مبارزه‌اي نافرجام با غول ترافيكي پايتخت؛

تهران، مشكل حل نشده سه رئيس‌جمهور

براي نخستين بار در دهه هفتاد از تهران به عنوان بزرگترين پاركينگ جهان ياد شد و پس از آن در پنج دوره رياست‌جمهوري و سه رئيس‌جمهور و شش شهردار، مشكل ترافيك تهران همچنان در بالاترين سطوح ملي مطرح شده است و رفته رفته به سرانجام نامشخصي دچار مي‌شود؛ چرا سازمان‌هاي دولتي به دستور رئيس‌جمهور مبني بر انتقال دفاتر غيرضروري به بیرون از تهران توجهي نكردند؟

کد خبر: ۳۲۵۰۳

تاریخ: ۲۳ دی ۱۳۸۷ - ۱۳:۰۲

روز گذشته، هيأت محترم وزيران در نشستي فوق‌العاده به بررسي معضل كهنه ترافيك تهران پرداخت و مقامات مسئول «توضيحاتي» در اين باره به هيأت دولت ارائه دادند و مانند هميشه از نبود فاكتورهاي اداره قانونمند شهر گلايه‌ها داشتند كه در رأس اين گلايه‌ها، موضوع اختصاص نیافتن بودجه‌هاي عمراني براي حل اين معضل است.

به گزارش خبرنگار «تابناك»، براي نخستين بار آقاي كرباسچي، شهردار وقت تهران در دهه هفتاد از تبديل قريب‌الوقوع تهران به عنوان بزرگترين پاركينگ جهان ياد كرد و پس از او در پنج دوره رياست‌جمهوري و سه رئيس‌جمهور و شش شهردار، مشكل ترافيك تهران همچنان در بالاترين سطوح ملي مطرح شده است و رفته رفته به سرانجام نامشخصي دچار مي‌شود.

دكتر احمدي‌نژاد در گفت‌وگوي تبليغاتي با شبكه 2 سيما در دوران تبليغات انتخاباتي حل ترافيك تهران را «بسيار ساده و شدني» دانست و آن را بسيار راحت‌تر از آنچه به نظر مي‌رسد، برشمرد، اما اكنون «ترافيك تهران» به مرحله‌اي از بحران نزديك شده كه هيأت دولت براي آن نشست فوق‌العاده تشكيل مي‌دهد.

اينكه چرا تهران به اين سرنوشت دچار شده و چه ارگاني در اين باره پاسخگوست، مشخص است كه وسعت اين پاسخ به گستره اختيارات هيأت دولت مرتبط است و بايد پذيرفت كه بسياري از وزارتخانه‌ها، سازمان‌ها و نهادهاي انتظامي در پدید آمدن اين مشكل سهيم بوده و مردم بابت اين سوءتدبيرها همانند گذشته، بايد متحمل اين بي‌تدبيري‌ها باشند.

بايد پرسيد كه چرا سازمان‌هاي دولتي به دستور رئيس‌جمهور، مبني بر انتقال دفاتر غيرضروري به بیرون از تهران توجهي نكردند؟ چرا به انتقال برخي وزارتخانه‌ها به استان‌هاي ديگر كه از نظر كارشناسي توجيه علمي نيز داشت، عمل نشد؟

چرا راهنمايي و رانندگي تهران به شيوه سنتي چهل سال پيش، عبور و مرور را كنترل مي‌كند؟ چرا وزارت صنايع بدون توجه به ظرفيت جاده‌اي شهري، به توليد بي‏حساب و كتاب خودرو ادامه مي‌دهد؟ آمارها نشان مي‌دهد از چهارصد هزار خودرو توليدي در سال بيش از 45 درصد در تهران حركت مي‌كنند.

چرا وزارت كشور با طرح خوداتكايي شهرداري‌ها، سطح خدمات شهري را از توجه به امور زيربنايي به سوي ظاهرسازي و توجه به مبلمان شهرها تنزل داد؟
چرا سازمان‌هاي نظارتي موضوع حيف و ميل بودجه اتوبوس برقي در تهران را آنچنان‌كه بايسته و شايسته بود، پيگيري نكردند و اكنون موضوع مونوريل نيز در حال اضافه شدن به آن است؟

چرا سرنوشت ده‌ها طرح نيمه‌تمام و رهاشده پاركينگ‌هاي عمودي در تهران، به فراموشي سپرده شد؟

و البته ده‌ها «چرا» و پرسش ديگر كه همه وزارتخانه‌ها در به وجود آمدن آنها بي‌تقصير نيستند و اكنون بايد براي توجيه آن ناچار به ارایه «توضيحات» به رئيس‌جمهور شوند.

ترافيك تهران به اندازه‏ای مورد توجه است كه با نگاهي به مطبوعات منطقه در سه ماه گذشته، درمي‌يابيم كه بيش از چهارده بار صفحات بين‌الملل و اجتماعي اين روزنامه‌ها به نوعي به ترافيك تهران گريز زده و آن را معضل سياسي تهران كه ريشه در مسائل اجتماعي دارد، دانسته‌اند و به راستي چرا؟