از اتحاد دشمنان برای بالا بردن تا اتحاد دشمنان برای پایین کشیدن؛

کتیرایی، تغییرات کاراته و انتخابات ریاست‏جمهوری

این مطلب توسط برخی اشخاص یا رسانه‏ها طرح شد که استعفاء دادن یا استعفاء داده شدن رئیس فدراسیون کاراته، به واسطه نتایج ضعیف تیم ملی کاراته در رقابت‏های قهرمانی جهان بوده که در این صورت، اگر مجدداً مدال‏آوری معیار موفقیت فدراسیون‏های ورزشی تلقی شود و اظهارات برخی اشخاص پس از المپیک که این معیار را به چالش کشیدند فراموش شود، آیا نباید بسیاری از اشخاص همزمان با ناکامی المپیک استعفاء می‏دادند و کرسی‏های مدیریت را به اشخاصی اصلح می سپردند؟!

کد خبر: ۳۲۹۹۳

تاریخ: ۲۲ بهمن ۱۳۸۷ - ۱۰:۵۳

هنوز در حافظه بلندمدت برخی اشخاص مدیریت همراه با ریسک بهزاد کتیرایی نخستین رئیس فدراسیون ووشو در دوره مدیریت محسن مهرعلیزاده به فراموشی نسپرده شده است. او در مقام یک رئیس فدراسیون چنان با زیرمجموعه رئیس وقت دستگاه ورزش از جمله قدمی و کفاشیان اره می‏داد و تیشه می گرفت که ذکر حکایت آن مثنوی هفتاد من خواهد بود اما قطعاً اخبار آن ایام سند مشخصی برای این اختلافات دامنه‏دار است که نهایتاً منجر به تغییر رئیس فدراسیون در فاصله چند ماه تا انتخابات ریاست‏جمهوری شد.

به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک، در آن زمان کتیرایی در خصوص اختلافاتی که برای تغییر نایب‏رئیسش به وقوع پیوسته بود، استعفایی را به مهرعلیزاده داد که خبر آن هیچ جا درج نشد، چرا که مهرعلیزاده با آن موافقت نکرد اما متن آن استعفاء را نیز به کتیرایی پس داده نشد و در کشوی میز مهرعلیزاده باقی ماند تا در آستانه انتخابات ریاست‏جمهوری با این استعفاء موافقت شود و حکم سرپرستی فدراسیون ووشو برای نایب‏رئیس معذول کتیرایی صادر شود و کتیرایی در کمال ناباوری این فدراسیون را ترک کند و مدعی عزل از کرسی ریاست شود، حال آنکه استعفای او پس از ماه‏ها به کار رئیس دستگاه ورزش آمده بود!

کتیرایی کلیدهای فدراسیون ووشو را تحویل داد و فدراسیونی که از صفر تحویل گرفته بود و به عنوان نخستین رئیس آن دستاوردهای فراوانی همچون بحث حجاب بانوان ووشو در میادین آسیایی و جهانی، نایب‏قهرمانی ووشو آسیا، راه‏اندازی نخستین لیگ ووشو، احداث خانه ووشو و مواردی از این دست را در آن تحصیل نموده بود، تحویل داد تا دوره‏ای مشاور یکی از معاونین سازمان صداوسیما باشد و پس از آن حکم مدیریت تربیت‏بدنی صداوسیما را از عزت‏الله ضرغامی دریافت کند و به انتظار تغییرات در دستگاه ورزش و کنارگذاشتن مهرعلیزاده از معاونت ریاست‏جمهوری بنشیند.

با رفتن مهرعلیزاده و آمدن علی‏آبادی، کتیرایی که یکی از منتقدین اصلی ورزش در سیستم مدیریتی پیشین و از آسیب‏دیدگان رفتار سیاسی مدیریت پیشین لقب گرفته بود، نامش برای کرسی‏های مختلف همچون یکی از معاونت‏های سازمان تربیت‏بدنی، سرپرستی فدراسیون فوتبال و موارد متعدد دیگری مطرح شد اما هیچ‏یک از این اخبار تحقق نیافت تا پس از آنکه او از کاندیداتوری برای ریاست فدراسیون فوتبال نیز منصرف شد و ترجیح داد در این عرصه که شانسی برای برگزیده شدن نداشت، مقابل علی‏آبادی نایستاد _ پس از اعلام انصرافاش از کاندیداتوری- همگان منتظر انتصاب یا انتخابش برای کرسی دیگری باشند.

او با کارنامه‏ نسبتاً قابل قبولی، فدراسیون ووشو را تحویل داده بود و پس از آن، در پی عملکرد ضعیف مدیریت بعدی که در این دوره تغییر کرد، اهالی ووشو به دنبال مدیری در حد و اندازه او می‏گشتند اما او که گفته بود، هیچ گاه به این فدراسیون باز نخواهد گشت، بر تصمیم خود پافشاری کرد تا با رفتن علیرضا سمندر که روزگاری دوستی با کتیرایی داشت، عالمی مدیرکل دفتر امورمشترک نهادها و فدراسیون‏های ورزشی در حالی که در آمریکا به سر می‏برد، سرپرستی را برعهده گیرد و شرایط مهیا شود که این بار در انتخابات کاراته با 44 رای از 45 رای ماخوذه همچون ووشو با اکثریت آراء کرسی راست را از آن خود سازد؛ اتفاقی که دست آخر در 10 بهمن ماه 1386 به وقوع پیوست و تنها رای مخالف آن جمشید سلیمی پیشکسوت کاراته بود که بعدها نیز به منتقد فدراسیون مبدل شد. در آن مقطع سه طیف مختلف و مخالف کاراته که دقیقاً حکم دشمنان یکدیگر را دارند، به واسطه آنکه هریک به قدرت رسیدن‏شان را در ریاست کتیرایی می‏دیدند، برای یک هدف که انتخاب قاطع او بود، متحد شدند و این یکپارچگی برای بالا بردن کتیرایی به قله مدیریت این مجموعه بزرگ، چنین نتیجه‏ای را در انتخابات رقم زد.

مدیرکل اسبق حراست سازمان تربیت‏بدنی با ورود به فضای فدراسیون کاراته از هر سه طیف در سه بخش فدراسیون استفاده کرد و طیف چهارم که در حال شکل‏گیری بود و کتیرایی به دلایل متعدد از جمله همراهی‏های گذشته، مدیونش بود را نیز در کنار میز زرشکی نشاند که همین طیف نیز به اختلافات دامن زد. طیف چهارم به جای کتیرایی پشت میز زرشکی نشست و خود را جانشینی مطلق رئیس خواند و به دبیر و سایر بخش‏ها امر و نهی کرد تا به فاصله چند هفته از ورود کتیرایی به شرقی‏ترین اتاق مجموعه ورزشی شیهد کشوری و نشستن پشت میز ریاست این فدراسیون بزرگ، رشته اختلافاتی جدی گشوده شود.

کتیرایی در ابتدای امر تلاش کرد خود را یک سطح بالاتر از این جریانات قرار گیرد و از ترکش‏های این جنگ قدرت در امان بماند اما رقبایی که قصد داشتند، پس از پایان دوران مدیریت کتیرایی، کاراته را در مشت بگیرند، برابر هم صف کشیدند تا شرایط به گونه‏ای پیش برود که حبيب‏اله ناظريان رئیس اسبق فدراسیون کاراته و کارشناس خبره و مدیر تیم‏های ملی کاراته در زمان کتیرایی، عطای کار را به لقایش ببخشد و دومین طیف با خروج از فدراسیون، علاوه بر طیف دیگر، رئیس فدراسیون را هدف بگیرد و به صف دشمنان کتیرایی بپیوندد که با تغییر رئیس سابق فدراسیون، کنار گذاشته شده‏اند یا مورد استفاده قرار نگرفته‏اند.

شسکت تیم ملی کاراته در مسابقات جهانی ژاپن، موقعیت مدیریت فدراسیون کاراته را پیچیده‏تر کرد و باعث شد طیف‏های مخالف فرصت مناسبی بیابند و در مواردی بی‏رحمانه به انتقاد بپردازند و بدین نحو مقدمات کنار گذاشتن رئیس فدراسیون کاراته را فراهم نمایند. هنگامی که در مراسم عقد قرارداد تیم ملی فوتبال با گروه خودروسازی سایپا، دو دستگاه اتومبیل به دو کاراته‏کای محجبه کشورمان که در مسابقات جهانی مسابقه ندادند، اهداء شد، غیبت سوال‏برانگیز کتیرایی نشان داد اوضاع اصلاً مناسب نیست.

در ادامه این روند پربرخورد، اختلافات به جایی رسید که کتیرایی بالاجبار به درگیری‏ها ورود کرد و محسن آشوری دبیر فدراسیون را در ابتدا و عشرت شاه‏محمدی نایب‏رئیس بانوان کاراته را پس از آنکه حتی به او اطلاع نداد، قرار است مراسم تجلیل از این قهرمانمان چه زمان برگزار شود و در واقع برخورد حذفی از سوی نایب‏رئیسش با وی شده بود و همچنین در پی برخی مسائل دیگر به گفته خودش، دستور نهادهای بازرسی بود، کنار گذاشته شدند تا اوضاع پیچیده‏ترشود و این طیف نیز به جمع مخالفین کتیرایی پیوست. مخالفینی که سکوت پیشه کرده بودند اما اتحادشان این بار تنها برای یک هدف بود و آن هدف، چیزی جز حذف کتیرایی از این مجموعه و پایین کشیدنش از صدر مدیریت این مجموعه نبود.

این حجم مخالفین که تنها یک گروه را برای وی باقی گذاشت، باعث شد این بار کتیرایی که به محض ساماندهی نسبی شرایط آشفته این فدراسیون، نتواند به مدیریتش ادامه دهد و به مراتب کمتر از عمر مدیریتش در ووشو دوام آورد و به فاصله یک سال و چند روز، کنار گذاشته شد.

البته شاید اگر به توصیه‏ها مبنی بر بازگرداندن برخی اشخاص که با برخی چهره‏ها نزدیکی دارند، توجه می‏کرد، چندصباحی بر عمر مدیریتش در کراته افزوده می‏شود اما در هر صورت این اتفاق محقق نشد اما او توصیه‏پذیر نبود و در تفویض اختیارات به زعم برخی اشخاص جانب اعتدال را نمی گرفت تا به جبران این همه اعتماد به زیرمجموعه‏اش، پس از شکست تیم ملی کاراته در مسابقات جهانی ژاپن، هریک تقصر را به گردن دیگری بیاندازد و در نهایت این رئیس فدراسیون باشد که نزد عوام زیرسوال برود.

او البته بهای عدم توصیه‏پذیری‏اش را داد تا در متن استعفایش خطاب به علي‌آبادي بنویسد:« پيرو مذاكره حضوري پيرامون بازگشت بعضي از افراد به فدراسيون، با توجه به اينكه حضور مجدد اين افراد تضعيف مديريت فدراسيون را در بر خواهد داشت، بنابراين خواهشمندم با استعفاي اينجانب موافقت فرماييد.» و رئيس ورزش نيز که انگار گزینه‏ای در آستین داشت، بلافاصله عليرضا آهي؛ نايب رئيس سابق فدراسيون كاراته را به عنوان جانشين كتيرايي منصوب كرد که البته این تغییرات چندان بدون پرداخت هزینه نبود چهره‏های برجسته و تاثیرگذار کاراته در قالب گفت‏ و گوهایی بر آثار تخریبی این تغییرات پیایپی در فدراسیون کاراته تاکید کردند.

تغییراتی که منجر به استعفاء دومین رئیس فدراسیون کاراته در کمتر از سه سال اخیر شد و رئیس این فدراسیون که از جمعیتی یک میلیون و چندصدهزار نفری برخوردا است را از صحنه خارج ساخت که برحسب اتفاق این تغییرات بار دیگر در آستانه انتخابات ریاست‏جمهوری به وقوع پیوست تا به کتیرایی توصیه شود، در صورت انتخاب شدن به عنوان رئیس فدراسیون دیگری در ادوار آتی، خود پیش از انتخابات ریاست‏جمهوری استعفاء دهد!

پس از کنارکشیدن کتیرایی این مطلب توسط برخی اشخاص یا رسانه‏ها طرح شد که استعفاء دادن یا استعفاء داده شدن رئیس فدراسیون کاراته، به واسطه نتایج ضعیف تیم ملی کاراته در رقابت‏های قهرمانی جهان بوده که در این صورت، اگر مجدداً مدال‏آوری معیار موفقیت فدراسیون‏های ورزشی تلقی شود و اظهارات برخی اشخاص پس از المپیک که این معیار را به چالش کشیدند فراموش شود، آیا نباید بسیاری از اشخاص همزمان با ناکامی المپیک استعفاء می‏دادند و کرسی‏های مدیریت را به اشخاصی اصلح می سپردند؟!