تجربه ناموفق طنزنویسی که مجری برنامه ورزشی شد

کد خبر: ۳۳۸۷۰۰

تاریخ: ۲۵ مرداد ۱۳۹۲ - ۱۷:۰۹

تصمیم عجیب تهیه کنندگان برنامه زنده تلویزیونی "روزی، روزگاری" در سپردن مسئولیت اجرای یک برنامه ورزشی به شهرام شکیبا در گام اول چندان موفقیت آمیز نبود

قانون آنلاین- تصمیم عجیب تهیه کنندگان برنامه زنده تلویزیونی "روزی، روزگاری" در سپردن مسئولیت اجرای یک برنامه ورزشی به شهرام شکیبا در گام اول چندان موفقیت آمیز نبود.

نخستین قسمت از برنامه "روزی، روزگاری" چهارشنبه شب گذشته روی آنتن رفت و شهرام شکیبا که پیش از این به عنوان مجری برنامه های اجتماعی و ادبی سیما (با گرایش طنز) رو در روی مخاطبان تلویزیون نشسته بود، این بار در قامت مجری یک برنامه ورزشی ظاهر شد. او در ابتدای برنامه به بینندگانی که از حضورش در این جایگاه تعجب کرده اند حق داد و اعلام کرد وقتی بیشتر با سبک و سیاق برنامه آشنا شوند با این موضوع کنار می آیند اما هرچه از زمان برنامه گذشت بیگانگی شکیبا با مسئولیت جدیدی که پذیرفته است بیشتر به چشم می آمد.

برنامه روزی روزگاری به مرور خاطرات چهره ها و قهرمانان قدیمی ورزش ایران اختصاص دارد و شهرام شکیبا که اساسا به عنوان یک طنزپرداز شناخته می شود با هدف توجه به جنبه های اجتماعی زندگی ورزشکاران و استفاده از شوخ طبعی خاص خودش در بزنگاه های خاص گفت و گوی مجری و مهمان برنامه انتخاب شده است. او اما در برنامه نخست که با حضور حسن روشن در استودیو پخش زنده برگزار شد چندان موفق نبود و در چند مورد به دلیل ضعف اطلاعات ورزشی مجبور شد سئوالاتش را اصلاح کند. شکیبا بیش از اندازه با برگه های اطلاعاتی که درباره سوابق حسن روشن در اختیارش گذاشته شده بود کلنجار می رفت و این طور به بیننده القا می کرد که هرگز علاهای به مطالعه در حیطه مسائل مربوط به ورزش نداشته و ندارد.

ذوق و قریحه طنز شهرام شکیبا در عرصه طنز مکتوب بر کسی پوشیده نیست. او به عنوان یک مجری طناز هم در برخی برنامه های تلویزیونی توانست با مخاطبانش ارتباط برقرار کند اما همچنان این اتفاق نظر وجود داشت که شکیبا در طنز مکتوب قدرتمندتر و دوست داشتنی تر است. بعدها نشستن در جایگاه اجرای برنامه های اجتماعی کم بنیه و صرفا سرگرم کننده پرسش هایی را درباره آیتم های مورد نظر او برای پذیرفتن پیشنهادهای کاری ایجاد کرد و حالا حضور نامانوس شهرام شکیبا در جایگاه مجری یک برنامه ورزشی این فرضیه را تا نزدیکی های اثبات پیش می برد که صرف دریافت دستمزد مناسب برای پذیرفتن هر پیشنهادی کفایت می کند.