درباره انتخاب هاي فيفا؛

آب تني در حوضچه «هيچ وقت»

کد خبر: ۳۲۸۴۴

تاریخ: ۲۵ دی ۱۳۸۷ - ۱۸:۱۸

1- سال 1991 لوتار ماتئوس بزرگ به خاطر بازي هاي فوق العاده درخشان و شايد هم خاطرات بر جاي مانده از تورنمنت رويايي 1990 اولين جايزه مرد سال فوتبال جهان را تصاحب کرد.
به نوشته اعتماد، همه فکر مي کردند فيفا درست مثل يوفا و فرانس فوتبال به عدالت در انتخاب پايبند مي ماند.

2- اولين تلنگر به اين باور، سال 1994 زده شد؛ زماني که هريستو استويچکوف هنرمند و نابودکننده غول آلمان، زير سايه روماريو از دريافت دومين عنوان مهم آن سال خود (او جايزه مرد سال اروپا را برده بود) محروم ماند. تکنيک روماريو، هوش از سر مي ربود اما آيا او بيشتر به خاطر گل هاي پشت پاي معرکه اش مرد اول نام نگرفت؟ اين بار «در» روي پاشنه متفاوتي چرخيد.

3- انتخاب ژرژ وه آ به عنوان مرد سال 1995 فوتبال دنيا، سهم فيفا از برداشتن پل نژادپرستي تلقي شد.

فرانس فوتبال براي اولين بار يک غيراروپايي را برگزيد و فيفا هم به تبعيت از آنها يک سياهپوست را در مرکز تصاوير جشن ماه دسامبر قرار داد. آپارتايد در فوتبال هم رفت؛ خيلي ديرتر از سياست اما آپارتايدي ديگر سر برآورد؛ آپارتايدي با مانيفست «هر که گلش بيش، راي اش بيشتر.»

4- «هر که گلش بيش، راي اش بيشتر»

فيفا چندين سال طبق اين قانون، سامر را نديد و برزيلي ها را برگزيد. حالا نوبت نايک و ساير اسپانسرها بود که به نقش آفريني بپردازند. زيدان برتر، زيدان فوق العاده، زيدان فرازميني. شايد اين صفت ها به موصوفش بچسبد اما نمي توان سمبه پرزور زيزو در فيفا را انکار کرد. مانيفست تغيير کرد؛ «هر که اسپانسرش بيش راي اش بيشتر.»

5- هميشه نمي توان جهان سومي بودن را دليل دم فرو بستن و عدم انتقاد از بزرگان دانست.

يک گزارشگر تلويزيوني فهيم مي تواند در مراکش تريبون به دست بگيرد و تصميم به زعم خود غلط فرگوسن را نقد کند. بر همين اساس هر قلمي حق دارد از بلاتر و فيفا انتقاد کند. چند سال پيش يک هوادار فوتبال مي گفت با استناد به اينکه در کره شمالي تلويزيون و وسايل ارتباط جمعي خيلي کم يافت مي شود، چگونه مي توان راي سرمربي و کاپيتان تيم فوتبال اين کشور را متاثر از تبليغات فيفا ندانست؟ راست مي گويد. در انتخابات فيفا کارشناسان بيرون گود حق راي ندارند اما سرمربي ماداگاسکار مي تواند راحت آمار رونالدو را فربه تر کند. نه اينکه شعور و فهم زير سوال برده شود، نه اما اگر فوتبال را يک پديده جهاني بدانيم، کيفيت ليگ يک کشور را هم بايد همسطح اقتصاد، سياست و... آن کشور ارزيابي کنيم. بر اين اساس فوتبال ماداگاسکار جهان سومي است چون در سياست، اقتصاد و... جهان سومي محسوب مي شود. حالا هرچقدر يک مربي فهيم باشد، باز هم جو «جهان سومي» همان معادلات ساده را فراروي او قرار مي دهد. تفکر غالب جامعه، تصوير ذهن و افکار افراد درباره مسائل مختلف را مي سازد.

6- سرمربي ماداگاسکار به جاي پاس هاي استادانه ژاوي، دريبل هاي رونالدو را ديد و چون عدد 42 (تعداد گل هاي مرد سال جهان) را عمقي تر از پاس هاي سالم ژاوي ارزيابي کرد، راي به نفع مرد پرتغالي داد. همفکرهاي او زياد شدند و در نهايت برترين بازيکن مهم ترين تورنمنت سال، پنجم شد. مانيفست اوليه فيفا تغيير نکرد؛ «هرکه گل هايش بيش، راي اش بيشتر.» کاکا قبلاً گفته بود اگر ميلان را قهرمان اروپا نمي کرد، کريس مرد برتر سال 2007 نام مي گرفت. امسال رونالدو در حساس ترين بازي ها مرد اول تيمش بود و يونايتد را بر بام اروپا جاي داد اما «هر که گلش بيش، راي اش بيشتر»