بعد از تمرین، مهندس شیمی می‌شوم!

کد خبر: ۳۰۰۷۸۴

تاریخ: ۱۷ بهمن ۱۳۹۱ - ۱۲:۰۰

تیم ملی فوتبال بانوان که این روزها در کمپ تیم‌های ملی اردو زده و تمریناتش را زیر نظر "هلنا کاستای" پرتغالی دنبال می‌کند، در کنار چهره‌های جدید خود بازیکنان باتجربه و قدیمی را هم در ترکیب خود دارد اما در بین آنها شاید کتایون خسرویار بیش از هر بازیکن دیگری بازگشتش به تیم ملی به چشم بیاید. او که در سال‌های قبل عضو ثابت تیم ملی بوده، سعی دارد پس از دوری چند ساله از ایران خود را به شرایط ایده آل برساند تا به قولی به روزهای اوجش بازگردد .خسرویار این بار تصمیم گرفته برای همیشه در ایران فوتبال بازی کند.

کتایون خسرویار در گفت‌وگو با خبرنگار ورزشی خبرگزاری دانشجویان ایران ، درباره بازگشتش به ایران و شرایط اردوی تیم ملی اظهار می‌کند: تمرین‌های تیم ملی بیشتر تاکتیکی است و با توجه به اینکه بسیاری از ملی‌پوشان تغییر کرده‌اند، برای هماهنگی بازیکنان تمرین‌های پایه انجام می‌شود.‌ این دوره ملی‌پوشان بسیار قوی هستند و از نظر فردی هم تکنیک بالایی دارند. البته از هم دوره‌ای‌های من در تیم ملی 6 بازیکن حضور دارند و من سعی دارم خود را به آمادگی خوبی برسانم.

عضو تیم ملی فوتبال بانوان که در آمریکا به دنیا آمده و فوتبال را از 5 سالگی آغاز کرده است، درباره چگونگی ورودش به این رشته ورزشی می‌گوید: در این کشور فوتبال طرفداران زیادی دارد و این رشته زن و مرد هم نمی‌شناسد من هم با توجه به این که پدرم شناگر بوده است با ورزشی آشنا شدم اما این فوتبال بود که من را به سمت خود جلب کرد.

وی ادامه می دهد: 17 سالم بود که به ایران بازگشتم و در این مدت تمرین‌های فوتبال را ادامه دادم و زمانی که برای اولین بار تیم ملی فوتبال بانوان در ایران تشکیل شد، از روز اول در اردوی تیم ملی بودم اما پس از آن برای ادامه تحصیل به اسپانیا رفتم. هر چند در اسپانیا تمرین می‌کردم اما سطح فوتبال در این کشور مطلوب نبود هر چند با این شرایط هم تمریناتم را رها نکردم و زمانی که درسم تمام شد به ایران برگشتم. در این زمان شرایط برایم راحت‌تر بود و می‌توانستم تمرین‌ها را به راحتی انجام دهم اما باز هم برای دوره کارشناسی ارشد مهندسی شیمی به انگلیس رفتم و مجبور شدم که دو سال هم در این کشور بمانم.

خسرویار ادامه می‌دهد: وقتی در انگلیس بودم نمی‌توانستم در سطح حرفه‌ای فوتبال بازی کنم و تمرین داشته باشم چون باید تمرکزم را روی درسم می‌گذاشتم. من به پدرم قول داده بودم که اولویت برایم درس باشد و پس از پایان درس به فوتبال حرفه‌ای نگاه کنم.

عضو تیم ملی فوتبال بانوان خاطرنشان می کند: زمانی که درسم را در دوره کارشناسی ارشد به اتمام رساندم و به ایران بازگشتم تصمیم گرفتم که به صورت جدی، فوتبال حرفه‌ای را ادامه دهم البته من به رشته مهندسی شیمی هم علاقه زیادی دارم چون این رشته تحصیلی پدرم هم هست. همیشه به پدرم می‌گفتم که می‌خواهم راه او را بروم و حالا خوشحالم که این رشته را انتخاب کرده‌ام. بین شیمی و فوتبال نمی‌توانم یکی را انتخاب کنم و این دو کنار هم برایم مهم هستند و باید همین گونه هم بمانند حالا هم بعد از هر تمرین، مهندس شیمی می‌شوم و در یک شرکت نفت و گاز کار می‌کنم.

خسرویار چند وقتی است که به عنوان بازیکن جوان در دوره‌های مربی‌گری AFC هم شرکت کرده است. وی درباره مربی شدنش به ایسنا می گوید: از سال 2010 در دوره مربی‌گری درجهC شرکت کردم. معرفی من به این دوره‌ها مربوط به پروژه‌ آینده بود که بر اساس آن بهترین بازیکنان جوان بین 20 تا 30 سال برای گذراندن دوره‌های مربی‌گری انتخاب شده بودند که این دوره‌ها دو سال طول کشید و به غیر از من نیلوفر اردلان هم در این دوره‌ها حضور داشت. من هر چهار ماه در این دوره شرکت می کردم که هر دوره بین دوهفته تا یک ماه طول می کشید و ما در کشورهای مالزی، قطر و کره جنوبی زیر نظر مربیان درجه یک AFC دوره آموزشی خود را پشت سر گذاشتیم. همچنین چند وقت پیش هم برای مربی‌گری درجه B امتحان دادم و حالا منتظر جواب آن هستم. پس از برگشتم به ایران به عنوان کمک‌مربی زیر 14 سال کنار "آزمون" سرمربی تیم کار می‌کنم تا تیم را برای مسابقه‌های آسیایی زیر 14 سال آماده کنیم.

خسرویار در پاسخ به این که چطور می‌تواند در یک زمان کمک‌مربی تیم ملی باشد و به عنوان بازیکن هم فعالیت کند، عنوان می‌کند که حالا فوتبال، کارم و خانواده‌ام در کنار هم هستند این شرایط را برایم آسان‌تر می‌کند.

وی در پاسخ به این که چرا ایران را برای ادامه فوتبال حرفه‌ای‌اش انتخاب کرده و چرا در آمریکا فوتبال بازی نکرد هم می‌گوید: برایم جذاب بود که در یک کشور مسلمان با پوشش بازی کنم. این موضوع برایم متفاوت بود چون من همیشه نخواسته‌ام که مثل دیگران باشم. زمانی که برای دوستانم در امریکا تعریف می‌کردم که در ایران با حجاب فوتبال بازی می‌کنم برایشان تعجب‌برانگیز بود اما وقتی آن‌ها هم این موضوع را دیدند متوجه شدند که آنقدرها هم کار دشواری نیست و این موضوع برایشان عادی شد.

خسرویار می گوید: 30 سال است که آمریکا فوتبال بانوان دارد اما در ایران تنها 7 سال است که تیم ملی تشکیل شده و من معتقدم که در این سال‌ها کیفیت تیم ملی بانوان بسیار پیشرفت کرده است. بالاخره رسیدن به شرایط ایده‌آل زمان‌بر است. من این مسیر را انتخاب کردم و شرایط سختی هم دارم اما این انتخاب من است و برای آن باید مواظب وضعیت بدنی‌ام، هم‌تیمی‌هایم و... باشم باید سعی کنم که همیشه بهترین روز را از آن خود کنم.

وی درباره آمادگی خود تصریح می‌کند: همیشه می‌گویم ای کاش فوتبال را حتی برای مدتی کوتاه هم کنار نمی‌گذاشتم و در کنار درسم آن را هم جدی می‌گرفتم. البته در حال حاضر فکر می‌کنم آمادگی‌ام در حد متوسط است. هرچند هم‌بازی‌های قبلی‌ام می‌گویند که با دوران اوج فاصله دارم. حالا که تیم ملی وضعیت بهتری از نظر کیفی دارد، حضور "کاستا" هم بسیار تاثیرگذار است. "کاستا" به عنوان آنالیزور و مربی در کنار تیم ملی است که این موضوع به نفع ماست.

خسرویار از خاطرات شیرین و تلخ زندگی ورزشی‌اش می‌گوید: در سال 2008 در مرحله مقدماتی مسابقه‌های قهرمانی آسیا در تهران، مقابل هند قرار گرفتیم و با توجه به این که در هند مقابل این تیم شکست خورده بودیم، برای صعود به مرحله بعد نیاز داشتیم که با سه گل مقابل حریف خود پیروز شویم اما تا دقایق آخر با نتیجه سه بر یک از هند جلو بودیم و برای صعود نیاز به یک گل دیگر هم داشتیم تا اینکه بیان محمودی در دقیقه 90 گل زد و ما توانستیم با این گل به مرحله بعد صعود کنیم. این شیرین‌ترین پیروزی بود که تاکنون تجربه کرده‌ام.

او تلخ ترین خاطره زندگی ورزشی‌اش را بیرون کشیدن تیم ملی فوتبال بانوان در مسابقات مقدماتی المپیک مقابل اردن عنوان می‌کند و می‌گوید: روزی که ما را به دلیل داشتن پوشش از زمین مسابقه بیرون کشیدند و اجازه ندادند که مقابل اردن بازی کنیم تلخ‌ترین روز ورزشی‌ام بود. ما شانس صعود به مرحله بعد رقابت‌های مقدماتی المپیک را از دست دادیم.