سخت ترين راه

کد خبر: ۳۳۹۹۶

تاریخ: ۰۵ بهمن ۱۳۸۷ - ۱۶:۰۷

قريب به ۶ هفته بعد از شكست در برابر نيكولاى والويف غول بوكس روسيه در مسابقه اى بسيار مورد توجه در شهر زوريخ سوئيس، ايوندر هالى فيلد هنوز هم مدعى است كه سن و سال زياد لزوماً عاملى بازدارنده براى او نيست و وى همچنان مى تواند از قطب هاى بوكس سنگين وزن باشد.

به نوشته ایران، قبول شكست امتيازى در برابر والويف ۳۶ ساله، ۲‎/۱۳ مترى و ۱۴۷ كيلويى در زوريخ سبب شد هالى فيلد امريكايى از كسب مجدد عنوان قهرمانى مشتزنى سنگين وزن جهان از منظر «W.B.A» يكى از ۴ سازمان بزرگ حاكم بر اين ورزش بازبماند اما او برغم ۴۷ ساله شدن مى گويد آنچه وى را در آن ديدار متوقف و از هدفش دور كرد، نه اين سن بلكه ‎/‎/‎/ حوادث عادى در ورزش بوكس و شايد هم قدرى كم محبتى داوران بوده است كه همان طور كه به والويف رأى پيروزى را بخشيدند، مى توانستند او را برنده اعلام دارند.

والويف در قبال ۵۱ برد فقط يك شكست در بوكس حرفه اى داشته و به خاطر قد و بالا و هيبت فوق العاده اش واقعاً براى رقبا ترسناك است. با اين وجود هالى فيلد كه اولين بار بيش از ۲۵ سال پيش در بوكس حرفه اى مطرح شد و از «ميان سنگين» به سنگين وزن كوچ كرد. در مجموع در برابر والويف بسيار خوب جنگيد و نظر كارشناسان هم اين بود كه هالى فيلد مبارزه آبرومندانه و بالنسبه پاياپايى را در مقابل رقيب غول پيكر خود انجام داده است.

از طرف ديگر هالى فيلد با صعود به رده اول جدول مدعيان در سازمان W.B.A مجوز حضور در اين پيكار و تقابل با والويف را كسب كرده بود و اين نيز به خودى خود توفيقى بزرگ بود. فراموش نكنيم كه والويف با شرايط فيزيكى مورد بحث سنگين ترين، بلندقدترين و درشت جثه ترين قهرمان تاريخ اين وزن محسوب مى شود و هيچ يك از كسانى كه پيش از وى در اين دسته به عنوان قهرمانى جهان رسيده اند، به لحاظ جثه و درشتى اندام با وى برابرى نكرده اند.

مجموعه اين عوامل هالى فيلد را واداشته است كه نسبت به آينده هم بدبين نباشد و برخلاف توصيه اكثر كارشناسان و نزديكانش به وى، اعلام بازنشستگى نكند. او به واقع در تمامى ،۵ ۶ سال اخير با اين پيشنهاد مواجه بوده (و آن را ناديده گرفته) زيرا در ۱۰ ديدار واپسين اش فقط ۳ برد داشته و در آخرين مسابقه اش قبل از رويارويى با والويف هم كه روبه روى يك روسى ديگر به نام سلطان ابراهيموف در اكتبر ۲۰۰۷ بود، امتيازى و با اختلاف محسوس شكست خورده بود.

هالى فيلد در دهه ۱۹۹۰ در اوج قدرتش قرار داشت و چند سال قهرمان سنگين وزن جهان از ديد حداقل يك و گاه سه سازمان اصلى ناظر بر بوكس بود و پيشينه دوبار غلبه بر مايك تايسون و شكست دادن ريديك بو و حتى يك بار مساوى كردن با لنوكس لوئيس را دارد و در صورت غلبه بر والويف براى پنجمين بار در عمر طولانى ورزشى اش صاحب عنوان قهرمانى جهان مى شد و از ركورد چهار بار قهرمان شدن در مورد توجه ترين وزن در ورزش بوكس كه در دست خودش بود، فراتر مى رفت.

اما او شكست خورد تا كارنامه كلى اش در اوايل سال ۲۰۰۹ و يك ربع قرن بعد از ورودش به بوكس حرفه اى مشتمل بر ۴۲ برد، ۲ تساوى و ۱۰ باخت باشد كه برخلاف ،۷ ۸ سال پيش ديگر ركورد درخشانى نيست. دو سه ناكامى متوالى او در سال هاى ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ و بخصوص شكست قاطع او در برابر مشتزنى گمنام و متوسط به نام لرى دانلد امريكايى در سال ۲۰۰۴ و سپس مطرح شدن مسئله به خطر افتادن سلامتى و وجود ريسك جانى براى وى و لغو يك ساله پروانه مشتزنى هالى فيلد بدان خاطر، بيشترين سقوط و پائين ترين نقطه تنزل را براى وى به تصوير كشيد، اما او در سال هاى ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸ مجدداً سر برآورد و دو سه برد متوالى بسيار خوب را كسب كرد و خود را به والويف رساند اما شكست اخير در زوريخ توقف تازه و بدى براى او بوده و باز اين سؤال دردآور را براى وى در برداشته كه آيا او دليلى براى ادامه دادن راه بسيار دشوارش دارد يا خير و يا آيا اصولاً اين كار عقلايى هست يا نه، اما تصميم احتمالى به ادامه كار، سخت ترين راهى است كه مى تواند براى خود برگزيند.