چرا نصیرزاده به 90 نمی‌رفت؟

کد خبر: ۳۴۴۰۴۹

تاریخ: ۱۸ شهريور ۱۳۹۲ - ۱۶:۲۱

استنباط من این بود که عادل فردوسی‌پور به تخصص داوری من بیشتر اعتقاد داشت تا تخصص مدیریتی و انضباطی‌ام. به همین دلیل به اطلاعات فراتر از داوری که می‌دادم کمتر باور داشت

گل- هوشنگ نصیرزاده را می‌توان محبوب‌ترین کارشناس داوری فوتبال ایران نامید. مردی که از داوری گمنام حالا به کارشناسی صاحب‌نام تبدیل شده است. حضورش در برنامه نود آنچنان محبوبیت و البته شهرت برایش به ارمغان آورد که با هر جنجال داوری همگان منتظر بودند تا نصیرزاده نظرش را بیان کند. البته این روزها او را فراتر از یک کارشناس داوری می‌شناسیم، چراکه هم مدیریت فوتبال تدریس می‌کند و هم آیین‌نامه‌های فدراسیون‌های مختلف ورزشی را می‌نویسد. اما هوشنگ نصیرزاده مدتی است که کمتر در برنامه نود آفتابی می‌شود. او که از ابتدای پخش اين برنامه یک پای ثابت آن بود حالا مدتی است که کمتر شاهد حضورش به عنوان کارشناس داوری هستیم. برخي معتقد بودند که رابطه او و عادل فردوسی‌پور شکراب شده و عادل ترجیح می‌دهد که کمتر از او دعوت کند اما خودش نظر دیگری دارد. او در گفت‌وگو با تماشاگر می‌گوید:

«در واقع من از سال1378 در برنامه نود شرکت کردم و به اعتبار همین حضور در ویژه‌برنامه‌های جام جهانی هم به عنوان کارشناس داوری حضور پیدا کردم. همچنین به عنوان اولین کارشناس داوری که مبانی مدیریت فوتبال و مسائل انضباطی را مطرح می‌کرد شناخته شدم. در همین جام جهانی گذشته، من و امیر حاج‌رضایی به عنوان کارشناسان برتر داوری و فنی انتخاب شدیم. در یک نظرسنجی دیگر که یک روزنامه معتبر ورزشی برگزار کرد با اختلاف بسیار زیادی نسبت به سایر همکاران به عنوان کارشناس برتر داوری از سوی مردم برگزیده شدم. این نشان می‌داد مردم به نظریات کارشناسی من توجه بیشتری داشتند. همکاری‌ام با برنامه نود همچنان ادامه داشت، اما چون شهرستانی بودم مورد حسادت سایر همکاران مرکزنشین قرار گرفتم. در یک مقطعی در سال 1389-1388 عده‌ای از همکاران علیه من شروع کردند به شب‌نامه پخش کردن، و به گونه‌ای جو را خراب کردند. این حسادت روز به روز گسترده‌تر شد که به دادگاه و به درگیری‌های در دادگاه هم منجر شد. این جر و بحث‌ها در تمام برنامه‌های رادیویی و تلویزیونی ادامه داشت.» اشاره نصیرزاده به شکایتی است که یکی از کارشناسان داوری از او کرد تا پای این کارشناس داوری به دادگاه باز شود و تا مدت‌ها سوژه مطبوعات بود.

اما این تمام ماجرا نیست. نصیرزاده دلایل دیگری هم برای این غیبتش دارد. او سخنانش را این‌گونه ادامه می‌دهد: «یک‌بار در یکی از ویژه برنامه‌های جام جهانی که دکتر صدر نیز حضور داشت در مورد مافیایی بودن فیفا صحبت می‌کردیم که به یک مناظره داغ مبدل شد. این بحث مسکوت ماند تا چهار سال بعد که دکترصدر در یکی از همین برنامه‌های جام جهانی از من پرسید اصولا شما از فوتبال لذت می‌برید؟ و من در جوابش گفتم من نمی‌دانم شما از چی صحبت می‌کنید. این موضع و افشاگری‌های من در مورد مافیایی بودن فوتبال و از قبل مشخص بودن بعضی نتایج تیم‌ها باعث شد تا در چهار مسابقه باقی‌مانده از من دعوت نشود. آن‌ها و البته برنامه نود می‌خواستند از من در حوزه داوری استفاده کنند که در مورد صحنه‌های مشکوک قضاوت کنم که آیا آن صحنه خطا بوده یا نه و یا اخطار یا اخراج داشته یا خیر. اما من تخصصم بیشتر در مورد نحوه اداره تشکیلات فوتبال بود که دوره‌های آن را در داخل و خارج از کشور گذرانده بودم و تا مدت‌ها تنها مدرس این دوره‌ها در ایران بودم. من نمی‌توانستم این‌ها را در برنامه نود بیان کنم. استنباط من این بود که عادل فردوسی‌پور به تخصص داوری من بیشتر اعتقاد داشت تا تخصص مدیریتی و انضباطی‌ام. به همین دلیل به اطلاعات فراتر از داوری که می‌دادم کمتر باور داشت. مجبور شدم در زمینه‌های تعریف از مدیران عامل باشگاه‌ها، آرای انضباطی یا آیین‌نامه‌ای و نقل و انتقالی و مسائل دیگر در برنامه‌های دیگر غیر از نود مثل ورزش و مردم و یا شبکه ورزش صحبت کنم. همین موضوع باعث شد که حالت اختصاصی که کارشناسان داوری برنامه نود دارند در مورد من مصداق پیدا نکند و من کمتر به نود دعوت شوم. فردوسی‌پور هم مقصر نبود، چون من دیگر کارشناس داوری صرف نبودم. اما چون نود را به دقت می‌بینم بعضی از کارشناس‌هایی که در برنامه حضور دارند و یا به صورت تلفنی صحبت می‌کنند احساس می‌کنم آنچه را که بیان می‌کنند با واقعیت منطبق نیست و پیش خودم می‌گویم اگر الان در استودیو بودم چقدر می‌توانستم به برنامه کمک کنم.»
همین هفته گذشته بود که یکی از روزنامه‌نگاران با‌سابقه و از مدیران یک سایت مطرح فوتبالی در صفحه اجتماعی‌اش مطلبی در مورد نصیرزاده نوشت و در شبی که ابراهیم میرزابیگی ميهمان برنامه نود بود اشاره کرد چقدر جای خالی نصیرزاده احساس می‌شود. مطلب کوتاهی که واکنش‌های مثبت کاربران را به همراه داشت. کاربران از این‌که این کارشناس داوری با داشتن بیشترین درصد محبوبیت در بین مردم و همچنین تسلط کامل به قوانین و بیان صحیح آن‌ها از نظر کلامی مدت یک‌سال است در برنامه نود حضور ندارد گلایه‌مند بودند.
خود نصیرزاده در این‌باره نظرش را چنین بیان می‌کند: «من سال گذشته در دو مناظره برنامه نود شرکت کردم؛ یک‌بار با غیاثی، یک‌بار هم با عسگری. در هر دوبار به عقیده بینندگان این برنامه من بازنده نبودم. این يعني بینندگان نود صحبت‌های من را قبول دارند. یک‌بار هم یک سایت مطرح ورزشی یک نظرسنجی برگزار کرد که 70درصد آرا به طرف کارشناسی‌هایی بود که من انجام داده بودم. اما با وجود این‌که کمتر در برنامه نود ظاهر می‌شوم، تمام اشتهار و محبوبیتی را که مردم برایم قائلند مدیون برنامه نود هستم. باید اعتراف کنم که برای بازی‌های حساس گاهی عمدا سکوت کردم تا برنامه نود در رابطه با صحنه‌ها صحبت کند. مثلا در مورد گل استقلال به راه‌آهن یا گل پرسپولیس به فولاد به‌طور تعمدی مصاحبه نکردم تا جذابیت‌های برنامه نود به دلیل اظهار نظرهای زودهنگام من کمتر نشود. حتی در برنامه رادیویی که به‌طور ثابت بازی‌ها را کارشناسی داوری می‌کردم الان دو سال است که این کارشناسی‌ها را انجام نمی‌دهم و دوستان دیگری را معرفی می‌کنم.»
رابطه نزدیک و دوستانه نصیرزاده با برخی از داوران لیگ برتر این شائبه را به‌وجود آورده بود که فردوسی‌پور چندان تمایلی به حضور نصیرزاده در این برنامه ندارد. البته نصیرزاده این نظریه را رد می‌کند و چنین پاسخ می‌دهد: «تمام افرادی که در برنامه نود کارشناسی می‌کنند یا عضو کمیته داوران هستند یا با کمیته داوران به عنوان ناظر یا نماینده همکاری می‌کنند. اتفاقا من برای کارشناسی سعی کردم که ارتباطم را با داوران تقریبا قطع کنم. به‌طور مثال در روز عید بالغ بر پانصد پیامک تبریک برای من رسید که حتی سه‌تای آن هم مربوط به داوران نبود. داورانی که این مطلب را می‌خوانند خوب می‌دانند که من حتی تلفن‌هایشان را هم جواب نمی‌دهم. احساسم این است که اگر بخواهم یک بازی را نقد کنم چون با آن‌ها ارتباط ندارم کاملا بدون رودربایستی این کار را انجام می‌دهم.»
اما تا چه اندازه می‌توان امیدوار بود که بار دیگر هوشنگ نصیرزاده را بر روی صندلی برنامه نود ببینیم؟ خود او این‌گونه به این سوال پاسخ می‌دهد: «به هر صورت این بستگی دارد به تصمیم تهیه‌کننده برنامه نود؛ نه آن افرادی که در شبکه‌های اجتماعی یا در سایت‌ها و روزنامه‌ها در نظرسنجی‌های مختلف به حضور من رای می‌دهند.»
با تمام این اوصاف نام هوشنگ نصیرزاده با کارشناسی‌های داوری عجین شده است. مردی که نمی‌توان او را نادیده گرفت. گاهی دلمان برایش تنگ می‌شود؛ حتی اگر سعی کند بر خلاف جهت آب شنا کند، حتی اگر منتقدانش لقب سوت خونین را به او بدهند.