می‌گویند چرا ضمیرهای به کار برده فلانی جمعی است نه فردی؛

از «منِ مسئول رضایی» تا «منِ خودخواه» ریاکاران

احترام به مردم و لزوم شفافیت با ایشان ایجاب می‌کند که کاندیداها مواضع و برنامه‌های صریح خود را از طرف خود، و نه از طرف ضمیرهای مبهم!، به مردم ارایه کنند و از شگردهای تبلیغاتی فراعقلانی برای جلب آرا بپرهیزند؛ البته بسیار روشن است که فرهنگ تملق، ریاکاری و زهدفروشی، این رویه را برنتابیده و به دنبال آن، بازار انگ زدن داغ می‌شود، ولی مردم داوران اصلی هستند و پس از تجربیات تلخ ریاکاری و زهدفروشی‌های سابق، اکنون دیگر معنای صداقت و صراحت را خوب می‌فهمند.

کد خبر: ۳۲۵۵۲۴

تاریخ: ۲۲ خرداد ۱۳۹۲ - ۱۷:۲۰

آخرین روز تبلیغات کاندیداهای ریاست جمهوری در حالی به پایان خود نزدیک می‌شود که هنوز برخی ترجیح می‌دهند به جای برشمردن محاسن نامزد محبوب خود، به تاختن بر سایر کاندیداها ادامه دهند؛ ویژگی ناپسندی که ریشه در جای دیگری دارد.

به گزارش «تابناک»، صراحت و صداقت با مردم و نداشتن رفتارهای عوام‌فریبانه محسن رضایی زمینه‌ساز سوء‌استفاده و تهمت‌های برخی خطاب به ایشان شده است.

روشن است که احترام به مردم و لزوم شفافیت با ایشان، ایجاب می‌کند که کاندیداها مواضع و برنامه‌های صریح خود را از طرف خود‌ و نه از طرف ضمیرهای مبهم!‌ به مردم ارایه کنند و از شگردهای تبلیغاتی فراعقلانی برای جلب آرا بپرهیزند.

محسن رضایی به بالاترین درجه دارای ویژگی‌‌های فوق بوده و ضمن صراحت و شفافیت با مردم، «ضمیر اول شخص» خود را مسئول تمامی برنامه‌ها و عملکردهای خود می‌داند و از مبهم‌گویی ـ که دست‌کم زمینه ساز گریز از پاسخگویی‌های بعدی شده و حتی گاه سلسله ابهامات جدی دیگری (مانند وابستگی به جریانات خاص) را به همراه دارد ـ پرهیز داشته و به دنبال رقابت‌های بین گروهی و بین باندی و دعواهای بین فردی و البته بی فایده نیست و همان گونه که گفت تنها رقیب خود را فقر و بیکاری می‌داند، نه سایر کاندیداهایی که در مسیر مدیریت آتی کشور یا با او همراه خواهند بود یا همکار.

البته بسیار روشن است که فرهنگ تملق، ریاکاری و زهدفروشی، این رویه را برنتابیده و به دنبال آن، بازار انگ زدن داغ می‌شود ولی مردم داوران اصلی هستند و پس از تجربیات تلخ ریاکاری و زهدفروشی‌های سابق، اکنون دیگر معنای صداقت و صراحت را خوب می‌فهمند.

با این نگاه، کسی تکبر و نخوت می‌ورزد که به جای اینکه برنامه‌های روشن خود را به پیشگاه ملت ارایه دهد تا مردم با آگاهی و آزادی انتخاب کنند، به سوی نمایش خود، ادا و اطوارهای تبلیغاتی، حرف‌ها و بحث‌های جدلی، البته در پوششی از ریاکاری و زهد فروشی، روی آورده و حتی فراتر از آن، به شمارش افتخاراتی روی می‌آورند که کمترین سهم در تحقق آنها را ایفا کرده‌اند.

وقتی رضایی از «من» می‌گوید، منظورش «منِ مسئول» است و دیگرانی که بر این «من» گویی او ایراد وارد می‌کنند، در اصل از مسئولیت پذیری فرار می‌کنند؛ البته وقتی هم که با مغلطه و عدم شفافیت می‌کوشند نداشته‌های خود را از دید مردم پنهان سازند، در اصل "منِ خود خواه" ایشان را می‌توان دید، چراکه این خوی خودخواهی است که ایجاب می‌کند تا به مردم فرصت شناخت و انتخاب نداده و در ‌هاله‌ای از ابهام ایشان را به رفتارهای هیجانی و غیرعقلانی تشویق کنیم.

همین منِ مسئول رضایی است که سبب شده وی بارها و بارها تأکید داشته و قول دهد که اگر روزی به این نتیجه رسید که از عهده انجام دادن تعهدات و وعده‌هایش بر‌نیامد، کنار خواهد رفت تا هم وقت ملت بزرگ ایران را نگرفته و هم هزینه ای برای نظام و مردم نیافریند؛ کاری مسئولانه و در راستای مسئولیت پذیری که از هیچ منِ خودخواهی نمی‌توان توقع انجامش را داشت.