لیگ برتر فوتبال جای آماتورها نیست!

کد خبر: ۳۰۰۶۵۲

تاریخ: ۱۶ بهمن ۱۳۹۱ - ۱۵:۱۱

مشکلات مالی و زیر ساختی تیمی مثل گهر دورود در فصل جاری که در مقطعی به قهر بازیکنان این تیم و نداشتن لباس ورزشی مناسب هم کشیده شد این پرسش را مطرح می‌کند که آیا قهرمانی در لیگ آزادگان برای صعود یک تیم به لیگ برتر کافی است؟

به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران، در پایان فصل گذشته لیگ آزادگان، تیم فوتبال گهر دورود با پیروزی در دیدار پلی‌آف برابر ایران جوان بوشهر جواز حضور در لیگ برتر فوتبال را کسب کرد و به همراه پیکان و آلومینیوم هرمزگان راهی لیگ برتر شد. حضور اولین نماینده استان لرستان در لیگ برتر هر چند شادی زاید الوصفی در بین اهالی این استان ایجاد کرد و شور و حال خاصی به بالاترین سطح مسابقات فوتبال ایران داد، اما مشکلات بعدی این تیم شیرینی حضورش در لیگ برتر را به کام همه تلخ کرد.

چند هفته‌ از شروع لیگ برتر در فصل دوازدهم نگذشته بود که مشکلات وحشتناک مالی گهر سر باز کرد و معلوم شد که بازیکنان این تیم برای بازی با تیم‌های دیگر در شهرهای مختلف ناچار هستند در مهمانسراهای سطح پایین اقامت کنند و حتی در یکی از بازی‌ها گفته شد که برخی از بازیکنان گهر شب قبل از بازی را در پشت بام یک مسافرخانه به صبح رسانده‌اند! اکنون هم با گذشت 25 هفته‌ از لیگ، هنوز تکلیف مالک این باشگاه معلوم نیست این تیم هم مانند شاهین بوشهر در فصل یازدهم به محله برو بیا تبدیل شده است. شاهین هم در پایان فصل یازدهم به دسته پایین سقوط کرد.

روی سخن این گزارش البته باشگاه گهر و تیم فوتبال دوست داشتنی‌اش نیست، بلکه به تمام باشگاه‌های کم بضاعت و مشکل‌دار مربوط است. باشگاه‌های فراوانی در فوتبال ایران مشغول فعالیت هستند که از کمترین امکانات لازم هم بی بهره هستند. یک زمین چمن خوب برای تمرین، امکانات فنی و اولیه و یک ورزشگاه استاندارد برای انجام مسابقه پایه‌ای‌ترین چیزهایی است که یک «باشگاه» باید از آن برخوردار باشد.

در فوتبال آلمان که جزو پیشرفته‌ترین لیگ‌های فوتبال در دنیاست بوندسلیگای یک تا سه، حرفه‌ای است و لیگ‌های چهار، پنج و شش آماتور است. تیم‌هایی که در لیگ چهارم آلمان حضور دارند باید حداقل 500 هزار یورو سرمایه داشته باشند، اما اگر در این لیگ قهرمان شوند و بخواهند وارد بوندسلیگای سه شوند باید سرمایه خود را به یک میلیون و 500 هزار یورو افزایش دهند. همچنین باشگاه اینتراخت برانشوایگ که دانیل داوری ، دروازه‌بان ایرانی – لهستانی را در اختیار دارد از هم اکنون که 14 هفته‌ تا پایان فصل باقی مانده است مشغول بازسازی ورزشگاه اختصاصی خود است تا آن را برای حضور در بوندسلیگای یک آماده کند.

حال این وضعیت را با فوتبال ایران مقایسه کنید؛ به جز چند باشگاه لیگ برتری، سایر باشگاه‌های ایرانی تصور داشتن یک ورزشگاه اختصاصی را حتی به خواب هم نمی‌بینند!

لیگ آزادگان هفته‌ هجدهم خود را هم پشت سر گذاشته است و تنها هشت هفته‌ تا پایان فصل جاری این رقابت‌ها باقی مانده است. تیم‌های صدرنشین دو گروه و تیم‌هایی که برای خود شانس صعود به لیگ برتر را متصور هستند از هم اکنون باید به فکر تکمیل زیر ساخت‌ها و امکانات خود باشند تا در صورتی که به لیگ برتر راه یافتند به سرنوشت ناگوار گهر دچار نشوند.

بهبود زیر ساخت‌ها و الزام باشگاه‌ها به این کار تنها از سوی مدیران باشگاه‌ها امکان پذیر نیست چون تجربه نشان داده است که تا وقتی برای انجام کاری اجبار نباشد، اقدامی صورت نمی‌پذیرد. نمونه بارزش تکمیل مدارک استانداردسازی باشگاه‌های لیگ برتر برای ارسال به AFC است. تا وقتی کنفدراسیون فوتبال آسیا لیگ کشورهای آسیایی را برای استانداردسازی تحت فشار نگذاشته بود و تیم‌های ایرانی سهمیه‌های آسیایی لیگ را در خطر نمی‌دیدند، هیچ اقدامی برای استاندارد سازی صورت نمی دادند. اکنون هم سازمان لیگ و فدراسیون فوتبال وظیفه دارند که با بررسی و کارشناسی دقیق، قواعدی را تنظیم کنند که باشگاه‌ها در کنار قهرمانی در لیگ‌های پایین‌تر ، ملزم باشند که امکانات حداقلی را هم داشته باشند و در غیر این صورت جواز حضورشان در لیگ برتر لغو شود.

نیازی به تاکید نیست که زمان برای تیم‌های لیگ یکی به سرعت در حال طی شدن است و اکنون هم برای شروع دیر است. مثال‌هایی که از لیگ آلمان به عنوان یکی از برترین لیگ‌های اروپایی زده شد و اشاره‌ای که به وظیفه مسئولان فوتبال کشور شد همه حکایت از یک موضوع دارند؛ حضور در لیگ برتر یعنی حرفه‌ای بودن و حرفه‌ای گری نیازمند استانداردسازی و تشکیلات حرفه‌ای است. تیم‌ها و باشگاه‌هایی که فقط می‌خواهند فوتبال بازی کنند و کاری به مسایل حرفه‌ای و قواعد آن ندارند می‌توانند در لیگ‌های زیر گروه و در واقع لیگ‌های آماتوری فعالیت کنند و این نکته را هرگز فراموش نکنند که لیگ برتر جای آماتورها نیست.