طبابت نمایندگان را علاج نیست!

روز دیگری در تاریخ سیاسی ایران رقم خورد تا بیش از گذشته نشان دهد که حرف حرف احمدی‌نژاد است و نمایندگان مجلس، تنها سخنرانانی هستند که می‌توانند حاضر جواب باشند. بگویند رئیس جمهور یا فلان وزیر کجا آمار اشتباه داد یا فلان ابلاغیه و آیین نامه کدام اشکال نگارشی را دارد و آن‌ها که بیشتر می‌دانند نهایتا به تطبیق بندهای بخشنامه‌ها و نامه‌ها با قوانین می‌پردازند، بدون آن که این سخنان ضمانت اجرایی داشته و یا گوینده آن درد اجرای قانون داشته باشد.

کد خبر: ۲۹۸۰۱۳

تاریخ: ۲۸ دی ۱۳۹۱ - ۰۷:۵۹

سرانجام چهارشنبه رسید؛ محمود احمدی نزاد یک بار دیگر به مجلس آمد، مواضع خود را اعلام کرد و سپس بهارستان را به مقصد «برنامه های دیگر» ترک کرد.

به گزارش «تابناک»، دیروز روز دیگری در تاریخ سیاسی ایران رقم خورد تا بیش از گذشته نشان دهد که حرف حرف احمدی‌نژاد است و نمایندگان مجلس، تنها سخنرانانی هستند که می‌توانند حاضر جواب باشند؛ بگویند رئیس جمهور یا فلان وزیر کجا آمار اشتباه داد یا فلان ابلاغیه و آیین‌نامه کدام اشکال نگارشی را دارد و آن‌ها که بیشتر می‌دانند نهایتا به تطبیق بندهای بخشنامه‌ها و نامه‌ها با قوانین می‌پردازند، بدون آن که این سخنان ضمانت اجرایی داشته و یا گوینده آن درد اجرای قانون داشته باشد.

البته بسیار روشن است، برخی نمایندگان ـ که چندان پرشمار هم نیستند ـ هم می‌دانند چه می‌گویند و هم اگر پای اجرا برسد، می‌دانند چه بگویند و مسلما روی این نوشتار با آن‌ها نیست، بلکه روی سخن با دیگرانی هست که از بهارستان و وکیله ملت بودن تنها ژست و فیگورهای آن را به یدک می‌کشند.

هنگامی که امضای سؤال و استیضاح یک وزیر بهانه‌ای می‌شود برای به دست آ‌وردن امتیاز از این و آن و یا نتیجه تحقیق و تفحص‌ها برای ملت چیزی جز بریز و بپاش‌های چندصد میلیون تومانی را به همراه ندارد، چگونه می‌توان انتظار داشت که دولت و وزرا برای این مسائل تره‌ای خورد کنند؟

هر چند به نظر بهتر بود اندک زمانی پس از پایان سخنرانی خود در مجلس توقف کند و برای‌‌ همان روح وحدتی که از آن نام می‌برد، در فضای تعاملی‌تری پا به صحن مجلس می‌گذاشت، برای ریشه‌یابی کنش‎های امروز نخست باید به دو پرسش پاسخ داده شود:

۱ ـ هر چند رئیس جمهور قانونی مکلف به حضور در مجلس و شنیدن سخنان نمایندگان نبود، انتظار می‌رفت برای تعامل بیشتر و خط و نشان مجلس چند دقیقه‌ای در مجلس می‌ماند. چرا دولت و در رأس آن رئیس دولت، جایگاهی برای نمایندگان مجلس و شأن مجلس قایل نشد؟

۲- نمایندگان چه چیزی برای عرضه داشتند که اگر احمدی‌نژاد در جلسه می‌ماند، می‌توانست از آن بهره ببرد؟

شاید پاسخ این دو پرسش در پاسخ به سوال دوم نهفته باشد. اگر به نطق بیشتر نمایندگان که امروز پس از محمود احمدی‌نژاد در مجلس سخنرانی کردند، نگاهی بیندازیم، درمی‌یابیم که چرا رئیس جمهور چندان میلی برای ادامه حضور در مجلس و شنیدن نطق نمایندگان نداشت.

به جز چند نفر از سخنرانان، بقیه بنا داشتند چند محور را در سخنان خود پوشش دهند. نخست پاسخ سخنان رئیس جمهور را بدهند. یکی قالی نشینی را جواب داد، دیگری وعده‌های انتخاباتی احمدی‌نژاد مبنی بر «سر سفره آوردن نفت» را به چالش کشید و آن یکی در پاسخ، از رئیس جمهور خواست دیگر وعده ندهد و دویست روز باقی مانده را به پایان دادن کارهای ناتمام بگذراند و... .

اما هم‌اکنون نمایندگان چه انتظاری دارند؟ آیا در این اندیشه هستند، رئیس جمهور که تنها قصد استفاده از تریبون آن‌ها و تهییج احساسات نمایندگان را دارد، در مجلس می‌نشیند تا نمایندگان «عقده دل پیش وی بازگشایند»؟ یا آن که در حالت آرمانی در این اندیشه هستند که رئیس جمهور پس از شنیدن انتقادات تند و تیز آن‌ها، ایده‌هایشان را به کار ببندد؟ یا این که گمان کرده‌اند احمدی‌نژاد برای همفکری با آن‌ها به بهارستان آمده است؟ اگر هم قصد او همفکری باشد در بین سخنان نمایندگان چه ایده کار‌شناسی و پخته شده‌ای برای عرضه به رئبس جمهور وجود داشت؟

مجلس جلسه غیر علنی می‌گذارد، سپس دو فراکسیون اصولگرای مجلس با هم به مذاکره می‌نشینند، پیش از آن هم نمایندگان هماهنگ برای رئیس جمهور خط و نشان می‌کشند، اما احمدی‌نژاد بدون پذیرفتن هیچ پیش شرطی به مجلس آمد، سخنانی را که می‌خواست گفت و رفت! البته شاید آنچه پیش بینی می‌کردند، یعنی سخنان چالشی از زبان رئیس جمهور جاری نشد. نمایندگان هم از قبل معلوم بود چه خواهند کرد. یکی تذکر آیین نامه‌ای می‌دهد، دیگری تذکر قانون اساسی می‌دهد. سپس نفراتی که از قبل تعیین شده‌اند، نقطه نظرات خود را در پنج تا هشت دقیقه می‌گوید و در این میان هم یکی، دو نفری پیدا می‌شوند که همچنان هوای دولت را دارند، چند نفری هم کمی تند صحبت می‌کنند و باعث تهییج سایر نمایندگان و پیچیدن صدای احسنت احسنت برخی در صحن پارلمان می‌شود. در ادامه خبرنگاران و خبرگزاری‌ها به بازتاب حواشی و اظهارات نمایندگان مشغول می‌شوند؛ اخباری که فردا در روزنامه‌ها منتشر می‌شود و دیگر هیچ.

واقعا از نشست روز گذشته چه چیزی عاید مردم و به ویژه طبقه محروم و مستضعف جامعه شد؟ نه توصیه‌های محافظه‌کارانه دکتر کامران به نیابت از همسرش، دردی از مردم دوا کرد و نه فریاد‌ها و نطق‌های آتشین خیل نمایندگان منتقد!

آیا نباید فکری به حال این مردم کرد؟ همان گونه که برخی از نمایندگان گفتند، گروهی از مردم توان تأمین هزینه‌های زندگی و درمان خود را ندارند. حال و روز تولید و صنعت هم به گفته اینان زیاد تعریفی ندارد. کشاورزان و باغداران آنچنان که نمایندگان می‌گفتند، اوضاع نابسامانی دارند. در این شرایط روز‌ها به ضرر مردم در حال گذران است و متأسفانه طبابت نمایندگان، علاج درد شهروندان و به ویژه مستضعفان نیست.