پنجشنبه و یادی از شهدای گمنام

شما عارفانی بودید که قیام و قعودتان برای رضا‌ی الهی بود

در فضایی آکنده از صداقت نفس می‌کشیدید و جذابیت محیطتان زبانزد اهل معرفت بود. برای دشمنان ناکامی‌های بزرگی فراهم ساختید و برای دوستان انقلاب محل مباهات شدید. برای رسیدن به باور‌هایتان ناشدنی‌ها ممکن می‌شد و طبیعت در راه نیات صادقانه‌تان مجبور به آرامش بود.

کد خبر: ۳۰۷۱۷۰

تاریخ: ۱۷ اسفند ۱۳۹۱ - ۱۶:۰۳

پنجشنبه هر هفته، نشان از عشقی دارد که در جان شهدا جاری بود؛ عشقی مقدس و جاودان که مجاهدان را به سرمستی کشانید و آن‌ها نور شدند، پروانه شدند و در آسمان عند ربهم یرزقون به پرواز در‌آمدند.

پنجشنبه‌ها بهانه‌ای می‌یابیم تا با عزیزان شهید و گمنامانی که آوازه در غربت یافتند، زمزمه کنیم که:
جبهه باب الجنه و باب النجات بود، سرزمین مقدسی که حضور در آن به انسان زندگی طیبه می‌بخشید و آسمان آن مطلع انوار حضرت حق بر قلب پاکان دلاور بی‌نام و نشان بود و شما آن گمنامان بودید.

عاشقانی که هرچند زمان حضورتان را در کربلا به تأخیر انداخته بود،عاشقانه به ندای حسین زمان خویش، لبیک سرخ گفتید و آتش بی‌امان نمرود زمان را ابراهیم‌وار بر خود هموار کردید و خالصانه اسماعیل خویش را به قربانگاه رضای الهی بردید.

شما عارفانی سنگر نشین بودید که موسی‌وار دلاورانه تن به نیل بلا زدید و امواج توفان‌های سخت حوادث را به سخره گرفتید و کام عطشان دلتان همواره شهد وصال یار را انتظار می‌کشید.

شما عارفانی بودید که قیام و قعودتان برای رضا‌ی الهی بود و «من» و «ما» را در دروازه این دانشگاه بزرگ انسان‌سازی دفن کردید و همه «او» شدید.

عاشقانی بودید که جانتان یکپارچه در عشق حسین (ع) ذوب شده بود و همواره هر صبح و شام و هر گاه که فرصتی می‌یافتید، از فراز خاکریز و سنگر‌هایتان با اشکی در چشم به کربلا می‌نگریستید و با پای دل به زیارت قبر شش گوشه مولایتان می‌رفتید.

جنگ با همه پستی و بلندی و حوادث ریز و درشت خویش از شما مردانی آبدیده ساخت که جهان را متحیر ایمان و فداکاری‌تان کرد.

دلی منقلب در درون داشتید و ندایی مصفا بر لبانتان جاری بود. صمیمی بودید و گرم و در این دنیای رنگارنگ رنگی شهره شدید.
صبور بودید و پر طاقت و تمامی مشکلات اسیر لبخندهای زیبایتان بودند.

خودتان بودید و رنگ هیچ کس و هیچ چیز جز خدا نداشتید. خوبی‌ها را دوست داشتید و چون خوب بودید، دوست داشتنی شدید.

ای کاش ما هم بتوانیم مثل شما باشیم. ای کاش فرموش نکنیم که انقلاب و نظام، هویت خویش را از شما و خونتان وام گرفته است. اگر لحظه‌ای از راهتان جدا شویم، به انقلابمان پشت کرده‌ایم.