مشتريان مغالطه و سفسطه در عصر پست مدرن؛

دوستاني كه اشتباهي به دنيا آمده اند!

کد خبر: ۳۲۸۵۹

تاریخ: ۲۵ دی ۱۳۸۷ - ۲۱:۰۶

1) اين شايد يك اشتباه تاريخي باشد. اين روزها دور و برمان را كه نگاه مي كنيم، قد و بالاي برخي از مسؤولان ورزش كشورمان را كه برانداز مي كنيم، رفتارهاي بعضي از فوتبالمردان اين مملكت را كه به بوته نقد و بررسي مي كشانيم، گاهي مردد مي شويم كه آيا جاي واقعي همه اين رفقا همين جايي بايد باشد كه حالا هست؟

يعني همه اينها متعلق به قرن بيست و يكم هستند؟ يعني تمام قطعات اين پازل، درست چيده شده است؟!

2) موضوع مربوط به چند هزار سال پيش است؛ دوره اي كه عده اي در يونان به «سفسطه» مي پرداختند و حتي با تدريس آن، انبان خود را مملو از زر و سيم مي كردند. سفسطه، يعني اينكه بداني سر هر بحثي را چطور باز كني و چگونه آن را ادامه بدهي كه تحت هر شرايطي برنده از مجادله خارج شوي! تميز و جوانمردانه نبود، اما براي آنها كه از اين فن بهره مي بردند، يك دنيا منفعت به دنبال داشت. آفتاب اقبال سوفيستها در طاق آسمان يونان مي درخشيد و پيروان و كارآموزان دسته دسته دور آنها جمع مي شدند. با اين وصف، يك اسلحه به منزله پايان عمر سفسطه گرايان بود؛ «منطق»!

3) صدها سال پيش منطقيون در قامت سقراط و ارسطو، طرحي را پي ريزي كردند كه از دل آن، اين تنها دليل و مدرك روشن بود كه برنده بيرون مي آمد.
لازم بود پشتت به استدلال و استنتاج گرم باشد تا مشاجره را ببري. اصول صغري و كبري كردن، اين فرصت را از سوفيستها گرفته بود تا به وسيله «از اين شاخه به آن شاخه پريدن» و مغالطه كردن، جو را به هم بريزند و كامياب از بحث و گفتگو خارج شوند. دو كلمه حرف حساب، جان مايه مرام «مشايي ها» بود و بنايي كه آنها پايه اش را گذاشتند، امروز به دژ مستحكم فن سخن بدل شده است. با اين حساب، صد بار مايه تأسف است كه همين اصول منطقي ديرين و جهان شمول، گاهي همين حالا در ورزش ايران، زير غبار فراموشي پنهان مي شود!

4) مجادله اي كه بين سازمان تربيت بدني و صدا و سيما درگرفته و البته بن مايه اش به مشاجره آخوندي و فردوسي پور در يكي از برنامه هاي نود برمي گردد، در نگاه تيزبين ها و نكته سنج ها، چيزي افزون تر از اصطكاك دو نهاد قدرتمند نيست؛ تنشي كه شايد قويترين ريشه اش در ماجراي حق پخش تلويزيوني قابل رصد باشد. بر همين اساس و با توجه به اينكه تجربه نشان داده اصولاً چنين درگيريهايي چندان به مردم و منافع شان مربوط نمي شود، تمركز روي آن، چيزي بيشتر از هياهوي كاذب نخواهد بود. با اين حساب، گاهي در خلال همين قسم مجادله و بحث و جدل هم نكاتي مطرح مي شود كه جداً نمي توان از كنار آن بي تفاوت گذشت و البته اظهارات اخير كيومرث هاشمي در همين دسته مي گنجد.

5) نفر دوم سازمان تربيت بدني كشور، پيرو حمايت از عضو كوچكتر همين مجموعه يعني محمد آخوندي، چنان سخنان عجيبي بر زبان رانده كه حقيقتاً برخي از آنها رعشه بر اندام سوفيستهاي صدر تاريخ مي اندازد.
اينكه جناب كيومرث هاشمي با دادن واضح ترين كدها و نشانه ها، برنامه نود را تا اندازه هاي يك شوي تلويزيوني براي تفرقه افكني در نظام و ضربه به ورزش كشور تنزل مي دهد و خواهان ساخت و پخش مجموعه هايي مي شود كه در آنها تنها به نمايش نقاط قوت پرداخته شود، از همان دست اظهاراتي است كه آدم با شنيدنش به ظرف زماني و مكاني كه در آن قرار دارد، شك مي كند! جالب اينجاست كه جناب هاشمي حداقل در سخن گفتن ابايي از تمناي تعريف و تمجيد مطلق ندارد و بي هيچ پرهيزي، يكي از بهترين و صادقانه ترين برنامه هاي نقادانه ورزش تلويزيون را به يك بازار مكاره تشبيه مي كند كه حتي سلامت مسابقات پيام كوتاهش نيز در هاله اي از ابهام قرار دارد!

6) دست برداريد دوستان! عقل و منطق چنان سلاح فراگيري شده كه امروز به مبارزه رفتن با آن به وسيله مغالطه كاري، چيزي غير از خودكشي نيست.
دست برداريد دوستان! گمراه كردن عامه براي دمي راحت تر بودن، ديري است كه كهنه شده! ترفند جديدي را بيازماييد، لطفاً!