چه کسانی از 18 تیمی ماندن لیگ سود می‌برند؟

کد خبر: ۳۰۸۰۲۲

تاریخ: ۲۱ اسفند ۱۳۹۱ - ۱۱:۵۷

فدراسیون فوتبال دو سال پیش تصمیم گرفت که لیگ برتر را با 16 تیم برگزار کند، اما اکنون عده‌ای در تلاش هستند که تیم هیات رییسه این فدراسیون را وتو کنند.

به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران ، از روزی که فوتبال ایران آغاز لیگ حرفه‌ای را با 14 تیم جشن گرفت همیشه حرف از این بوده که تعداد تیم‌های لیگ بیشتر شوند. این اتفاق ظرف چند سال با چنان سرعتی روی داد که امروز اکثر قریب به اتفاق فوتبالی‌ها از 18 تیمی شدن لیگی که فقط نامش حرفه‌ای است بیزار هستند.

دو سال پیش بود که هیات رییسه وقت فدراسیون فوتبال تشکیل جلسه داد تا درباره تعداد تیم‌های لیگ برتر بازنگری کند. تا آن روز 10 فصل از لیگ برتر سپری شده بود و در طول یک دهه فوتبال به اصطلاح حرفه‌ای تیم‌های لیگ از 14 به 18 تیم افزایش پیدا کرده بود. توجیح موافقان 18 تیمی شدن لیگ این بود که کشورهای صاحب فوتبال در دنیا اغلب لیگ‌های 18 و 20 تیمی دارند. جالب این که مخالفان این تصمیم هم به همان کشورها و لیگ‌هایشان اشاره می‌کنند و معتقدند که فوتبال ما از نظر حرفه‌ای بودن سال‌ها از آن کشورها عقب است.

عده‌ای که موافق افزایش تیم‌های لیگ حتی تا 20 تیم هستند، معتقدند که ایران به دلیل وسعت جغرافیایی‌اش پتانسیل برگزاری لیگ با تیم‌های زیاد را دارد. آنها حتی پا را از این فراتر می‌گذارند و می‌گویند که تعداد بالای تیم‌های لیگ برای ایران لازم و حیاتی است. محمود یاوری یکی از این مربیان است که در اظهار نظری جالب گفته بود که لیگ ایران می‌تواند با 38 تیم برگزار شود!

مخالفان طرح افزایش تیم‌های لیگ اما دلایل منطقی‌تری دارند. آنها می‌گویند که هر چقدر هم وسعت یک کشور زیاد باشد، دلیلی به تعدد تیم‌های لیگش نیست، چون در این صورت کشور پهناوری مانند روسیه باید صاحب یک لیگ 40 تیمی یا بیشتر می‌بود. نکته‌ای که این دسته افراد بر آن تکیه می‌کنند میزان استانداردهای موجود در فوتبال کشور است. آنها معتقدند که وقتی از بین 18 تیم حاضر در لیگ فقط چند تیم دارای استانداردهای لازم و زیر ساخت‌های مناسب هستند چه دلیلی دارد که لیگ با این تعداد تیم برگزار شود؟

نتیجه‌ مخالفت‌های کارشناسان و مربیان فوتبال کشور با 18 تیمی بودن لیگ برتر این بود که هیات رییسه فدراسیون فوتبال، دو سال پیش تصویب کرد که لیگ برتر از فصل سیزدهم با 16 تیم برگزار شود.

اکنون و در حالی که تنها پنج هفته‌ تا پایان فصل دوازدهم لیگ برتر باقی مانده،‌ چند تیم در صف سقوط به دسته پایین‌تر قرار گرفته‌اند. در بهترین حالت، چهار تیم از جمع پایین جدولی‌ها به لیگ آزادگان سقوط می‌کنند و این تعداد ممکن است به پنج تیم برسد.

تیم چهاردهم جدول رده‌بندی برای بقا در لیگ این شانس را دارد که با برنده دیدار نایب قهرمان گروه‌های دوگانه لیگ آزادگان دیدار پلی‌آف برگزار کند.

در حالی که 16 تیمی شدن لیگ برتر مصوبه قطعی هیات رییسه فدراسیون فوتبال است، این روزها شایعاتی به گوش می‌رسد که البته چندان بی‌پایه و اساس هم نیستند. شایعات از این قرارند که عده‌ای قصد دارند هیات رییسه فدراسیون فوتبال را مجاب کنند تا در جلسه آن درباره تعداد تیم‌های لیگ تجدید نظری صورت دهند.

افرادی که لیگ را با تیم‌های زیادی دوست دارند، چند دسته هستند. دسته اول دست اندرکاران تیم‌هایی هستند که در معرض سقوط قرار گرفته‌اند و طبیعی است که از این موضوع ناراحت باشند و برای حفظ تیم‌شان در لیگ برتر به هر ترتیبی تلاش کنند.

دسته دوم کارشناسانی هستند که معتقدند کم شدن تیم‌های لیگ هیچ کمکی به بالا رفتن کیفیت آن نمی‌کند. آنها می‌گویند که اگر امسال با توجه به فشردگی بازی‌های تیم ملی در انتخابی جام جهانی و جام ملت‌های آسیا، برنامه‌ریزی لیگ با مشکل مواجه شد برای سال آینده این مشکل وجود ندارد و فوتبال ایران می‌تواند با فراغ بال برنامه‌ریزی لیگش را انجام دهد.

دسته سوم معتقدند که زیاد بودن تیم‌های لیگ باعث می‌شود که رقابت بین آنها بیشتر شود و رقابت‌ها جذابیت بالاتری داشته باشند. این افراد اغلب به حضور تیم‌های تازه وارد از شهرهای مختلف اشاره می‌کنند و معتقدند 18 تیمی بودن لیگ باعث شده تیم‌هایی مثل گهر دورود، آلومینیوم هرمزگان، شاهین بوشهر، شهید قندی یزد، مس سرچشمه، ابومسلم خراسان و مانند آنها در لیگ حضور پیدا کنند و این مساله پراکندگی تیم‌ها را در کشور گسترش می‌دهد.

چهارمین دسته از موافقین افزایش تیم‌ها، مربیانی هستند که بدون تیم مانده‌اند. این دسته از مربیان فکر می‌کنند که اگر تیم‌های لیگ بیشتر شوند شانس آنها برای در اختیار گرفتن یک تیم بیشتر می‌شود.

دسته پنجم کارشناسانی هستند که بر اساس دلایل خاص خود موافق 18 تیمی بودن لیگ هستند. این افراد معمولا نگاه متفاوتی به مسایل دارند و به عنوان نمونه معتقدند بیشتر شدن تیم‌ها باعث می‌شود ذهن جوانان بیشتری در کشور به ورزش مشغول شود. البته این افراد احتمالا به کاهش تعداد تماشاگران حاضر در ورزشگاه‌ها توجهی نمی‌کنند.

دسته ششم، اما بر خلاف سایر دسته‌ها نه فوتبالی هستند، نه دست اندرکار تیم‌ها و نه حتی دخالتی در سقوط و صعود تیم‌ها دارند. این‌ها واسطه‌ها یا به عبارت بهتر دلالانی هستند که نان‌شان در زیاد بودن تیم‌هاست. هر چه تیم‌های لیگ برتری بیشتر باشند، بازیکنان ردوبدل شده در تیم‌ها به همان نسبت بیشتر می‌شود. شاید در هیچ رسانه‌ای از این افراد اثری نباشد و هیچ جا حرف و اعتقاد قلبی آنها مطرح نشود، ولی یقینا تاثیری که این افراد در مواردی از این دست دارند، بسیار بیش از آن است که بتوان تصور کرد.

در پایان می‌توان ادعا کرد که شاید موافقانی هم باشند که در این شش دسته جا نگیرند،‌ اما نکته اصلی این است که آیا فوتبال بی برنامه ایران توانایی ادامه دادن لیگ با 18 تیم را دارد یا خیر؟