آیا فقط کوچک زاده مقصر است؟

در حالی که در چند وقت اخیر، تلاش شده ‌همه کاسه و کوزه‌های بدرفتاری با خبرنگاران بر سر مهدی کوچک‌زاده شکسته شود، ‌واقعیت این است که فضای مجلس از مدت‌ها پیش برای کاهش فعالیت خبرنگاران در آنجا آماده بوده‌ و هر چند از سخنان غیر متعارف و حتی توهین‌آمیز «کوچک‌زاده» نسبت به جامعه خبرنگاران نباید گذشت،‌ مسأله این است که دست‌کم در فضای تخصصی رسانه، باید به جای پرداختن به قیل و قال‌های نه چندان مهم، به ریشه‌یابی علل رویدادها پرداخته شود.

کد خبر: ۳۰۵۵۶۴

تاریخ: ۰۹ اسفند ۱۳۹۱ - ۱۴:۲۹

شمار بسیاری از نمایندگان نسبت به تلاش برخی از همکاران خود برای محدود کردن فعالیت خبرنگاران در صحن مجلس در مصاحبه با رسانه‌های مکتوب و دیجیتال انتقاد کردند؛ اما مسأله این است که مدت‌هاست برخی گروه‌ها در مجلس، در صدد محدود کردن ارتباط اصحاب رسانه با نمایندگان هستند.

به گزارش «تابناک»، چندی است ‌به بهانه‌های گوناگون، فعالیت‌های خبرنگاران در مجلس محدود و محدود‌تر می‌شود؛ از پوشش اجباری خبرنگاران گرفته تا کاهش ساعت فعالیت خبرنگاران در مجلس و اکنون تقاضایی برای محدود‌تر کردن حضور عکاسان و خبرنگاران در مجلس برای این که برخی نمایندگان راحت‌تر چرت بزنند و یا بهتر بتوانند بینی خود را مورد نوازش قرار دهند.

در حالی که در چند وقت اخیر، تلاش شده است که همه کاسه و کوزه‌های بدرفتاری با خبرنگاران بر سر مهدی کوچک‌زاده شکسته شود، اما واقعیت این است که فضای مجلس از مدت‌ها پیش برای کاهش فعالیت خبرنگاران در مجلس آماده بوده‌ و هر چند از سخنان غیر متعارف حتی توهین‌آمیز «کوچک‌زاده» نسبت به جامعه خبرنگاران نباید گذشت،‌ مسأله این است که دست‌کم در فضای تخصصی رسانه، باید به جای پرداختن به قیل و قال‌های نه چندان مهم، به ریشه‌یابی علل رویدادها پرداخته شود.

بنا بر این گزارش، باید گفت تا مجالس ششم به سبب معماری خاص مجلس، همه نمایندگان حتی رئیس مجلس و مهمانان آن، برای ورود به مجلس مجبور بودند برای رسیدن به صحن مجلس از میان خبرنگاران و انبوه پرسش‌های ‌آنان بگذرند ‌و هیچ نماینده‌ای نمی‌توانست از‌ سؤالات خبرنگاران فرار کند، اما اکنون به گونه‌ای فضای مجلس راحت شده است، که هر فردی ‌بخواهد از درب پشت مجلس وارد می‌شود و به دلایلی همچون مسائل امنیتی از حضور خبرنگاران در درب ورودی پشتی جلوگیری می‌شود.

این بهانه‌های امنیتی در حالی است که خبرنگاران و روزنامه‌نگاران پارلمانی پس از تأیید از سوی رسانه مربوطه، به روابط عمومی مجلس معرفی می‌شوند و روابط عمومی مجلس نیز پس از گذراندن مراحل زمانی، اجازه ورود و خروج به خبرنگار رسانه مذکور را می‌دهد؛ اما هر بار که بخواهد خبرنگار وارد شود، ضمن عبور از دو «گیت بازرسی» و استفاده از کارت هنگام ورود و خروج از آوردن هر گونه گوشی تلفن همراه و... منع می‌شوند و در تمام مدت حضور در جلوی صحن مجلس توسط چندین نیروی‌ امنیتی و دوربین‌های مدار بسته مجلس در حال کنترل هستند و جالب این ‌که باز هم سیستم حفاظتی مجلس مدعی می‌شود، آزادی رفت‌وآمد خبرنگاران در مجلس به خاطر حفظ امنیت نمایندگان محدود شده ‌و این محدودیت در حالی هر روز زیادتر می‌شود که یک نیروی خدماتی‌ (آبدارچی) می‌تواند با آزادی کامل در مجلس رفت‌وآمد کند!

اکنون پرسش این است، این تفکر که خبرنگار را نامحرم می‌داند، آیا زاییده ذهن عده‌ای نماینده است‌ یا از سوی جریانی خاص در مجلس در طول سالیان گذشته پمپاژ شده است؟ اینکه یک نماینده ‌اخبار و گزارش‌های برخی روزنامه‌ها و سایت‌های اینترنتی را «هرزه نگاری» برآورد می‌کند، برگرفته از ‌تفکری است که از مجلس هفتم به این طرف‌تر با هدف کاهش ارتباط نمایندگان با اصحاب رسانه، در صدد محدود‌تر کردن حوزه فعالیت خبرنگاران در مجلس بود.

هر چند در آسیب‌شناسی این مسأله، هیأت رئیسه مجلس و نمایندگان و حتی خبرنگاران حوزه پارلمانی، نیز مقصر هستند، مسأله این است که همه اجزای مجلس در یک سناریویی گرفتار آمدند که آن‌ها خود بازیگر آن بودند و کارگردان و تهیه کننده آن کسان دیگری بودند! کاهش ارتباط نمایندگان با رسانه‌ها و کاهش زمان حضور خبرنگاران هر بار به دلیلی در دستور کار هیأت رئیسه قرار می‌گیرد.

یک بار دلیل طراحان این است که «حضور خبرنگاران در جلوی درب صحن علنی مجلس، باعث می‌شود ‌نمایندگان ـ که تنها به دنبال مصاحبه با رسانه‌ها هستند ـ صحن علنی مجلس را ترک کنند و باعث کاهش شمار نمایندگان حاضر در صحن علنی و از حد نصاب افتادن جلسه شوند» و بار دیگر طراحان به دلیل جلوگیری از سوء‌استفاده از فضای موجود و مشخص شدن لابی‌گر‌ها از خبرنگاران، خبرنگاران را مجبور به پوشش اجباری می‌کنند و در همین زمان، می‌بینیم که لابی‌های سازمان تأمین اجتماعی و سعید مرتضوی در جلوی چشم مسئولین امر، ۱۶۵ امضا در حمایت از مرتضوی جمع‌آوری می‌کنند!

خلاصه آن که این بار ‌طراحان برای این که فضای مجلس را برای خوابیدن نمایندگان مناسب‌تر کنند، حضور عکاسان و خبرنگاران را محدود‌تر می‌کنند؛ اما اگر این تفکر که خبرنگار را نامحرم می‌دانند، در ذهن اهالی بهارستان ابهام‌زدایی نشود، ‌فردا یکی دیگر از ‌ساکنین این ساختمان به چه بهانه‌ای خواستار محدودیت حضور اصحاب رسانه در خانه ملت خواهد شد؟!

لازم است، نمایندگان محترم مجلس و دیگر مسئولانی که به دنبال حفظ نظم و امنیت بهارستان و اهالی آن هستند، که نه آدرس را اشتباهی بروند و نه آدرس را اشتباهی به کسی بدهند! در تمام ۲۴ سالی که حتی رؤسای جمهور و وزرا نیز برای اینکه به صحن علنی مجلس قدیم وارد شوند، از بین خبرنگاران عبور می‌کردند، هیچ مشکلی امنیتی، مالی و جانی از جانب خبرنگاران برای مسئولین کشور ایجاد نشد! چگونه است که اکنون خبرنگاران تهدید کننده امنیت مجلس و نمایندگان شده‌اند؟ این توهین کمتر از توهین مهدی کوچک‌زاده به اصحاب رسانه است؟

البته کسانی که دغدغه حفظ امنیت نمایندگان و مجلس را دارند، باید بپذیرند که ایجاد محدودیت برای قشری که در تمام دنیا خود همیشه مظلوم بوده و هستند و از تمام آسیب‌ها گزند دیده‌اند، راهکار خوبی نیست؛ بنابراین، بهتر است برای همه دلایلی که به بهانه آن‌ها حضور، پوشش و حوزه فعالیت اهالی رسانه را محدود می‌کند، راهکار دیگری بیابند، چرا که خبرنگاران و رسانه‌ها چشم بینای ملت هستند. اگر نمایندگان مجلس، نماینده مردم برای چهار سال در مجلس هستند، اصحاب رسانه، نماینده افکار عمومی برای نظارت همیشگی بر کارکرد ‌همین نمایندگان و دولتمردان و... هستند و البته بسیار روشن است که وزن این نمایندگی را تعداد مخاطبان هر رسانه مشخص می‌کند!