سر بازي سرسره بازي

کد خبر: ۳۲۱۵۵

تاریخ: ۲۱ دی ۱۳۸۷ - ۱۱:۳۹

اطلاعات عده يي از ما درباره اسکي به ناقصي تصور مادران مان از فوتبال خياباني در دهه 60 شمسي است.

به نوشته اعتماد، اگر در آن دوران عشق به فوتبال «پر کردن اوقات فراغت با توپ بازي در کوچه» تعبير مي شد، اسکي هنوز چيزي بيش از «رقابت برف بازها» نيست.

گذشت زمان، فوتبال را از کوچه ها به شب هاي داغ خانه ها برد و سرنوشت امثال باجو، گويي پيشاني نوشت ما هم بود. توپ گرد اما هنوز بچه به نظر مي رسيد و انحصارگرا خوانده نمي شد، پس اگر خيلي ورزش را دوست داشتي، مي توانستي لابه لاي فوتبال ها درباره ورزش هاي غيرتوپي هم اطلاع کسب کني.

در اين بين اسکي مي توانست خيلي خاص باشد. اوايل دهه 90، مسابقات جهاني يا المپيک زمستاني ليل هامر نروژ، پديده جديدي را فرارويمان قرار داد. بدون اينکه از نحوه امتيازگيري، انواع رقابت ها، نام شرکت کننده هاي مطرح و... چيزي بدانم، لذت کافي را بردم و هر گاه گزارشگران پخش مرده، اسکي در بحبوحه جنگ خونين بوسني از زيبايي هاي سارايوو (ميزبان المپيک زمستاني دوره قبلي) حين برگزاري رقابت ها مي گفتند، اين ورزش را صد درجه پايين تر از فوتبال آميخته با حس نوستالژي مي يافتم. گذر زمان که ما را دچار فوتبال زدگي کرد، يادمان رفت اسکي مي تواند آنچه فوتبال به تو هديه نمي دهد را بي منت عرضه کند.

هيچ فوتباليستي نمي تواند به اندازه ورزشکار بخش پرش اسکي پرواز را تجربه کند. هيچ يک از دو هم تيمي هيچ رشته يي به مانند ورزشکاران بخش لژسواري نه آنقدر فداکارند که براي تسريع حرکت نفر جلويي رنج هل دادن وسيله مشترک را به جان بخرند و نه آنقدر نزديک هم هستند که انواع احساسات (ترس، خشم، فرياد، صعود و سقوط) را به طور مشترک ابراز کنند.

مارپيچ کوتاه و سرعت روي سفيدي حسرت برانگيز برف، اگرچه نقش گرم و پرحرارت لگد خوردن توپ گرد روي فرش سبز را به دل ها نمي زند اما قهرمانش واقعاً قهرمان بوده و هست. نفر اول جا مي ماند، زمين مي خورد، زير تلي از برف از محوطه ديد دوربين ها خارج مي شود، با اين حال هفت خوان رستم را رد مي کند و جلوي همان دوربيني که گمش کرده بود، به پيروزي چشمک مي زند. اسکي مثل فوتبال، مرگ دارد.

چند سال پيش يک ورزشکار پرش خيلي بد فرود آمد و درگذشت. اسکي مثل فوتبال دلقک دارد، هماني که بر اثر فرود نامناسب نمي ميرد اما هر چه رشته کرده را پنبه مي کند و بر سر مي کوبد.

اسکي مثل فوتبال قهرمان دارد؛ يکي شبيه «اونه آينار بيورن دالن» نروژي که چند سال پيش در اوج انحصار تلويزيوني فوتبال، خوش اسم ترين غيرفوتبالي فاتح بود. اسکي مثل فوتبال نوستالژي دارد، مثل سارايووي زيبا که قبل از قرار گرفتن اسم سياسي هايي مانند کارادزيچ، اسلوبودان ميلوسويچ، توجمان و علي عزت بگوويچ کنار نامش، براي ما شناخته شده بود.

سوگلي هاي اسکي، فوتبال 2008 را جاودانه کردند؛ اتريش و سوئيس، دو مهد بزرگ اين رشته را مي گوييم که پس از پشت سر گذاشتن انگ عدم صلاحيت در ميزباني يورو 2008 زمينه خلق بهترين تورنمنت فوتبالي 20 سال اخير را فراهم آوردند.

حالا اين دو پا به پاي هم در صدر جدول رقابت هاي دوره اخير جام جهاني اسکي پيش مي تازند. رنگ فوتبال، سبز انتخاب شد تا طيف اين رنگ، نور چشمان را افزايش دهد. پس زمينه سفيد هم به اسکي سنجاق شد تا لحظه ناب تلاش ها و فتوحات نورديک و آلپاين بازها و... روي شانه هاي سفيد برف، رنگ بي نظير يکرنگي به خود بگيرد.