می‌کنید، بخشی از نوستالژی بازی به مناسبت اول مهر است که به نظر می‌رسد در برنامه «بچه های دیروز» می‌بایست پخش می‌‌شد!

دانلود