نماینده سمیرم در گفت‌وگو با «تابناک»؛

کشاورزی طعمه دلال بازی دلالان شده است

اگر قرار است سودی به دست آید، این سود باید به جیب كشاورز برود، نه‌ ‌دلالی كه در این میان زحمتی نكشیده و تنها محصول را انتقال می‌دهد. عمده اعتراض من این است كه هر گونه شده، باید این دلالان حذف شوند تا‌ هم محصولات كشاورزی با بهای مناسب به دست مصرف‌كننده برسد و هم سود آن به جیب كشاورزان برود.

کد خبر: ۳۲۶۹۲۵

تاریخ: ۲۹ خرداد ۱۳۹۲ - ۱۲:۲۵

آنچه بیش از هر عواملی حتی حوادث غیر مترقبه از جمله سرمازدگی محصولات، تگرگ و باران‌های سیل آسا که نابودی محصولات کشاورزی را به دنبال دارد، کشاورزان را ناراحت و ناامید می‌کند، فعالیت غیر منطقی و سودجویانه دلالان محصولات کشاورزی در فصل برداشت است. بیشتر محصولات کشاورزی پس از تولید و بدون فرآوری به بازار عرضه می‌شوند، ولی دلالان همیشه همچون دست‌های پنهان در تعیین بهای آن نقش دارند، به گونه‌ای که حضور آنها در بازار فروش محصولات همیشه موجب نگرانی کشاورزان است.

در روزهای گذشته سكینه عمرانی، نماینده مردم سمیرم در مجلس شورای اسلامی و عضو كمیسیون كشاورزی در چند مصاحبه به افزایش بی‌رویه بهای  محصولات كشاورزی واكنش نشان داد و در این میان، حضور پررنگ دلالان در بازار این محصولات را عامل اصلی این افزایش قیمت‌ها معرفی كرد.

عمرانی بار دیگر روی این موضوع تأكید كرده و خواستار تقویت نهادهایی همچون تعاونی‌های روستایی و صنف‌های كشاورزی شد‌.

به گفته او، بیشتر سود به دست آمده از فروش محصولات كشاورزی به جیب دلالانی می‌رود كه كوچك‌ترین زحمتی در این باره نكشیده‌اند و صرفا بار را جابجا كرده‌اند. این نماینده مجلس همچنین از پیشنهادهایی برای تقویت نظام صنفی كشاورزان در كمیسیون كشاورزی خبر می‌دهد و ابراز امیدواری می‌كند با تبدیل این پیشنهادها به قانون به روند موجود در بازار محصولات كشاورزی پایان داده شود.

این نماینده گفت: البته افزایش بهای محصولات كشاورزی تا اندازه‌ای طبیعی به‌ نظر می‌رسد. با توجه به این‌كه نرخ تورم در جامعه ما همواره در حال افزایش است، افزایش قیمت محصولات كشاورزی تا اندازه‌ای قابل پیش‌بینی می‌نماید؛ اما از یك ‌جایی به بعد شما دیگر با افزایش قیمت روبه‌رو نیستید، بلکه با تفاوت قیمت روبه‌رویید. این تفاوت میان قیمت محصولات كشاورزی در مزرعه و قیمت آنها در زمانی است كه به دست مصرف‌كننده می‌رسد. این تفاوت بسیار فاحش است و به‌ گونه‌ای نیست كه بتوان آن را پنهان كرد.

تفاوت قیمتی كه وجود دارد، نشان می‌دهد كه دست دلالان در بازار محصولات كشاورزی زیاد است. این دلالان هستند كه بیشترین سود را از افزایش قیمت محصولات كشاورزی می‌برند، نه كشاورزان. این در حالی است كه اگر روند طبیعی بر عرضه محصولات كشاورزی در كشور حاكم بود، سود اصلی باید عاید كشاورز می‌شد تا به‌ كار كشاورزی خود دلگرم باشد؛ اما متأسفانه هم‌اکنون شرایط به ‌گونه‌ای است كه حتی در برخی موارد هزینه‌كرد كشاورز هم گیرش نمی‌آید.

اکنون سخن اصلی من این است كه تعاونی‌های روستایی و صنف‌های كشاورزی باید وارد عمل شوند تا محصولات كشاورزی را مستقیم از دست كشاورز به دست مصرف‌كننده برسانند. اگر قرار است سودی به دست آید، این سود باید به جیب كشاورز برود، نه‌ ‌دلالی كه در این میان زحمتی نكشیده و تنها محصول را انتقال می‌دهد. عمده اعتراض من این است كه هر گونه شده، باید این دلالان حذف شوند تا‌ هم محصولات كشاورزی با بهای مناسب به دست مصرف‌كننده برسد و هم سود آن به جیب كشاورزان برود.

وی افزود: اینها باید وارد میدان شوند. نباید بگذارند دلالان هر كاری خواستند، بكنند، به‌ ویژه حضور این نهادها در حوزه تره‌بار الزامی است. كشاورز می‌تواند محصولات خشكبار خود را تا حدی نگه دارد و انبار كند، ولی او برای تره‌بار دلشوره دارد، چون نمی‌تواند آن را روی زمین بگذارد تا از بین برود. همین است كه مجبور می‌شود آن را به هر قیمتی كه دلالان از او می‌خرند، بفروشد. نمی‌خواهد محصولش روی دستش بماند و از بین برود و ضرر و زیانی بیش از اندازه ‌متحمل شود. به همین دلیل، لازم است تعاونی‌های روستایی و صنف‌های كشاورزی ابتكار عمل را به ‌دست بگیرند و دست دلالان را كوتاه كنند.

وی درباره وضعیت حوزه انتخابیه خود گفت: این مشكلی است كه در همه جای كشور به چشم می‌خورد و طبعا در سمیرم هم وجود دارد. نمی‌شود گفت در جای خاصی هست، یا جای خاصی را از آن مستثنا كرد. نه؛ متأسفانه همه جای كشور به همین ترتیب است.

وی همچنین یادآور شد، كشاورزان با هزینه‌های بالا كشت می‌كنند و سود اندكی عایدشان می‌شود. این اتفاق به‌ ویژه برای كشاورزان و باغداران خرده‌پا می‌افتد. آنها كه عمده كار می‌كنند، شاید مشكل چندانی از این نظر نداشته باشند و ای‌ بسا خودشان هم بتوانند برای مح‌صولاتی كه تولید می‌كنند، بازاریابی هم كنند. اما این كشاورزان و باغداران خرده‌پا هستند كه معمولا حاصل كارشان به بهای اندكی از سوی دلالان خریداری می‌شود و پس از چند دست چرخیدن به بهای زیادی به دست مصرف‌كننده می‌رسد. این كشاورزان و باغداران كه زمین چندانی ‌دارند، از این نظر بسیار ضرر می‌كنند. اگر بخواهید درست و دقیق حساب كنید، می‌بینید در بسیاری از موارد دخل و خرج این بندگان خدا نیز با هم نمی‌خواند. بیشترین ضرر را هم همین دسته می‌دهند.

پیشنهادهایی درباره تقویت نظام صنفی كشاورزان و اتحادیه كشاورزان ارائه شده است. امیدواریم این پیشنهادها هر چه زودتر به‌ صورت قوانین مدون در‌بیاید. هرچند من اعتقاد دارم صنف‌های كشاورزی برای این‌كه ابتكار عمل را در دست بگیرند، نباید منتظر قانون و بودجه بنشینند. اگر خودشان افراد توانمندی باشند، قطعا می‌توانند دست دلالان را از بازار محصولات كشاورزی كوتاه كنند و كنترل قیمت‌ها را خودشان در دست بگیرند.