آموزش و پرورش چند وزیر می‌خواهد؟

کد خبر: ۳۳۷۶۶۴

تاریخ: ۲۰ مرداد ۱۳۹۲ - ۱۴:۴۴

عضو شورای مرکزی سازمان معلمان ایران گفت: زمانی که بحث داغ انتخاب وزرا به میان می‌آید کمتر سیاست‌مداری مایل است تا در مورد آموزش و پرورش سخنی بگوید، گویا این وزارتخانه جذابیتی برای کاندیداهای وزارت ندارد و عجیب نیست که بدانیم فراکسیون آموزش و پرورش در مجلس هم جزو فراکسیون‌های کم طرفدار است.

به گزارش ایسنا،  سید محمد مرد افزود: گاهی دیده می‌شود که این وزارتخانه عریض و طویل بیش از یک وزیر نیاز دارد، وزارتخانه‌ای که بودجه‌های دولت را می‌بلعد، وزرایش را خسته می‌کند و مشکلات فراوانش تمامی ندارد، آیا در سایر کشورهای در حال توسعه هم اوضاع این گونه است؟

عضو شورای مرکزی سازمان معلمان ایران تصریح کرد: نگاهی به تجربیات سایر کشورها نشان می‌دهد کلید حل مشکلات آموزش و پرورش در خود وزارتخانه است و ساختار عریض و طویل وزارتخانه مشکل اصلی است، کسی از اداره وزارتخانه‌ای با یک میلیون کارمند و حدود 13 میلیون دانش‌آموز برنمی‌آید.

وی ادامه داد: نگاهی اجمالی به وزرای گذشته آموزش و پرورش بیانگر این است که وزرای توانمندی همچون شکوهی، نجفی و دیگران هم با تمام تلاششان در نهایت با تنی خسته و با کوله‌باری از انتقاد و نارضایتی وزارت را ترک کردند.

وی با بیان اینکه کلید و قفل یکجاست و آن وزارتخانه، ادارات و سازمان‌های آموزش و پرورش است، اضافه کرد: در الگوی مدیریت بلوغ «کریس آرجریس» به این نکته اشاره می‌کند که در سازمان‌هایی که کارمندانی با بلوغ بالا و مهارت بالا سر و کار داریم، سیستم مدیریت باید عدم تمرکز و تفویض اختیارات کافی در اداره امورشان باشد.

مرد تصریح کرد: نگاهی به اقتدار مدارس در کشور نشان می‌دهد که مدارس ما برای ساده‌ترین مسایل مربوطه به انتظار تعیین تکلیف و صدور بخشنامه از اداره، سازمان و وزارتخانه می‌نشینند وبسیاری از بخشنامه‌های صادر شده دستورالعمل‌های تکراری‌اند و در اجرا از روح و هدف خود تهی می‌شوند به گونه‌ای که امروز در مثل هر عمل صوری و بی‌خاصیتی را "بخشنامه‌ای" می‌نامند.

عضو شورای مرکزی سازمان معلمان ایران خاطرنشان کرد: آنچه امروز در بحث تحول بنیادین مطرح است همان بخشنامه‌ای است که در وزارتخانه مطرح می‌شود و به همان سرنوشتی دچار می‌شود که گذشتگان به آن دچار شدند، لذا کمتر کارشناسی در تعلیم و تربیت است که به ضرورت تمرکززدایی اذعان نداشته باشد.

وی عنوان کرد:‌ مسوولان در تلاشی شبانه‌روزی و صادقانه بجا و برای یک میلیون کارمند و صلاح و مصلحت 13 میلیون دانش‌آموز تصمیم‌گیری می‌کنند، آیا چنین کاری شدنی است؟ آیا می‌توان به صورت متمرکز و از طریق وزارتخانه تحول ایجاد کرد؟ می‌توان با بخشنامه دستورالعمل تحول آن هم بنیادین ایجاد کرد؟

وی با بیان اینکه نگاهی گذرا به متولیان سند تحول ما را به این سو سوق می‌دهد که مهندسان این طرح با نگاه مهندسی خود سند تحول را به رشته تحریر درآورده‌اند، تصریح کرد: آیا با نگاه مهندسی می‌توان انسان تربیت کرد؟ می‌توان آموزش و پرورش را مهندسی کرد و برای جزئی‌ترین فعالیت‌هایش نقشه راه کشید؟ مهندسان سند تحول خواسته یا ناخواسته به جای زمینه‌سازی در جهت مشارکت معلمان، خانواده‌ها، نیازهای بازار کار و جامعه خود برای تمامی معلمان و دانش‌آموزان و حتی اینکه چگونه انسان‌هایی تربیت شوند نقشه ریخته‌اند. غفلت آنان نه به عمد که ناشی از ناآشنایی با پیچیدگی‌های هنر تعلیم و تربیت است. به گمان متولیان امر، معلمان کارمندانی ساده‌اند که با بخشنامه باید وظایفشان را انجام دهند و دانش‌آموزان هم اعداد و ارقامی هستند که در سیستم‌های 6-3-3 بالا می‌آیند.

عضو شورای مرکزی سازمان معلمان ایران ادامه داد:‌ علیرغم تلاش‌های فراوان و دلسوزی متولیان امر این تحول بنیادین در همان اسناد باقی خواهد ماند و ما شاهد آموزش و پرورشی کاراتر و کارآمدتر نخواهیم بود و تحول بنیادین ابتدا باید از وزارتخانه آغاز شود، جایی که باید به تدریج از تصدی‌گری تمامی امور مربوط به تعلیم و تربیت کنار رود و اجازه اندیشیدن و عمل کردن به مدارس و مردم و جامعه بدهد.

وی گفت:‌ بگذارید همچون تعلیم و تربیت در دوره‌هایی از تاریخ درخشان خود (نظامیه‌ها، حوزه‌های علمیه و مدارس مذهبی) مستقل و مردمی شود تا انسان‌هایی در قامت شهروندی در تراز جهانی و با تمامی ویژگی‌های انسانی و معنوی تربیت شوند.