نمایندگان مجلس آخرین سخنرانی رهبر انقلاب را با دقت بخوانند

در روزهای اخیر، برخی نمایندگان، برخی از وزرا‌ را خطاب قرار داده و عموما به نقش آنان در رخدادهای سال ۸۸ اشاره کرده و از بی‌اعتمادی به آنان از سوی مجلس سخن می‌گویند. در نشست‌‌های کمیسیون‌ها از وزرا‌ می‌خواهند درباره اشخاص خاصی اظهار‌نظر‌ یا توبه کرده و‌ یا نقش خود را مشخص کنند،‌ حال آن که بهتر است آنان به آخرین سخنرانی رهبر انقلاب توجه کنند.

کد خبر: ۳۳۷۷۱۷

تاریخ: ۲۰ مرداد ۱۳۹۲ - ۱۷:۲۸

فردا دوشنبه بیست‌ویکم مرداد، وزرای پیشنهادی دولت حسن روحانی به ترتیب در مجلس مورد بررسی نمایندگان مجلس قرار می‌گیرند تا وضعیت استقرار یافتن یا نیافتنشان‌ در وزارتخانه‌های گوناگون مشخص شود.

به گزارش «تابناک»، در روزهای اخیر، نمایندگان ‌به ویژه آنان‌ که با ‌رسانه‌های منتقد به‌ کابینه همراه شدند‌ به روش‌های گوناگون، برخی از وزرا‌ را خطاب داده و عموما به نقش آنان در رخدادهای سال ۸۸ اشاره نموده و از‌ بی‌اعتمادی به آنان از سوی مجلس سخن می‌گویند.

بنا بر این گزارش، در نشست‌های کمیسیون‌ها از وزرا‌ می‌خواهند درباره اشخاص خاصی اظهار‌نظر‌ کرده یا توبه ‌و یا نقش خود را مشخص کنند و...‌ ؛‌ در این میان، پاسخ‌‌ وزرای پیشنهادی هم در نوع خود جالب است!

اما در این میان، نکته اینجاست که رهبر انقلاب اسلامی در آخرین سخنرانی خود، ‌مشخصا وظیفه مجلس را انتخاب وزرایی صالح می‌دانند:

«انشاءالله به زودی و با انجام وظیفه مجلس شورای اسلامی در انتخاب وزرای صالح، دولت جدید نیز تشکیل می‌شود و با همراهی مردم، کارهای بزرگ، مهم و دشواری را که حاوی منافع بزرگی است، به بهترین وجه انجام خواهند داد».

بهتر است، نمایندگان در این کمتر از یک روز باقی مانده‌ ‌در مفهوم و معنای صالح دقت کنند و به بیراهه افراط و تفریط نروند و به جای تجسس و بازجویی ـ که قطعا کار مجلس نیست ـ مداقه کنند که وزیر صالح را برگزینند.

کلید واژه صلاح ‌‌در برابر فساد است. از نظر قرآن، صالح کسی است که اولاً شخصیت صالحی داشته باشد؛ یعنی مقومات و ارکان شخصیتی او صالح باشد و نقطه‌ای از فساد در شخصیت او نباشد؛ به این معنا که نفاق، دروغ، باطل یا میل به باطل و فساد از هر گونه‌ای در وجود او نباشد. به فرض میل به ظلم در مقابل صلاح است چنین چیزی نباید در او باشد.

ویژگی بعدی انسان صالح از نظر قرآن این است که اهل اصلاح باشد؛ یعنی نه تنها خودش صالح باشد و به کردار صالح بسنده نکند، بلکه در پی اصلاح همه تباهی و فسادهای جامعه و زندگی خود و دیگران باشد.

می‌فرماید: فَاتَّقُواْ اللّهَ وَأَصْلِحُواْ ذَاتَ بِیْنِکُمْ؛ پس تقوا پیشه کنید و امور فی مابین خودتان را اصلاح کنید. این اصلاح می‌تواند شامل امور خانواده، اجتماع، شهری، محلی، کشوری و جهانی باشد.

و یا می‌فرماید: وَلاَ تُفْسِدُواْ فِی الأَرْضِ بَعْدَ إِصْلاَحِهَا؛‌ و در زمين پس از اصلاح آن فساد مكنيد. اهل اصلاح بودن به شرط این است که منافقانه نباشد و در نیت و در عمل اصلاح واقعی مورد نظر باشد.

یکی دیگر از ویژگی صالحین این است که اهل توبه و اصلاح عمل خود، نیت خود، شخصیت خود باشند. در این صورت خدا به آن‌ها رو‌ی و اقبال می‌کند.

فرمود: فَمَن تَابَ مِن بَعْدِ ظُلْمِهِ وَأَصْلَحَ فَإِنَّ اللّهَ یَتُوبُ عَلَیْهِ إِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَّحِیمٌ؛ کسی که پس از ظلمش توبه کند و ظلم قبلی را جبران کند، خدا هم از او در‌می‌گذرد.

ویژگی دیگر اهل صلاح یا صالحین این است که اهل عفو باشند. درست است که به دنبال کار خود و دیگران هستند، این کار را نباید با انتقام، قهر و غلبه انجام بدهند، بلکه باید این کار را از راه‌ عفو و اصلاح عمل خود، یعنی بخشش و روحیه تسامح نسبت به مؤمنان و جامعه مؤمنین ‌انجام دهند.

در آیه دیگر می‌فرماید: فَمَنْ عَفَا وَأَصْلَحَ فَأَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ؛ کسی که عفو و اصلاح می‌کند خداوند به او پاداش می‌دهد؛ یعنی اگر فسادی و ناملایمتی در زندگی در روابط بین جامعه ایجاد شد، با عفو و گذشت به همراه اصلاح و بهبود روند امور، تلاش کند ‌به نتیجه برسد. چنین کسی اجرش با خداست.

آخرین ویژگی انسان صالح این است که نیت صالح داشته باشد و جز اصلاح چیزی نخواهد. انسان صالح همواره دو مأموریت دارد؛ یکی اثبات و ایجاد صلاح و دوم مبارزه با فساد؛ یعنی همه گونه‌ها، شکل‌ها و تجلیات فساد و تباهی چه اخلاقی، چه اجتماعی، چه اقتصادی و چه فرهنگی به دنبال رفع همه آن‌هاست. از آن طرف به دنبال اثبات همه گونه‌های صلاح است؛ یعنی اثبات اندیشه‌ها و ارزش‌های دینی و مبانی و اصولی که دین و مکتب بر پایه آن‌ها شکل گرفته است؛ این، دو دغدغه و اهتمام جدی انسان صالح است.

خلاصه آن که فردا و روزهای آینده، نمایندگان مجلس‌‌ باید به دنبال وزیر صالح باشند و جناح‌بندی و انتقام‌گیری را کنار بگذارند. اهل تقوا و عفو باشند و نیت سالم داشته باشند، زیرا چنین نمایندگانی می‌توانند وزرای صالح برگزینند. آنان باید شرط بگذارند که اگر وزیر اهل صلاح بود، وزارت او را همراهی ‌کنند و اگر نه از همراهی آنان سر باز زنند.