بابي چارلتون افسانه يي، سخن مي گويد؛

فکر حضور مورينيو در منچستر را از سر به در کنيد

کد خبر: ۳۲۶۶۱

تاریخ: ۲۴ دی ۱۳۸۷ - ۱۴:۲۱

يافتن قلب فوتبال انگليس کار سختي نبوده و نيست. مستقيم بايد به سراغ سربابي چارلتون برويد، همان طور که برادرش جک براي يک برنامه تلويزيوني اين کار را انجام داد. يکي از روزهاي هفته گذشته هنگامي که سربابي در خانه اش مشغول مطالعه بود، جک بزرگ با او تماس گرفت و از او خواست در برنامه مخصوص اهداي جايزه دستاورد بزرگ زندگي ورزشي بي بي سي حضور پيدا کند.

به نوشته اعتماد و به نقل از گاردين، اين برنامه، برنامه معمولي و هميشگي نبود بلکه يک توافق و سازش هيجان انگيز بود براي ستايش از ستاره يي که در سال هاي دهه 60 در انگليس درخشيد و افتخارات زيادي را براي لردهاي جزيره به ارمغان آورد. «سرالف رمزي» بهترين شاهد براي اثبات اين ادعاست.

استقبال گرم و پرشور آن شب در ليورپول، براي اسطوره سال هاي دور منچستريونايتد دور از انتظار و شوکه کننده بود، به طوري که تا دقايقي چارلتون افسانه يي هيجان زده فقط سعي مي کرد با جملاتي بريده بريده از همه تشکر کند؛ «واقعاً شوکه شدم. دلم مي خواست گري لينه کر اگر مي تواند، برنامه را متوقف کند. اما همه چيز ادامه يافت و من در دام افتاده بودم. آنها روز قبل به من گفتند جک قرار است اين اتفاق ها را سامان دهي کند و بالطبع راه گريزي نداشتم. در نهايت همه چيز برعکس شد. خب او هم دوران فوتبال ارزشمندي داشت.

ما با هم در تيم ملي و در يک رده بازي مي کرديم اما خب تنها چيزي که مي خواستم اين بود که اين جک باشد که جايزه و تقديرنامه را به من مي دهد نه کس ديگر. حق داشتم چنين چيزي بخواهم. اين حق من بود.» به نظر مي رسيد در آن شب خيلي چيزها از جلوي چشمان او عبور کرد؛ روزهاي دلهره و نگراني هاي مادرش، همراهي هاي بي دريغ نورما (همسرش)، روزهاي او و جک در کنار هم و روزهاي اندوه مرگ برادر بزرگ ترشان سيسه چارلتون در سال 1996.

براي او فوتبال چيزي بيش از سه امتياز مسابقه و قهرماني هاي ملي بود؛ چيزي که همين حالا هم با منطق توجيه اش مي کند؛ «مساله مهم اين است که جامعه به فوتبال نياز دارد. اگر همه چيز بد و غيرقابل تحمل باشد، تنها چيزي که باعث مي شود مردم حال خوبي پيدا کنند، فوتبال است.»

بازيکن افسانه يي شياطين اولدترافورد وقتي حرف به اينجا مي رسد که چه کسي مي تواند جانشين سرالکس فرگوسن شود، نگاهي عميق مي کند و با همان آرامش و لبخند هميشگي اش دلايلي را براي اينکه چرا مورينيو نخواهد توانست هدايت اين تيم را بر عهده بگيرد، مطرح مي کند.

از سوپراستار بزرگ اين فصل سرخ ها، ديميتار برباتوف حرف مي زند و از نياز به قدرت ذهني افراد باشگاه براي زنده نگه داشتن باشگاه مي گويد؛ همان چيزي که باعث شد منچستر مقابل چلسي به پيروزي خيره کننده دست پيدا کند.

پاي صحبت هاي اين استعداد خالص فوتبال نشستن يک آکادمي باارزش است؛ چيزي که مي تواند به همه جوان هاي فوتبال راز و رمز جاودانگي را بياموزد؛ «من از فوتبال کسي مثل برباتوف چيزهاي زيادي ياد مي گيرم. بازي اش را با تاتنهام تماشا کردم و به اين نتيجه رسيدم که چقدر براي سرنوشت و زندگي حرفه يي اش احساس مسووليت مي کند و همين باعث شده تصميمات درستي را اتخاذ کند، اگرچه پوشيدن پيراهن منچستر و آمدن به اولدترافورد چيزي فراي آن بود که به اين زودي ها در زندگي ورزشي اش حاصل شود.

شما انتظار نداريد ناگهان کارهاي خوب و درست در آن واحد برايتان اتفاق بيفتد. وقتي بخواهيد پس از چند سال در زندگي گذشته تان جست وجو کنيد و سرک بکشيد، معمولاً با مجموعه يي از اتفاقات خوب و بد روبه رو مي شويد.

انجام اشتباهات هم به شما درس هاي زيادي براي کسب موفقيت هاي بيشتر مي دهد؛ چيزي که شايد کمتر کسي به آن توجه کند. برباتوف حد وسط ندارد. اول از همه بايد بگويم که از او انتقاداتي هم دارم. او وقتي توپ را از دست مي دهد، دويدن را متوقف مي کند و تقريباً راه مي رود. انگار با خودش مي گويد «کس ديگري کار را دنبال خواهد کرد»، به همين دليل مي گويم او بازيکن خيلي بهتري خواهد شد اگر بتواند اين نقص خود را جبران کند.

طي چند هفته اخير که بازي هاي او را در منچستر تماشا کرده ام، فهميدم که واقعاً توانايي هاي عجيب و زيادي دارد. قدرت فيزيکي اش در کنار هوش و استعداد زيادي که دارد باعث شده در زمين مسابقه بتواند حريف را مغلوب هنرنمايي اش کند. وقتي پاس مي دهد، کار براي بقيه آسان مي شود چون تقريباً پاس هايش کامل و درست هستند. کنترلش روي توپ خيلي خوب است و گل هايي که مي زند همگي تحسين برانگيز هستند.»

سربابي چارلتون اعتراف مي کند که نظرش نسبت به اولين باري که او را ديده، کاملاً عوض شده؛ «او به شدت با استعداد است. سر جايش درست ايستاده و اگر بتواند به همين روش ادامه دهد، به بهترين جايگاه يک بازيکن در فوتبال مي رسد و همان چيزي مي شود که هواداران منچستر از ستاره هايشان انتظار دارند. در اين ميان شايد مثال هاي کمي وجود داشته باشد که برباتوف بتواند پا جاي پاي آنها بگذارد. جرج بست يکي از آنها است. اريک کانتونا هم نمونه خوب ديگري است که البته کمي از شيوه بازي جوانمردانه خارج شد، البته هيچ گاه نمي خواهم به اريک کانتونا بي احترامي کنم. او جداي از همه خشونتش در فوتبال به شدت حساس بود و به همان درجه هم تاثيرگذار،»

براي همه هواداران منچستر بزرگ ترين دغدغه اين روزها پيدا کردن جانشيني مناسب و درست براي فرگوسن است و ناخودآگاه در چنين شرايطي نام ژوزه مورينيو سرمربي قبلي چلسي هم به ميان مي آيد اما چارلتون، مورينيو را داراي پتانسيل کافي براي جانشيني فرگي نمي داند؛ «متنفرم از اينکه بسياري بدون تفکر و تعمق حرف مي زنند. شايد براي خيلي ها خوشايند باشد که اين مربي پرتغالي به اولدترافورد بيايد اما من او را روي نيمکت مربيگري منچستر نمي بينم. او واقعاً بااستعداد است. شايد او با تفکر جوان گرايي در فوتبال بتواند در هر تيمي به موفقيت و قهرماني برسد اما تکرار آن در جزيره بالاخص در منچستر غيرممکن است.

من به عنوان مدير در منچستر بوده ام و اتفاقاتي را در زمان مربيگري سرالکس ديده ام که قابل مقايسه با ساير باشگاه ها نيست. براي بسياري اين پرسش به ميان آمده که چرا منچستر در طول سال هاي متمادي اينقدر موفق بوده. پاسخ آن، تاريخ باشگاه است. تاريخ پرانتظار مسووليت مي آورد. شما موظفيد اين تاريخ پرافتخار را حفظ کنيد. فلسفه فوتبالي فرگوسن هميشه در طول اين سال ها حول همين محور چرخيده. حضور بازيکنان جوان در منچستر هم فلسفه خاص خودش را دارد که با فرگوسن معنا پيدا مي کند.»

حضور سربابي چارلتون در بي بي سي با هيجان زيادي توام بود. او ساعت ها با اشتياق و حوصله از همه جزئيات فوتبال حرف زد. انگار مي خواهد همه علاقه مندان فوتبال گفته هايش را مثل يک ضبط صوت به خاطر بسپارند و به گوش نسل هاي بعدي فوتبال برسانند؛ نسلي که شايد امثال چارلتون ها را نداشته باشد و از آنها فقط افسانه يي به يادگار بماند.