شبيخون بي‌ضابطه جاده‌ها به ميانكاله

اين گياه شناس كه مطالعات گسترده‌اي روي گونه‌هاي گياهي كشور انجام داده است، به‌گونه‌هاي گياهي شورپسند ميانكاله اشاره كرد و افزود: گونه‌هاي هالوفيد (شورپسند) كه در اين منطقه پيدا مي‌شود منحصر به فرد بودن اين منطقه را از نظر پوشش گياهي نشان مي‌دهد.

کد خبر: ۳۲۶۲۲

تاریخ: ۲۴ دی ۱۳۸۷ - ۰۸:۴۸

در حالي كه نگراني‌ها درباره احداث پالايشگاه در ميانكاله ادامه دارد جاده‌سازي‌ بي‌رويه در اين چشم‌انداز كم نظير طبيعت، موج تازه‌اي از نگراني كارشناسان محيط‌زيست را برانگيخته است.

دكتر حسين آخاني، عضو هيات علمي دانشگاه تهران، در اين باره به همشهري گفت: ميانكاله تنها ساحل ماسه‌اي بكر و دست نخورده ايران است كه هنوز جنگل وحشي انار و تجمع گياهان ماسه دوست ساحلي خزر در آن وجود دارد؛

به‌خصوص اين منطقه تنها رويشگاه گونه منحصر به فرد درمنه در سراسر كشوراست. براين اساس، هر گونه فعاليت عمراني در اين محدوده، مغاير با اصول زيست‌محيطي است.

از سوي ديگر، جنگل‌هاي جلگه‌اي را تنها مي‌توان در ميانكاله ديد چرا كه اين جنگل‌ها در سراسر كشور نابود شده است. هريك از اين موارد مي‌تواند بزرگ‌ترين دليل براي حفاظت جدي از اين زيستبوم بي‌نظير باشد.

اين در حالي است كه سازمان حفاظت محيط‌زيست كه متولي اصلي حفاظت از تالاب‌هاست نه تنها واكنشي نسبت به اين تخريب‌ها نشان نمي‌دهد كه با وجود همه اعتراضات تشكل‌ها و كارشناسان محيط‌زيست، اين سازمان همچنان سياست سكوت را در پيش گرفته است.

آخاني ضمن انتقاد از تخريب‌هاي گسترده‌اي كه دامنگير طبيعت ايران شده، تصريح كرد: از يك سو شنيده مي‌شود كه مي‌خواهند در ميانكاله پالايشگاه نفت احداث كنند از سوي ديگر خبر مي‌رسد كه با جاده كشي به جان اين تالاب افتاده‌اند.

حال آنكه هر گونه اقدامي در اين تالاب بين‌المللي كه در كنوانسيون رامسر هم به ثبت رسيده بايد براساس ضوابط زيست‌محيطي و با احتياط فراوان همراه باشد.

اين استاد دانشگاه در باره تبعات احداث پالايشگاه نفت درميانكاله گفت: ساخت پالايشگاه در اين منطقه، تعادل هيدروليكي منطقه را به هم مي‌زند و در نتيجه باعث نابودي گونه‌هاي حساس به آب شور منطقه مي‌شود؛ گونه‌هايي كه تنها در همين منطقه وجود دارد.

وي با تاكيد بر اينكه عمليات جاده‌سازي‌ و به‌طور كلي هر گونه عمليات خاكبرداري كه در تپه‌هاي ماسه‌اي ميانكاله مزاحمتي ايجاد كند سبب تخريب زيستگاه گياهان ماسه دوست ساحلي مي‌شود، تصريح كرد: در واقع جاده‌سازي‌ در اين منطقه جز نابودي تنها نوار گياهي به جا مانده در ساحل شني خزر ثمر ديگري ندارد چرا كه بقيه گياهان ماسه دوست ساحلي پيش از اين قرباني ويلا‌سازي‌ شده‌اند و تنها همين محدوده كوچك از ساخت‌و‌سازها مصون مانده كه آن هم اينگونه دستخوش فعاليت‌هاي جاده‌سازي‌ شده است.

احداث جاده ، سمي مهلك براي تالاب

اصغر عبدلي مدير گروه مهندسي عمران محيط‌زيست دانشگاه تهران ‌ با اشاره به اينكه ميانكاله يكي از زيستگاه‌هاي بكر ساحلي جنوب خزر است، به سبزپرس گفت: اولين آسيب حاصل از جاده‌سازي‌ در ميان تالاب، به هم خوردن آرامش تالاب و جانوران آن است و ديگر زيستگاه بكر نخواهد ماند، زيرا دسترسي راحت مردم و حضور آنها ، با لطبع تخريب‌هاي زيست‌محيطي، آلودگي، صيد و شكار غيرقانوني و بي‌رويه را در پي خواهد داشت.

اين طرح، منطقه را به چند بخش تقسيم مي‌كند و اكوسيستم آن را بر هم مي‌زند. نمونه بارز آن، عبور جاده از ميان پارك ملي گلستا ن ا ست كه همه از مشكلات ايجاد شده نسبت به حيات وحش و طبيعت آن آگاهيم.

احداث جاده مانع تبادل انرژي

فلاحي، رئيس اداره حفاظت محيط‌زيست بهشهر، با اظهار نارضايتي از چنين طرحي گفت: احداث اين جاده باعث جدايي بخش غربي و شرقي ميانكاله مي‌شود و تبادل انرژي برقرار نخواهد بود.

او با توضيح اين نكته كه در حدود 10 نهر آب شيرين به تالاب وارد مي‌شود و با احداث جاده، ورود آب با مشكل مواجه شده و جنگل انارستان، تپه‌هاي شني و نوار درختان توسكا هم تهديد مي‌شوند ؛

حتي زيستگاه شور پسند هم تخريب خواهد شد و همچنين اگر تردد 2 منطقه تالاب زياد شود با اين كمبود پرسنل، كنترل منطقه و مقابله با افراد سودجو و متخلف، بسيار سخت خواهد بود.

وي مي‌گويد: اگر هدف از احداث اين جاده دسترسي به درياست كه بدون خرج هزينه چند ميلياردي و از طريق بزرگراه اكبر آباد - بهشهر اين دسترسي عملي است.