چرا قراردادها رسانه‌ای نمی‌شوند؟

صداقت کلید گم شده مدیریت ورزش

کد خبر: ۲۹۶۱۳۴

تاریخ: ۱۸ دی ۱۳۹۱ - ۱۱:۲۳

سخن این بحث نه درباره پول های خرج شده در فوتبال است و نه نقدی بر شیوه خرج کردن مدیران. صحبت از صداقتی است که باید در ورزش حرفه ای با رسانه ها و تماشاگران داشت. واژه ای که در لابلای مسائل گوناگون ورزش ما گم شده است.
چرا قراردادها رسانه‌ای نمی‌شوند؟
به گزارش افکار: یک هفته از برنامه طوفانی نود گذشت، شبی که محمد رویانیان یک تنه به عادل فردوسی پور تاخت و او را دروغ گو و برنامه اش را طی سیزده سال حضور در رسانه ملی دلال ساز خطاب کرد. به فاصله چند روز مدیرعامل سرخ ها که پیش از این نیز سابقه عقب نشینی از مواضعش را دارد عادل فردوسی پور را آدم خوب و وجدان بیدار فوتبال ما خواند. حالا چه اتفاقی افتاد که ظرف مدت یک هفته عادل فردوسی پور از از دروغ گویی به آدم خوب بودن و وجدان بیدار فوتبال ایران رسید نکته ای است که باید سردار سرخ به آن پاسخ دهد. گویا عوض کردن حرف در مدیریت ورزش ما اپیدمی شده، یاد حرف علی فتح الله زاده افتادیم که در پاسخ به علت عوض کردن نظراتش شرف چند ساعت به راحتی گفت حرف مرد دوتاست.

بحثی که دربرنامه نود پیش آمد، داستانی کهنه و نخ نما در فوتبال ما و تیم های متمولی است که بی محابا پول خرج می کنند. باید مدتی از آن برنامه می گذشت تا نوشتن درباره موضوع پیش رو به حساب طرفداری از تیمی خاص گذاشته نشود.

اینکه پول در فوتبال حرفه ای نقش به سزایی دارد و تیم های حرفه ای باید پول خوب برای پیشرفت کارشان خرج کنند امری است که در ورزش روز جهان کسی به آن خرده نمی گیرد. سخن این بحث نه درباره پول های خرج شده در فوتبال است و نه نقدی بر شیوه خرج کردن مدیران. صحبت از صداقتی است که باید در ورزش حرفه ای با رسانه ها و تماشاگران داشت. واژه ای که در لابلای مسائل گوناگون ورزش ما گم شده است.

باز هم برای رسیدن به اصل ماجرا به برنامه نود هفته گذشته برگردیم. محمد رویانیان که در آن برنامه فردوسی پور را دروغگو خطاب کرد آیا نمی توانست برای اثبات حرفش قرارداد رضا حقیقی را رسانه ای کند؟ اگر این قرارداد رسانه ای می شد قطعا نه عصبانیتی در کار بود و نه تغییر موضعی صد و هشتاد درجه ای ظرف مدت چند روز.

این ماجرا تنها مخصوص به پرسپولیس نبوده و نخواهد نبود. بسیاری از تیم های سرمایه دار ما صداقت در ورزش حرفه ای را فراموش کرده اند. اگر بازگشتی به سالهای گذشته داشته باشیم به راحتی مشاهده می کنیم که هیچ یک از تیم هایی که بازیکنان درجه یک را جذب کرده اند با مردم درباره رقم پرداختی صادق نبوده اند. حرف محرم نوید کیا را در برنامه چند ماه پیش فراموش نمی کنیم که گفت: اول فصل بود که من رفتم پیش آقای حسینی. او گفت فقط سقف را می داد و حتی حاضر نشد نصف رقم سال قبل را به هادی عقیلی بدهد تا او در تیم بماند. قرار شد به همه اندازه سقف قرار بدهند و بازیکنان دیگر را حفظ کنند اما این اتفاق نیفتاد . وقتی این فشار را آوردند ، بازیکنانی که همه می گفتند دوست دارند درسپاهان بمانند ، یکی یکی رفتند. عقیلی ، رحمتی ، خسرو حیدری ، حاج صفی و... یکی گفت زنش مشکل دارد ، دیگری گفت مشکل خانوادگی دارد و... همه هم همان کسانی بودند که قبلش می گفتند می خواهند اینجا بمانند.

این اظهارات صریح محرم نوید کیا در حالی زده شد که مدیران استقلال که دو نفر از چهار اسم ذکر شده را جذب کرده بودند تاکید می کردند که سقف قرارداد را رعایت کرده اند. اینکه سقف قرارداد قانونی من درآوردی و بیهوده بوده است و تنها ثمرش پول های زیر میزی برای فوتبال ما بوده این روزها بر هیچکس پوشیده نیست. سوال اینجاست که چرا آقایان مدیر نمی آیند رک و پوست کنده مانند تمامی کشورهای حرفه ای قراردادهای بازیکنان و مربیانشان را برای نشان دادن صداقتشان به مردم اعلام کنند.

صحبت از پرسپولیس، استقلال، سپاهان، تراکتور، مس، ملوان و ... به تنهایی نیست، تمام بخش های فوتبال که پولی در جیب دارند صداقت را فراموش کرده اند. وقتی علی کفاشیان به عنوان راس هرم فدراسیون فوتبال که باید الگوی اخلاق مداری باشد از اعلام رقم واقعی قرارداد سرمربی پرتغالی تیم ملی سر باز می زند دیگر باید چه توقعی از مدیرانی چون استقلال و پرسپولیس داشته باشیم که آنها صادق باشند.