یارانه ۲۲۲ هزار نفر هزینه جشن دولت می‌شود!

بي‌گمان بسیاری از این ده میلیارد‌ها وجود دارد که در ‌سال به همین گونه یا اشکال دیگر، صرف اموری می‌شوند که هرچند رسمی ولی توجیه‌ناشدنی هستند؛ اما شاید این جشن ده میلیارد تومانی برای دولت بیش از مدرسه سازی، مسکن سازی، نجات آثار باستانی و گردشگری ایران، از بین بردن فقر و امثال آن اهمیت و کاربرد دارد!

کد خبر: ۳۱۴۲۹۸

تاریخ: ۲۹ فروردين ۱۳۹۲ - ۱۳:۳۹

به گزار ش «تابناک»، قرار است تا ساعاتی دیگر، جشنی که دولت با نام تقدیر از دست‌اندرکاران سفرهای نوروزی از چندی پیش پیرامون آن تبلیغات به راه انداخته، برپا شود؛ جشنی که هزینه‌های برگزاری آن در ورزشگاه آزادی بر پایه برآورد‌های گوناگونی که شده، میلیاردی خواهد بود.

بنا بر این گزارش، دولت با راه‌اندازی این جشن با این نام خاص از‌‌ همان آغاز، شایبه انتخاباتی و تبلیغاتی بودن آن را در افکار عمومی جای انداخت؛ تبلیغاتی که برای دولت و کاندیدای احتمالی ‌ریاست‌جمهوری، می‌تواند بسیار کارساز باشد!

اما آنچه امروز و در این جشن، بیش از همه خود‌نمایی می‌کند، نه بحث‌های سیاسی احتمالی مرتبط با آن، بلکه هزینه‌هایی است که این جشن از آغاز تا پایان خود در بر خواهد گرفت.

هنوز زمان زیادی از دو زلزله اخیر در کشور در استان بوشهر و سیستان نگذشته ‌و هنوز خاطره زلزله ورزقان آذربایجان، ‌در ذهن بسیاری زنده است؛ زلزله‌هایی که تنها به این دلیل خسارات مالی و جانی در بر دارند که هزینه‌هایی میلیاردی شبیه به این جشن‌های بی‌دلیل دولتی در مسیر توسعه و عمران شهر‌ها و روستاهای کشور به کار گرفته نمی‌شود.

شاید سالیانه هزینه‌های بسیاری از این دست از بیت‌المال و غیر آن تلف ‌شود و شاید اگر بتوان مجموع همه این ارقام را در ‌یک سال‌ برآورد کرد، حکایت از رقم‌های سر‌سام‌آوری داشته باشند؛ اما از مشتی که امروز در ورزشگاه آزادی از این خروار می‌توان برداشت، هم به خوبی روشن است که چرا برخی از هم‌وطنان ما در شهرهای کشور، باید اکنون در عزای از دست دادن خانه و زندگی و احیانا عزیزان خود بسوزند تا عده‌ای دیگر در ورزشگاه آزادی به جشن و پایکوبی بپردازند و دولت از این جشن و سرور، آنچه را احتمالا در ذهن دارد، شکار کند.

این گزارش می‌افزاید، برداشت‌ها و برآورد‌های متفاوتی از هزینه‌های برگزاری این جشن‌ ـ که پیش از این نیز با همین نام و نام‌های دیگر در استان‌ها برگزار شده بود ـ صورت گرفته است. در این باره، برخی از سایت‌ها و رسانه‌ها، هزینه‌های برگزاری این جشن را برابر با شش میلیارد تومان و برخی دیگر آن را نزدیک پنجاه میلیارد تومان محاسبه کرده‌اند.

اما بنا به آماری که ‌غیر رسمی در رسانه‌ها آمده است، بیان شده که سهمیه‌بندی مدعوین به مراسم از این قرار است:

هلال احمر: سی هزار نفر،
سازمان میراث فرهنگی: بیست هزار نفر،
سازمان حمل و نقل و راهداری: ده هزار نفر،
وزارت کشور (فرمانداران، بخشداران، شهرداران و...): ده هزار نفر،
آموزش و پرورش (دانش‌آموزان و کادر استان‌های تهران، البرز، قزوین، قم و...): ده هزار نفر، بخش خصوصی و گردشگری: ده هزار نفر،
پرسنل سازمان میراث فرهنگی هم برای حضور در مراسم به همراه خانواده‌های خود (حداکثر تا ده نفر) در جشن حضور خواهند داشت.

بنابراین، ‌اگر میانگین صد هزار نفر برای شرکت در این مراسم حضور پیدا کنند ـ اخبار حاکی از آن است که ۲۵۰ هزار قطعه کارت دعوت برای این مراسم چاپ شده است ـ می‌توان با در نظر آوردن کمترین هزینه‌ برای هر نفر، با توجه به اینکه بخش اعظمی از میهمانان از خارج از تهران در این مراسم ‌خواهند بود، می‌توان گفت برای هر نفر در حداقل ممکن، دولت باید صد هزار تومان در نظر گرفته باشد.

این در حالی است که اگر هزینه سفر این افراد به تهران (سفر زمینی از طریق اتوبوس و قطار و نه هواپیما) هزینه‌های جاری برگزاری همایش، از جمله اسکان، ناهار، هدایا و هزینه‌های مربوط به تبلیغات این جشن را در کمترین میزان آن در نظر آوریم، باید گفت مجموع هزینه‌ برگزاری این جشن با احتساب صد هزار تن، کمابیش نزدیک ده میلیارد تومان خواهد بود؛ ده میلیارد تومانی که گفته می‌شود، همه آن از ‌بودجه سازمان میراث فرهنگی پرداخت می‌شود؛ ده میلیارد تومانی که به چشم‌برهم‌زدنی ـ در چند ساعت ـ اثری از آن باقی نخواهد ماند، جز آنچه دولت احتمالا به دنبال آن است.

حال بهتر است محاسبه کنیم که با این رقم چه کارهایی از دست دولت برمی‌آمد. کمک به زلزله زدگان بوشهر و سیستان و آذربایجان را فراموش کنید، زیرا به مواردی دم دست‌تر هم می‌توان اندیشید.

با همین رقم سازمان میراث فرهنگی می‌توانست به نجات آثار تاریخی و باستانی فراوانی بپردازد که اکنون در جای جای ایران با پیشینه‌هایی بعضا بیش از هزار سال وجود دارند و هر کدام منابع عظیمی از سرمایه جهانگردی و گردشگری هستند، ولی متأسفانه اکنون به زباله‌دانی‌ و احیانا محل تجمع معتادان و بی‌خانمان‌ها تبدیل شده است.

با همین ده میلیارد تومان، دولت می‌توانست‌ اقدام به ساخت نزدیک ۳۳ مدرسه شش کلاسه با پانصد متر زیر بنا کند، (با هزینه هر متر ساخت ۶۰۰ هزار تومان) و اگر قرار بود همه آن را صرف بازسازی و نوسازی مدارس روستا‌ها و شهرهای کوچک کشور کند، شاید هیچ گاه شاهد رخدادهایی همچون وقایع دلخراش شین‌آباد و سوختن نوجوانان کشور در آتش کمبود امکانات نبودیم!

در عین حال اگر دولت می‌خواست با این رقم، ‌‌برای جوانان کشور به شکل رایگان خانه بسازد‌، می‌توانست ۲۵۰ مسکن با بهای چهل میلیون تومان را به ۲۵۰ جوان نیازمند تحویل دهد.

ده میلیارد تومان برابر با حقوق بیست هزار کارگر و کارمندی است که هم اکنون کمترین حقوق دریافتی را دارند و قرار است با تورم ۴۰ درصدی، یک خانوار حداقل سه نفره را زنده نگاه دارند.

ده میلیارد تومان برابر با یارانه بیش از ۲۲۲ هزار ایرانی است که همین دولت با آب و تاب فراوان از افزایش آن دم می‌زند و خوراک تبلیغاتی خود را با مانور دادن پیرامون رقم یارانه فراهم می‌کند.

ده میلیارد تومان بودجه برای برگزاری جشنی که اساسا معلوم نیست با چه هدف و رهیافتی برگزار می‌شود، برابر با پنج میلیون شاخه گلی است که کودکان کار در خیابان‌های تهران و در پشت ترافیک شهر، با التماس فروشنده آن هستند.

این رقمی است که تا ساعاتی دیگر هیچ کس از آن سخنی نخواهد گفت و به زودی فراموش خواهد شد.

بی‌گمان بسیاری از این ده میلیارد‌ها وجود دارد که ‌سالانه به همین گونه یا اشکال دیگر صرف اموری می‌شوند که هرچند رسمی، اما ‌توجیه ناشدنی هستند.

اما شاید این جشن ده میلیارد تومانی برای دولت بیش از مدرسه سازی، مسکن سازی، نجات آثار باستانی و گردشگری ایران، از بین بردن فقر و امثال آن اهمیت و کاربرد دارد!