و رضایم به رضایت، ای برکت ملک خراسان

آرزویمان بود و هست که رؤیای صادقمان دیدار جمال رویش باشد. انتظارمان از وجود مبارکش، بیش از شفای مریضانی است که از درگهش ناامید بیرون نمی‌روند. ما امیدمان به شفاعت ایشان و خاندان مطهرش است که از هر سو اصحاب النورند و انسان لغزنده خطاکار را چه نیکو‌تر از آن که برای گریز از ظلمات، بکوشد تا حلقه دل را به چنین انوار عالم گیری پیوند زند.

کد خبر: ۳۴۵۴۴۱

تاریخ: ۲۵ شهريور ۱۳۹۲ - ۱۹:۴۱

چشممان به ضریح زرینش که می‌افتد، ناخودآگاه برای شکوه تاریخی او و پدران و فرزندانش که هرچه داریم از آن‌هاست، کمر خم می‌کنیم و تبرک می‌جوییم به هر آنچه از اوست؛ خواه دری باشد، درگاهی باشد یا زائر به آستان رفته‌ای باشد. شفاء یافته‌اش را در آغوش می‌کشیم، می‌بوییم و می‌بوسیم، تا شاید آثار دم مسیحایی‌اش جان ما را نیز نوازش دهد و روحمان متبرک به ملکوت شود.

روزی آهویی را از بند رهایی داد و روزگاری، جهانی را به بند قلبش گرفتار کرد تا در زادروز هشتمین ستاره این شجره طیبه، میلیون‌ها عاشق، به امید آن که یار نظری هرچند به قدر لحظه‌ای بر آن بیفکند، پیشانی بر آستانش بگذارند و خدا را شکر گویند که منزلگاه چنین نعمتی در خاک پارسیان مقرر شد و برکت دائم ملک خراسان شد تا شیعهٔ این دیار به خادمی‌اش فخرِ جهان را بفروشد و دل در گرو شبستان‌های بهشتیِ دلدار ببندد.

عمری به عشقش، برای کبوترهای با وفای حرمش، دانه نذر کردیم تا شاید اینان که عمری در کنج گنبدش لانه دارند، حرف ما را نزد آقایمان برند که همه وجوه جاندار و بی‌جان این جهان در نزدش خاشع و خاضعند و درکشان نسبت به مقام شامخ شهید خراسان، به مراتب عمیق‌تر از ما آدمیان غافل از شعاع نور الهیِ گسترده در این ملک است و چه دلی بستیم به این کبوتران حرمش و آرزویمان این بود که ‌ای کاش یکی از جمعشان بودیم و بر آستان جانان پر می‌گشودیم.

آرزویمان بود و هست که رؤیای صادقمان، دیدار جمال رویش باشد و امید آن داریم که در محشر کبرا، شفاعتمان کند. انتظارمان از وجود مبارکش، بیش از شفای مریضانی است که از درگهش ناامید بیرون نمی‌روند. ما امیدمان به شفاعت ایشان و خاندان مطهرش است که از هر سو اصحاب النورند و انسان لغزنده خطاکار را چه نیکو‌تر از آنکه برای گریز از ظلمات، بکوشد تا حلقه دل را به چنین انوار عالم گیری پیوند زند.

ای حرمت پناه درماندگان، از کودکی با سقاخانه‌های حرمت خاطره داریم و پاکی دلمان را در فصل طفولیت با آب سقاخانه‌هایت جلا بخشیدیم، اندکی که رشد ظاهر یافتیم و با زمانه درمی‌آمیختیم، به جان کوشیدیم که این بار دل‌های سیاه‌ان را با اشک و آه در بارگاهت که به حق حج فقراست، از زنگار‌ها بروبیم و در صاحت جانِ جانان، زندگی نو با نصب العین قرار دادن مشی زرینت را آغاز کنیم. به حق مهدی موعود (عج) در چنین شب عزیزی دستگیر پابوسان مخلصت باش.

در چنین شب عزیزی، کلام رضایی (ع) که رضاییم به رضایش که در قالب سلسلة الذهب برایمان باقی مانده از نظر دور نداریم، که فرمودند: «لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ حِصْنِی فَمَنْ دَخَلَ حِصْنِی أَمِنَ عَذَابِی قَالَ فَلَمَّا مَرَّتِ الرَّاحِلَةُ نَادَانَا بِشُرُوطِهَا وَ أَنَا مِنْ شُرُوطِهَا؛ کلمه «لا اله الا الله» قلعه من است، پس هر که در آن قلعه وارد شود، از عذاب من در امان است و چون کجاوه به راه افتاد، حضرت با صداى بلند فرمود: به شروط کلمه «لا اله الا الله» و من از شروط آن هستم‏».