شماره پنج ایده آل

کد خبر: ۳۱۷۷۷

تاریخ: ۱۶ دی ۱۳۸۷ - ۱۳:۵۱

سکه تقدیر طی تنها دو سال هر دو روی خود را به خاویر ماسچرانو نشان داده است. این بازیکن آرژانتینی در سال 2006 به عنوان یکی از منتقدترین هافبک های جوان جهان و پس از درخشش در جام جهانی 2006 به لیگ برتر انگلستان پیوست.

به نوشته سرمایه و به نقل از فایننشال تایمز، این بازیکن متخصص بازی در پستی بود که در آرژانتین به طور سنتی آن را پست «شماره پنج ها» می دانند. او البته توان این را هم داشت که یکی از دو هافبک تداخلی تیمش باشد، آنطور که خودش می گوید: «من به راحتی می توانم یک شماره 5/2 هم باشم، چراکه مشکلی برای بازی در نقش یکی از دو هافبک تداخلی و نگهدارنده بازی ندارم.» اما در تیم وستهام خاویر ماسچرانو نتوانست در نقش سنتی خودش جا بیفتد.

او معتقد است در وستهام با مشکل تاکتیک تیمی روبه رو بوده: «زمانی که تیمی با دو هافبک تداخلی بازی می کند یکی باید عقب تر از آن یکی باشد، یعنی یکی دفاعی تر باشد و یکی بیشتر وظیفه حفظ توپ و نگه داشتن جریان بازی را داشته باشد. این بهترین حالت است. می توانم لیورپول را برای شما مثال بزنم، جایی که ژاوی آلونسو و استیون جرارد در کنار هم بودند، وقتی یکی از این دو جلو می رفت دیگری همزمان به عقب تر برمی گشت.»

در وستهام ماسچرانو بیشتر روی نیمکت ذخیره ها نشست تا کارشناسان انتقال او به لیگ برتر را یک شکست مطلق ارزیابی کنند و همان ارزیابی های کلیشه ای در مورد تفاوت های فرمی دو سبک مختلف فوتبال و سختی تطابق با شرایط جدید را در مورد او به کار گیرند اما انتقال او به لیورپول در ژانویه 2007 همه چیز را تغییر داد.

حالا خاویر ماسچرانو روزهای کابوس وار نیمکت نشینی در وستهام و ماجراهای جنجالی مربوط به انتقال خودش و کارلوس ته وس و نقش کیاجورابچیان در نقل و انتقال را فراموش کرده است و حالا یک مهره ثابت تاثیرگذار در لیورپول و کاپیتان تیم ملی آرژانتین شده است.

وقتی از او می پرسم فکر می کرد لیورپول محل تولد دوباره اش باشد، با خنده می گوید: «نه، اصلاً ... من خیلی اوقات بازی های لیورپول را تماشا می کردم و سبک بازی تیم را برای خود تجزیه و تحلیل می کردم اما هیچ وقت فکرش را هم نمی کردم که یک روز خودم در این تیم بازی کنم... لیورپول به گونه ای بازی می کند که من کاملاً با آن اخت هستم. در این شیوه کاملاً راحت هستم و فکر می کنم هیچ مشکلی ندارم. به هر حال من حالا کاملاً خودم را یک لیورپولی می دانم و با شرایط کاملاً کنار آمده ام.»

در سطح ملی هم وضعیت بهتر شده است. آرژانتین پس از چند نتیجه ضعیف و پس از شکست مقابل شیلی در چارچوب مسابقات مقدماتی جام جهانی شاهد خداحافظی باسیل سرمربی خود (معروف به کوکو) بود. ماسچرانو می گوید: «همه ما شوکه بودیم چون فکرش را هم نمی کردیم که کوکو استعفا بدهد... اما خب چیزها آنطور که او می خواست پیش نمی رفت، آنطور که ما می خواستم پیش نمی رفت، اما این نتایج ضعیف تقصیر مربی نبود... نتیجه بازی مقابل شیلی اوج نزول ما بود. فکر می کنم آن نتیجه ما را از هم پاشید.»

اما شگفتی اصلی این بود که دیه گو مارادونا ستاره غیرقابل انکار و البته جنجالی جای باسیل را گرفت. مارادونا که سابقه مربیگری بسیار کمی دارد در اولین بازی دوستانه تیم زیر نظر او بازوبند کاپیتانی را به بازوی ماسچرانو بست. آمدن دیه گو برای همه ما یک شگفتی مطلق بود...

خوشبختانه ما اولین بازی خودمان زیرنظر او را بردیم؛ در مقابل اسکاتلند. با این نتیجه خوب همه ما روحیه گرفتیم. دیه گو با ما صحبت کرد و گفت نتایج ما در مسابقات مقدماتی جام جهانی غیرقابل جبران نیست. او به ما گفت اگر به جدول نگاه کنیم متوجه می شویم آرژانتین در مسیر صعود قرار دارد.

انتخاب خاویر ماسچرانو به عنوان کاپیتان از سوی مارادونا از این جهت عجیب بود که در تیم آرژانتین یک خاویر بسیار باتجربه تر هم بازی می کند، خاویر زانی که 14 سال است کاپیتان اینترمیلان است و در 41 بازی هم کاپیتان تیم ملی کشورش بوده: «واقعاً افتخار می کنم که دیه گو من را به عنوان کاپیتان تیمش انتخاب کرد. البته فکر نمی کنم نقشم در زمین با این انتخاب تغییر کند اما به هر حال من با 24 سال سن برای کاپیتان شدن کمی جوان هستم... واقعاً نمی دانم دیه گو چرا من را انتخاب کرد. این مسائل مربوط به مربی است و من در آن دخالت نمی کنم البته او بعضی از دلایلش را برای من گفته اما من نیازی به تکرار آنها نمی بینم. مساله مهم این است که این وظیفه مربی است و خواست او در تعیین کاپیتان مهم است.»

البته آرژانتین تا یک ماه دیگر که بازی دوستانه دیگری مقابل فرانسه دارد بازی بین المللی دیگری ندارد، به همین خاطر ماسچرانو بیشتر دوست دارد در مورد لیگ برتر صحبت کند: «لیورپول از آغاز فصل درصدر جدول لیگ قرار داشته، همه ما می خواهیم همین جایگاه را حفظ کنیم و در نهایت قهرمان شویم... البته کار ما اصلاً ساده نیست اما لیورپول شانس زیادی برای قهرمان شدن دارد. ما سال هاست که دوست داریم در کورس قهرمانی باشیم و حالا بیشتر از همیشه به کسب این افتخار نزدیک هستیم. ما خیلی خوب بازی می کنیم و مشکلی نداریم اما به هر حال تا قهرمان شدن فاصله خیلی زیاد است و راه سختی داریم.»

این هافبک دونده و شاید کمی خشن در مورد عواملی که باعث شده او پس از تجربه تلخ در وستهام در لیورپول اوج بگیرد، می گوید: «قطعاً مربی اسپانیایی ما- رافائل بنیتس- در این مساله نقش مهمی داشت. او خیلی به من کمک کرد... بازیکن های لاتین لیورپول هم همین طور. به هر حال صحبت کردن به زبان انگلیسی برای ما کمی سخت است. اگرچه همه ما باید در تمرین انگلیسی صحبت کنیم اما برای من سخت است که با بازیکنان اسپانیایی به زبان انگلیسی حرف بزنم.» البته ماسچرانو آنقدر در زبان انگلیسی پیشرفت داشته که حالا بدون مترجم در کنفرانس های مطبوعاتی حاضر می شود. اگرچه به نظر می رسد در لیورپول راحت است اما هنوز هم دلتنگی هایی دارد: «اگر بخواهم راستش را بگویم زندگی خارج از زمین فوتبال در اینجا به دور از کشورم و دور از کسانی که دوست شان دارم برایم سخت است.»

اما در داخل میدان قضیه فرق می کند. ماسچرانو حالا یک بازیکن کاملاً تاثیرگذار و یک «شماره پنج» عالی شده است: «مربی لیورپول در این موضوع خیلی به من کمک کرد. او کاملاً مشخص کرده که از من چه می خواهد و معلوم است که توانایی های من را به خوبی می شناسد. هم تیمی ها هم خیلی به من کمک کرده اند اما در نهایت باید بگویم من حالا هم در همان نقشی بازی می کنم که از اول فوتبالم در آن بازی کرده ام.»