ساقهای خسته ، تفکرات بسته !

چگونه استقلالی ها ناکام شدند؟

انتظار می‌رفت که استقلال با توجه به نتیجه دیدار رفت، بازی را با مهاجمان بیشتری آغاز کند و گل اول را به ثمر برساند، نبود محمد قاضی در نیمه نخست کمی عجیب بود. این مهاجم انرژیک و خستگی‌ناپذیر می‌توانست با حضور در بازی به کمک مجیدی بیاید و موجبات رسیدن استقلال به گل اول را فراهم کند؛ گل اولی که می‌توانست استقلال را به فینال نزدیک کند، دفاع وسط سئول تا حدی روی توپ‌های هوایی متزلزل بود، گل ساموئل با ضربه سر گویای این نکته است.

کد خبر: ۳۴۹۵۹۶

تاریخ: ۱۵ مهر ۱۳۹۲ - ۱۲:۱۳

شکست استقلال در مرحله نیمه نهایی لیگ قهرمانان آسیا و حذف این تیم در این مرحله و به دنبال آن حسرت رسیدن به فینال رقابت‌های لیگ قهرمانان آسیا با حرف و حدیث‌های فراوان همراه شد.

به گزارش «تابناک»، انتظار می‌رفت که استقلال با توجه به نتیجه دیدار رفت، بازی را با مهاجمان بیشتری آغاز کند و گل نخست را به ثمر برساند. نبود محمد قاضی در نیمه نخست کمی عجیب بود. این مهاجم انرژیک و خستگی‌ناپذیر می‌توانست با حضور در بازی به کمک مجیدی بیاید و موجبات رسیدن استقلال به گل اول را فراهم کند؛ گل اولی که می‌توانست استقلال را به فینال نزدیک کند. ۴۵ دقیقه اول بازی در حالی انجام شد که فرهاد مجیدی در خط حمله تنها بود و بار‌ها در موقعیت‌هایی قرار گرفت که می‌توانست به بازیکن کناری پاس دهد، ولی کسی نبود تا پاس وی را دریافت کند. در چند صحنه نیز اکبرپور پاس‌های مجیدی را دریافت کرد، ولی استفاده لازم را از آن‌ها نبرد.

حضور بیش از ۷۵ هزار نفر تماشاگر، نخستین نقطه اوج این دیدار حساس بود. استقلالی‌ها که به شدت به حمایت هوادرانشان نیاز داشتند، از این حضور پر شور بسیار روحیه گرفته بودند.

حضور قاضی در نیمه دوم و کارکرد خوبش نشان داد که عدم استفاده نود دقیقه‌ای از او یک اشتباه محض از سوی امیر قلعه نوعی بوده است. فشار لازم در آغاز بازی، کاری که استقلال نکرد در چنین بازی‌های حساس و سرنوشت سازی که تیم میزبان نیاز به زدن گل دارد، ابتدای بازی بسیار اهمیت بالایی دارد و به ثمر رساند گل در این لحظات می‌تواند به پیروزی تیم میزبان منجر شود. استقلال در پانزده دقیقه ابتدایی با این که بیشتر صاحب توپ و میدان بود، نتوانست آن گونه که باید حملات خطرناکی را روی دروازه اف سی سئول طراحی کند.

همین امر موجب شد تا استرس ناشی از جو ورزشگاه از روی حریف برداشته شود و کم‌کم کره‌ای‌ها بر بازی مسلط شده و حتی موفق به زدن گل اول بازی نیز شوند. با استرس بالای خط دفاعی ـ با توجه به این که استقلال در صورت دریافت تنها یک گل کار صعودش بسیار دشوار می‌شد ـ مدافعان این تیم به شدت در فشار بودند و همین مسأله تمرکز آن‌ها را پایین آورده بود. گل نخست بازی نیز روی همین سراسیمگی خط دفاعی رقم خورد. خطاهای فراوان از سوی حنیف عمران‌زاده و امیرحسین صادقی ـ که در بازی زمینی ضعف دارند ـ که به دلیل عقب ماندن از بازیکنان حریف صورت می‌گرفت، باعث کاستن از سرعت بازی آبی‌‌پوشان شده بود.

قلعه‌نویی در فوتبال ایران، مربی پرافتخاری در لیگ‌ به شمار می‌رود، ولی منتقدان وی به دلیل ناکامی در مسابقات فرامرزی و بین‌المللی، کارنامه موفق او در فوتبال داخلی را زیر سؤال می‌برند. قلعه‌نویی دو بار فرصت داشت‌ با رسیدن به جایگاهی مناسب در فوتبال آسیا برابر منتقدان خود روسفید شود اما در تیم‌ ملی و سپس استقلال ناکام ماند.

نکته جالب و مشترک ناکامی‌های وی این است که هر دو بار این کره‌ای‌ها بودند که سد راهش شدند. در جام ‌ملت‌های ۲۰۰۷ او در مرحله یک‌چهارم نهایی به تیم‌ ملی کره‌جنوبی خورد. بردن کره‌ای‌ها و رسیدن به جمع چهار تیم بر‌تر آسیا، کارنامه موفقی برای ژنرال بود، ولی‌ پس از تساوی در ‌وقت قانونی و وقت اضافه، کار به ضربات پنالتی کشید. در ضربات پنالتی رسول خطیبی و مهدی مهدوی‌کیا، پنالتی‌هایشان را خراب کردند تا تیم ‌ملی حذف شود و به موفقیتی نرسد.

این‌ بار هم استقلال در مرحله نیمه‌نهایی به یک تیم کره‌ای‌ خورد و تنها یک گام دیگر تا فینالیست شدن در جام باشگاه‌های آسیا فاصله داشت که باز هم کره‌ای‌ها سد راه تیم‌ قلعه‌نویی شدند. اف‌سی‌ سئول در مجموع ۴ بر ۲ پیروز و استقلال در یک‌قدمی فینال حذف شد! امیر تا به امروز خاطرات تلخی از رویارویی با کره‌ای‌ها دارد. فوتبال ایران از رویارویی با کره‌جنوبی خاطرات تلخ و شیرین زیادی دارد، ولی همه خاطرات ژنرال از چشم‌بادامی‌ها تلخ است.

در شبی که استقلالی‌ها نباید دروازه‌شان برابر اف‌سی سئول کره باز می‌شد، گل اول بازی را خوردند تا رویا‌هایشان برای رسیدن به فینال لیگ قهرمانان آسیا نقش بر آب شود. در نیمه نخست بازی آبی‌ها ۱۵۲ پاس به یکدیگر دادند که در این بین ۱۲۸ تای آن‌ها سالم بود و بقیه‌اش ناسالم. هرچند پانزده بار ‌توپگیری در کنار پنج شوت خارج چهارچوب اکبرپور (ثانیه ۴۰) جمشیدیان (۴ و ۸) اکبرپور (۱۴ و ۱۸) ‌در‌ بیست دقیقه اول بازی به گل تبدیل نشد،‌ خبر از عزم جزم آبی‌ها برای انجام یک بازی هدفمند می‌داد.

به این فعل و انفعالات، شوت‌های داخل چهارچوب اکبرپور (۱۵) نوری (۲۶) و ضربه زیبای فرهاد مجیدی را هم لحاظ کنید که در دقیقه ۳۵ استقلال را به گلی آفساید رساند. پس از این بود که در دقیقه ۳۸ مهمان به گل رسید و شوتی که خسرو حیدری در آخرین دقیقه نیمه اول زد و بلوکه شد، تمام خطری بود که دروازه اف‌سی سئول را تهدید کرد. در نیمه دوم استقلال ناامید شده از صعود آماری به مراتب بهتر داشت. ۱۵۸ پاس سالم، نوزده پاس ناسالم، چهار بار‌ توپگیری از حریف نشان می‌داد که آبی‌ها به ‌رغم دور شدن از فینال آسیا، حداقل برای دل هوادارانشان، انرژی بیشتری می‌گذاشتند. در این نیمه استقلال دو گل زد و اف‌سی سئول یک گل.

استقلال در ۴۵ دقیقه دوم ده ضربه به سمت دروازه حریف روانه کرد. در دقایق ۴۹، ۵۲ و ۷۲ مجیدی دروازه اف‌سی سئول را به شدت تهدید کرد و در دقایق ۸۵ و ۹۰ ضربات کاشته و شوت قاضی نسبتا خطرناک بودند.

به این توپ‌ها، شوت دقیقه ۵۰ محمد قاضی، ۶۰ اکبرپور و ۸۲ مجیدی را هم اضافه کنید که در چهارچوب بودند و البته دو شوت دقیقه ۷۵ محمد قاضی که اولی به تیر خورد و دومی به تور.
مربیان ایرانی فعلا سکوت کنند!

وقتی خارجی‌ها ایران را جهانی می‌کنند

مربیانی ایرانی که بیشتر مصاحبه‌هایشان، حمله به مربیان خارجی است و موفقیت‌های آن‌ها را شانسی قلمداد می‌کنند، دست‌کم باید در مقطع کنونی، شمشیر‌ها را غلاف کنند؛ چه مربیان وطنی خوششان بیاید یا نیاید، فعلا دنیا به کام اجنبی‌هاست. مربیان خارجی نه تنها در فوتبال که در سایر رشته‌های ورزشی هم موفقیت‌های منحصربه‌فردی ‌از خود به ثبت می‌رسانند. دیگو مالارا بعد از دو سال کار در ایران، تیم واترپلوی ایران را قهرمان آسیا کرد.

ولاسکو با والیبال در لیگ جهانی درخشید و نیز دومین قهرمانی ایران در آسیا را رقم زد. کی‌روش ایران را به جام جهانی فوتبال برد. اکتاویو یک نماینده خیره‌کننده از خودش در مسابقات ساحلی به جای گذاشت.

مربیان خارجی خوب یا به قول برخی، اجنبی‌ها با دریافتی‌های دلاری خرج روی دست ورزش ایران می‌گذارند؛ اما نتایج ثابت کرد این هزینه‌ها ارزشش را دارد و مربیانی که بیشتر مصاحبه‌هایشان حمله به این مربیان است و موفقیت‌های آن‌ها را شانسی قلمداد می‌کنند حداقل در مقطع فعلی باید سکوت کنند.

البته باید پذیرفت تیم سئول که اتفاقا از مربی بومی بهره می‌برد، ‌تیم حرفه‌ای بود ولی شکست ناپذیر نبود، دفاع وسط سئول تا حدی روی توپ‌های هوایی متزلزل بود، گل ساموئل با ضربه سر بالا‌تر از از حنیف گویای این نکته است. جالب این که تیم استقلال ‌نزدیک چهل سال است که مقابل تیم‌های باشگاهی کره‌ای و ژاپنی رنگ پیروزی را ندیده ‌که در نوع خود جالب و البته تأسف‌بار است.