روز اهل قلم یا روز اهل نیاز؟

خبرنگاران گرسنه نیستند، اشرفی‌هایتان را نگه دارید!

برخی مسئولان در این روز تغییر رویه می‌دهند و اقدام به تجلیل از خبرنگاران با کمترین بودجه ممکن می‌کنند و حداکثر با یک سکه طلا، حکم بندگی روزنامه‌نگار را تا سال بعد صادر می‌کنند!... خبرنگاری که در چنین روزی و زیر گرمای سوزان، در حال شاتری نانوایی است و کمک هزینه زندگی‌اش از این راه تأمین می‌شود اما رشوه نمی‌گیرد، شرف روزنامه‌نگاری ایران است و این روز با یاد امثال او، اصالت می‌یابد.

کد خبر: ۳۳۷۳۱۷

تاریخ: ۱۷ مرداد ۱۳۹۲ - ۱۸:۴۵

هفدهم مرداد فرا رسید تا بار دیگر دستگاه‌های اجرایی که در ‌سال همواره در حال کشیدن خط و نشان برای خبرنگاران واقعی و منتقد و شکایت از رسانه‌های مستقل هستند، به بهانه این روز عزیز هدیه‌ای اندک تدارک ببینند و زمینه منت‌گذاری لازم برای همراهی اهالی رسانه را با خود فراهم سازند؛ اما آیا خبرنگاران اینقدر گرسنه هستند؟

به گزارش «تابناک»، بار دیگر روز خبرنگار ‌فرا رسید تا یک روز فرصت بازشماری دغدغه‌های جماعتی باشد که در بد‌ترین شرایط، مکلف به پوشش پیچیده‌ترین وقایع هستند و مردم درک کنند، چرا خبرنگاری در کنار معدن جزو مشاغل سخت و زیانبار تلقی می‌شود و با ۷۳۰۰ روز پیشینه خبرنگاری بازنشستگی حاصل می‌شود؛ هرچند این قانون نیز هیچ‌گاه ‌‌ جنبه اجرایی نیافته و بسیاری از خبرنگاران به رغم برخورداری از بیست سال سابقه بیمه، بازنشسته نشده‌اند.

شکایاتی که خوشبختانه با تغییر قانون از مدیرمسئول تا خبرنگار نیز تسری می‌یابد و مسئولیت حقوقی یک مطلب کل یک رسانه را در بر می‌گیرد و حاشیه امنیتی برای هیچ یک از ارکان رسانه نگذاشته و فلسفه وجودی مدیر مسئول را به چالش کشیده، فشار کاری ۲۴ ساعته و عدم تعطیلی تمامی ایام تعطیلی که عموم مردم از آن برخوردارند، مواجهه با کارگزارانی که خبرنگار را یک موجود اضافه و فضول ‌می‌دانند که بیشترین کارشکنی و عدم همکاری را ‌‌باید با وی داشته باشند و... بخش‌های کوچکی از دشواری‌های اهالی رسانه است.

با این حال چنین به نظر می‌رسد که برخی مسئولان در این روز تغییر رویه می‌دهند و صرفاً در هفدهم مرداد ماه هر سال، ترجیح می‌دهند در عوض تهدیدهای تلفنی و خط و نشان‌های فراوان برای درج کردن یا نکردن یک خبر یا یادداشت یا هر موضوع دیگری، اقدام به تجلیل از خبرنگاران با کمترین بودجه ممکن کنند و حداکثر با یک سکه طلا، حکم بندگی روزنامه نگار را تا سال بعد و یا دست‌کم تا عید نوروز که موعد پراخت عیدی می‌رسد، صادر کنند!

جای تأسف دارد که در سال‌های اخیر گروهی از خبرنگاران نیز دست نیاز به سمت این قبیل برنامه‌ها دراز کرده و حتی بر سر همین ارقام اندک با هم ‌مجادله کرده‌اند تا روز اهل قلم به روز اهل نیاز تغییر وضعیت دهد و دیگر دستگاه‌ها نیز برای آن که از همتایانشان عقب نیفتند، بسته‌های کم ارزشی را در چنین روزی کف دست گروهی از خبرنگاران بگذارند و دلخوش باشند که تا سال آینده روابطشان با این جماعت اهل نیاز حسنه شده و اگر خللی نیز پیش بیاید، پیش از فرارسیدن روز خبرنگار سال آینده، می‌توان با حضور خبرنگار مذکور این روز را جشن گرفت!

این وضعیت همچنان پابرجاست و سال به سال شکل بدتری به خود می‌گیرد و متأسفانه هنوز بانگی برنخاسته که خطاب به این جماعت بگوید: «خبرنگاران گرسنه نیستند، اشرفی‌هایتان را برای خودتان نگه دارید!» تا دست‌کم اگر قصد تقدیر از خبرنگار وجود دارد، کرامت انسانی و شرافت این صاحبین قلم نگه داشته شود و عده‌ای از خبرنگاران که پای ثابت قریب به اتفاق چنین مراسم‌هایی هستند، حرمت این جامعه بزرگ را نادیده نگیرند.

فراموش نکنیم همه خبرنگاران گرسنه نیستند و خبرنگاران حرفه‌ای به قدر کفایت درآمد دارند و در میان آنان که عشق روزنامه‌نگاری ‌دارند و با عنوان خبرنگاری در پی تجارت نیستند، بسیاری از قشر با دیگر مشاغل هزینه‌هایشان را تأمین می‌کنند. خبرنگاری که در چنین روزی و زیر گرمای سوزان، در حال شاتری نانوایی است و کمک هزینه زندگی‌اش از این راه تأمین می‌شود و یا دیگری که چنین روزهایی را ‌مسافرکشی می‌کند، اما رشوه نمی‌گیرد، شرف روزنامه‌نگاری ایران هستند و این روز با یاد آن‌ها، حرمت و اصالت می‌یابد.