این از اوضاع فوتبال و آن هم کشتی!

فوتبال و کشتی در آتش!

اگر رسول خادم با دلی پرخون ایستاده تا به عهدش وفا کند و اگر کار‌شناسان کاربلد کشتی و رسانه‌ها از حضور در فدراسیون کشتی ابا دارند، همه اثرات ناکارآمدی مدیریت فدراسیون است، وگرنه دلسوختگان کشتی دوست دارند برای اعتلای کشتی از جان مایه بگذارند؛ اما با این نامهربانی‌ها چگونه دل در گرو کار داشته باشند؟ چرا وزارت ورزش که همه اقدامات سرپرست فدراسیون را وتو می‌کند، یکباره نمی‌گوید که خطیب را نمی‌خواهد تا همه تکلیف خود را بدانند! اما اوضاع فوتبال چیزی شبیه کشتی و شاید خراب‌تر از آن باشد.

کد خبر: ۲۹۷۴۸۵

تاریخ: ۲۵ دی ۱۳۹۱ - ۱۴:۵۸

اوضاع دو رشته بزرگ ورزش ایران آنقدر آشفته و درهم و برهم است که گویا مدیران ارشد ورزش هم از آن قطع امید کرده و کاری کرده‌اند که گویا می‌خواهند، مشمول مرور زمان شود تا این چند صباح حاکمیت حضرات بر ورزش به پایان برسد و البته این نفر بعدی است که باید این خرابکاری‌ها را جبران کند.

به گزارش «تابناک»، از کشتی شروع می‌کنیم که در هر شرایطی که تصور کنیم در المپیک لندن واقعا غوغا کرد و مردم ورزش‌دوست کشورمان از دلاوری‌ها و پهلوانی‌های قهرمانان خود در عرصه المپیک به وجد آمدند، سه طلای فرنگی و سه مدال نقره و برنز آزاد در لندن، باعث شد تاریخی‌ترین المپیک ایران رقم بخورد.

هنوز در غوغای شادی آن دلاوری‌ها بودیم که اخبار ناخوشایندی از بی‌مهری‌ها به قهرمانان المپیکی به گوش رسید و امروز که چند ماه از آن رخداد بزرگ گذشته، هنوز هم برخی دلاوران این مرز و بوم ـ که آبروی ورزش ومدیران را در المپیک خریدند ـ حق و حقوق خود را نگرفته‌اند و بد‌تر از همه این که فدراسیون کشتی در وضعیت نامناسبی است و این‌‌ همان رویداد نامیمونی است که قهرمانان و بزرگان کشتی از آن ابراز نگرانی می‌کنند.

در فدراسیون کشتی، بلاتکلیفی حرف اول را می‌زند و اگر اهل کشتی در فدراسیون رفت و آمد کند، چندان بیراه نیست، ولی افسوس که اهالی کشتی را فراری داده‌اند و برخی از آدم‌های فرصت طلب، دور سرپرست موقت کشتی را گرفته‌اند و به سود منافع خود چارنعل می‌تازند.

آنها برای آنکه از این فرصت به خوبی بهره گیرند، تلاش می‌کنند هر چه بیشتر پای اهالی کشتی را از فدراسیون قطع کنند و این کار را با لطایف الحیل و نامهربانی‌هایی که روا می‌دارند به خوبی انجام داده‌اند و امروز اگر هم دو سه نفر از بزرگان و اهالی فن در فدراسیون هستند، به واسطه مأموریتی است که دارند، وگرنه همان‌ها هم از مدیریت خواب آلوده فدراسیون کشتی سخت به تنگ آمده‌اند و منتظرند زمان انتخابات اعلام شود تا تکلیف خود را بدانند.

اگر امروز امید نوروزی قهرمان شیرازی المپیک از بدقولی‌ها می‌نالد، اگر محمد بنا به هیچ عنوان حاضر نیست با این مدیریت کار کند، اگر رسول خادم با دلی پر خون ایستاده تا به عهدش وفا کند و اگر کار‌شناسان و اهالی کاربلد کشتی و رسانه‌ها از حضور در فدراسیون کشتی ابا دارند، همه و همه اثرات همین ناکارآمدی مدیریت فدراسیون است، وگرنه دل‌سوختگان و عاشقان کشتی دوست دارند برای اعتلای کشتی از جان و دل مایه بگذارند اما با این نامهربانی‌ها چگونه دل در گرو کار داشته باشند؟

وزارت ورزش و جوانان که همه کارها و تصمیمات سرپرست فدراسیون ر ا وتو می‌کند، چرا به یکباره نمی‌گوید که خطیب را نمی‌خواهد تا همه تکلیف خود را بدانند و کشتی ما اینقدر و بیش از این متضرر نشود؟

اما اوضاع فوتبال چیزی شبیه کشتی و شاید به مراتب خراب‌تر از آن باشد!

اگر در کشتی امور مالی و خزانه‌داری برای خودش جزیره‌ای ساخته، در فوتبال هزار جزیره تشکیل شده و این در حالی است که علی کفاشیان، رییس فدراسیون را وزارت ورزش نمی‌خواسته و نمی‌خواهد و امروز هم خود کفاشیان پس از اتفاقاتی که برایش افتاده و پرونده‌هایی که گفته می‌شود برایش درست شده، از خدا می‌خواهد او را‌‌ رها کنند و جان سالم از این مهلکه به در ببرد، ولی گویا اکنون کار برعکس شده و وزارت ورزش می‌خواهد کفاشیان را تا جایی نگه دارد و او را بالا و پایین کند که تلافی زمان انتخابات فدراسیون را بر سر کفاشیان درآورد.

در همین حال کشتی اگر هنوز هم خوشحال از نتایج لندن است، فوتبال ما در همه رده‌ها ناکام مانده و در راه رسیدن به جام جهانی هم تا اندازه بسیاری قطع امید کرده‌ایم. رفت و آمدهای فدراسیون را دیگر نمی‌گوییم و دلال بازی‌ها و هزینه‌های کلانی که برای مربیان تیم ملی می‌شود هم مزید بر علت شده تا خروجی فوتبال نمودار کاملا منفی را نشان بدهد.

آقایانی که در آغاز کار، کی روش را آوردند و با او قرارداد میلیاردی بستند، مدعی بودند که کی روش در زمان‌های بیکاری به استان‌ها خواهد رفت و برای مربیان ما کلاس‌های مربیگری برگزار خواهد کرد؛ اما نه تنها این گونه نشد، بلکه اجازه ندارند یک دستیار به کی روش معرفی کنند تا او هم هر کاری دلش خواست انجام دهد و در گرما به سرزمین خنک می‌رود و در سرما به جای گرم می‌خزد و به همه ما هم می‌خندد.

هزار جزیره فوتبال هم که دیگر پنهان کردنی نیست و هر کدام از حضرات برای خود حکومتی جداگانه دارند و همه کار می‌کنند تا به نان و نوایی برسند. از جابجایی امتیاز تیم‌ها تا پاک کردن اخطار و جابجایی بازیکن و مربی و داور و دعوت به تیم ملی در رده‌های گوناگون گرفته تا کارهایی که در بنگاه‌های معاملاتی انجام می‌دهند، همه و همه ماحصل بلاتکلیفی‌هایی است که بر این فدراسیون‌ها حاکم شده است. بحث تخصیص نیافتن بودجه به فدراسیون‌های ورزشی که دیگر قابل تکرار نیست؛ چه اینکه بسیاری از رؤسای فدراسیون‌ها برای بقای خود حاضرند از حق و حقوق ورزشکاران و داوران و مربیان بگذرند و اعتراضی نمی‌کنند، چه اینکه اگر یکی هم مثل فرجی اعتراض کند بسیار زود جای او را در فدراسیون کاراته به فرد دیگری می‌دهند.

تازه وی از خانواده ورزش است و سوابق بسیار خوبی در اداره کل حقوقی و پارلمانی تشکیلات ورزش داشته و در کاراته هم موفق بود، ولی چون خلاف میل آقایان حرف زد او را قربانی کردند تا دیگران ماست خود را کیسه کنند. ورزش هم که در کلان خود هنوز هم درگیر لج و لج بازی وزیر و رییس کمیته ملی المپیک است و سایه تعلیق همچنان بر آسمان ورزش سنگینی می‌کند. در راهروهای وزارت ورزش هم از تنها چیزی که نام برده نمی‌شود خود ورزش است.

به هر حال بازی‌های آسیایی اینچوان در راه است و بازی‌های سالنی و ساحلی آسیا و پس از آن المپیک ریودوژانیرو. آن موقع که این آقایان نیستند، ولی از رؤسای فدراسیون‌ها انتظاری بیشتر می‌رود، چرا که فدراسیون‌ها و کار‌شناسان همواره هستند.