دوباره رمضان و دوباره سفره‌‌های میلیونی

حقوق یک سال کارمند، خرج یک افطارمان نباشد

منوی افطار برخی رستوران‌های مشهور به مراتب از گران‌ترین غذایشان نیز فزونی یافته و در واقع به یک بسته خرید رمضان نیز مبدل شده است. افطاری‌های رمضان در سال جدید تا بیش از ۶۵ هزار تومان برای هر نفر سرو می‌شود که البته منوی آنچنان فوق‌العاده‌ای نیز ندارد و با این حساب افطاری ده نفر در چنین رستوران‌هایی برابر با حقوق یک سال یک کارمند است.

کد خبر: ۳۳۱۱۲۷

تاریخ: ۲۰ تير ۱۳۹۲ - ۱۹:۵۷

دومین افطار ماه مبارک رمضان تا ساعتی دیگر پیش روی روزه‌داران قرار می‌گیرد تا پس از یک روز دوری از امیال جسمانی و تلاش برای نزدیک به خداوند متعال، در سر خوان بزرگش، شیرینی این تقوای مداوم را با دیگر مسلمانان شریک شویم. اما این شراکت در سال‌های اخیر به امری تشریفاتی و پرهزینه مبدل شده که اساساً فلسفه روزه‌داری را درباره این عده به چالش می‌کشد.

به گزارش «تابناک»، از اساسی‌ترین فلسفه‌های برقراری رمضان و روزه‌داری در ‌این ماه در اسلام که البته در بسیاری دیگر از ادیان و آیین‌ها نیز با کیفیت مشابه یا متفاوت وجود دارد، تجربه مستمر تشنگی و گرسنگی برای از یاد نبردن حس گرسنگی و تشنگی فقرا و قشرهای ضعیف جامعه است تا توجه و کمک به آنان از نظر دارندگان دور نشود و آنچه در یک ماه برای متمولین دشوار به نظر می‌رسد، برای اهل فقر در تمام سال در جریان نباشد و جامعه نیز هیچ تلنگری نسبت به این مسأله نخورد.

ماه پربرکت رمضان به واسطه همین رویکرد، تنها ماهی است که خوان نعمت الهی به وسیله بندگانش برای یک میلیارد و ششصدمیلیون گسترده است و کمتر ساکن گستره جغرافیایی ـ که جهان اسلام به عنوان جمعیت غالب در آن حضور دارد ـ در رمضان المبارک، سر گرسنه بر بالین می‌گذارد و این اتفاق مهم، خود از برکات منحصر به فردی است که بر ارزش این ماه می‌افزاید و مروج سنت‌هایی چون خمس، زکات و صدقه است؛ رفتارهایی که نزد برخی ‌مسلمانان پس از ماه رمضان نیز پایدار می‌ماند و در ‌سال دست مستمندی را می‌گیریم.

در کنار اینها، افطارهای رمضان فرصتی برای صله ارحام و دیدار و حتی آشتی با دوستان و آشنایان است که در سطوح سیاسی کشور نیز باب شده است؛ اتفاقی که در سایر اوقات به واسطه مشغله و گرفتاری‌ها شاید چندان آسان نباشد، ولی در این ماه با سفره‌های افطاری، زمینه‌اش فراهم‌تر از دیگر روزها می‌شود و این موضوع نیز از دیگر فرصت‌های این ماه عزیز پیرامون بحث تحمل گرسنگی و تشنگی است که سوای مباحث سلامتی و روحانی و عرفانی این ماه است؛ اما این ماه آفت‌هایی نیز داشته که متأسفانه در کنار این فرصت‌ها در حال رشد است.

یکی از مهمترین این تهدید‌ها، مبدل شدن افطاری به کاری تجملاتی است؛ رویدادی که متأسفانه در یک دهه اخیر در حال باب شدن است و جمله معترضه‌ای نیز نسبت به آن بیان نمی‌شود. در چنین افطاری‌هایی که به محافل اقتصادی و سیاسی نیز محدود نیست و میان عموم مردم نیز در حال ترویج است، سفره افطار آنچنان گسترده و آکنده از انواع پیش‌غذا‌ها، غذاهای اصلی و دسر‌ها می‌شود که حاضران در کنار سفره، توان صرف این حجم را نداشته و اسراف و تبذیر را پیش می‌کشد.

این افطار‌ها لزوماً به میزبانی منازل روزه‌داران نیز ختم نمی‌ شود. در این ماه، نرخ منوی افطار برخی رستوران‌های مشهور، به مراتب از گران‌ترین غذایشان نیز فزونی یافته و در واقع به یک بسته خرید رمضان نیز مبدل شده است. افطاری‌های رمضان در سال جدید تا بیش از ۶۵ هزار تومان برای هر نفر سرو می‌شود که البته منوی آنچنان فوق‌العاده‌ای نیز ندارد و با این حساب افطاری صد نفر در چنین رستوران‌هایی برابر با حقوق یک سال یک کارمند است.

چنین اتفاقی هرچند غیرقابل رد است و به هر صورت برخی به واسطه توان مالی، ترجیح می‌دهند چنین هزینه‌هایی داشته باشند، در هر صورت با فلسفه ماه مبارک رمضان که مورد اشاره قرار گرفت، در تناقض آشکار است و تناقض هنگامی پررنگ می‌شود که سفره برخی از ما میهمانان صد‌ها تن می‌شود.

در هنگامه‌ای که چنین اختلاف طبقاتی در ماه رمضان پررنگ می‌شود، طبیعتاً آنچه باقی نمی‌ماند و مورد توجه قرار نمی‌گیرد، توجه به فلسفه معنایی گرسنگی است که در فصل تابستان متحمل می‌شویم؛ تجربه‌ای که با چنین افطارهایی و چنین سحری‌هایی و کاهش شدید فعالیت‌ها و استراحت مداوم، اساساً به دست نمی‌آید و متأسفانه برخی از ما در ‌ماه رمضان نه تنها گرسنگی و تشنگی را برای لحظه‌ای نیز تجربه نمی‌کنیم که صرفاً از این فرصت نیز برای فخرفروشی و بیان عمق ثروت نزد دوستان بهره می‌بریم.

شاید اندکی تأمل لازم باشد تا دست‌کم در این ماه، اندکی سفره‌هایمان را نه به قصد نخوردن که به قصد درست خوردن و ‌اسراف و تبذیر نکردن، کوچک‌تر بگیریم و باقی مانده را به مستمندان دهیم. بی‌‌گمان سفره‌‌های میلیونی در این رمضان نیز پهن می‌شود؛ اما حتی اگر یکی از این سفره‌ها‌ به حد کفایت کوچک و صمیمیت در آن پراهمیت‌تر از سفره افطار شود و سهمی نیز به نیازمندان برسد، اتفاق بزرگی افتاده است.