آقای گلی که در پارتی شبانه دستگیر نمی شد+تصویر

ابرویش را بر نمی داشت، موهایش را ژل نمی زد، پارتی های شبانه جاش نبود، مثل امروزی ها پاتوق نشین قلیان کش ها نبود، ماشین میلیونی نداشت.

کد خبر: ۳۴۷۷۹۲

تاریخ: ۰۶ مهر ۱۳۹۲ - ۲۰:۱۴

شهید عبدالمجید سپاسی 52 سال قبل در روز 4 مهرماه 1340 به دنیا آمد. هنوز سیزه سالش نشده بود که پدرش را در اثر سانحه ی رانندگی از دست داد. فوتبالش عالی بود و امید های زیادی به او می رفت.

انقلاب که شد مستمع پر و پا قرص سخنرانی شهید آیت الله دستغیب بود.

به گزارش پارس فوتبال به نقل از سایت "تماشاگر دات نت"  بعد از انقلاب وارد سپاه شد. وقتی که صدام هوای قادسیه کرد او هم از بی راهه های بهمن شیر به آبادان رفت و در توپخانه مشغول به خدمت شد. با شکل گیری لشکر۱۹ فجر فارس کار خود را به عنوان فرمانده گردان آغاز کرد تا این که معاون عملیاتی لشکر شد.

هر عملیاتی که فکرش را کنید حاج مجید بوده؛ از خیبر و قدس 3 تا کربلای 4 و 5 و ...و در نهایت والفجر10. تو سپاه معروف به علمدار لشکر 19 فجر است. شجاع بود و نترس مثل کوه. شهید سپاسی خمپاره انداز(خمپاره چی)بود، او شب هنگام در عملیات والفجر10، در حلبچه بر روی ارتفاعی به نام سه تپان به وسیله ترکش خمپاره که به کنار گوشش در شقیقه او اصابت کرد به فیض شهادت نائل آمد.

دوستان مجيد كه در تيم فوتبال « بهزاد شيراز» بازي مي کردند به پاس تكريم او، نام تيم خود را به «شهيد مجيد سپاسي» تغيير دادند. این شهید عجب فوتبالیستی بود، غیرتی داشت مثال زدنی، گلزنی بود تمام عیار، فرصت ها را از دست نمی داد، او ستاره ستاره ها بود، در زمین فقط راه نمی رفت! می دوید تا پای جان، شلیک های ناگهانی اش همیشه تو چهار چوب بود، ضربه های مهلکش را هیچ دروازبان عراقی نمی توانست مهار کند. گل نمی زد اگر می زد، هتک تریک می کرد.

مجید ابرویش را بر نمی داشت، موهایش را ژل نمی زد، پارتی های شبانه جاش نبود، مثل امروزی ها پاتوق نشین قلیان کش ها نبود، ماشین میلیونی نداشت، رقم قرارداد هایش را می شد براحتی شمرد، برای برد و باخت تبانی نمی کرد، او را با دلالی کاری نبود، هتل های چند ستاره محل اقامتش نبود، مجید جوانمردانه بازی می کرد و تکل از پشت و توهین و تهمت به حریفش نمی زد، او همیشه در یک لباس بود، سرخابی نبود.

شهید سپاسی اهل قهر و باج گیری نبود، هر روز مصدوم نمی شد به هر بهانه ای! وفتی تیمش می باخت دنیا بر سرش خراب می شد، قسم می خورد بازی بعدی جبران می کند، خودش را به بی خیالی نمی زد. باخت را گردن داور و زمین نمی انداخت. مردانه بازی می کرد.

دنبال شهرت نبود، عاشق فوتبال بود، بعد از گذشت سالیان دراز عمر فوتبالی مجید هنوز تمام نشده، این روزها تیمی به نامش مزین شده  و شهید سپاسی کماکان در میدان فوتبال حضور دارد اما تمیش حال خوشی ندارد، تیم مجید سوسوي فوتبال فارس است که دارد بي سو مي شود. تيمي كه از ابتدا؛ بدون بهره گيري از لابي هاي سياسي و كارتل هاي اقتصادي، با بي پولي به فوتبال حرفه كشور مي رسد، اينك به جرم بي پولي توان ماندن در کنار پولدارها را ندارد.

حالا که بعضی از مسئولین نمی خواهند عظمت شهدایی مثل مجید سپاسی را باور کنند، ای کاش نگذارند شهيد فوتبال فارس مظلوم بماند!