سفره‌هايی كه جای خود را به ميز رستوران‌ها داد

سميه افشين فر

کد خبر: ۲۹۵۵۸۲

تاریخ: ۱۵ دی ۱۳۹۱ - ۲۲:۴۳

بابابزرگ مي گفت افراد فاميل بايد مثل دانه هاي تسبيح دور هم جمع شوند تا هميشه از احوال هم باخبر باشند. همين نظر بود كه باعث شده بود ايده جالبي شكل بگيرد و هفته اي يك بار همه فاميل در منزلش جمع شوند. غذا هر چه كه بود عطر و طعمش با همه غذاهاي روي زمين فرق مي كرد. وقتي به بي بي مي گفتيم اين غذا با همه غذا ها فرق دارد مي خنديد و مي گفت: «من عشق به تك تك شما ها رو چاشني اش كردم.»

در اين مهماني ها همه از احوال هم خبردار مي شدند. اگر لبخند در چهره كسي پيدا بود آن را با لبان همه تقسيم مي كرد و اگر گرفتاري و مشكلي بود، بارش را يك جمع يكدل و صميمي به دوش مي كشيدند، تنهايي و دلتنگي براي كسي معنا نداشت همه انگار پشت شان گرم بود به ديدارهاي هفتگي و مطمئن بودند كه يك كوه عظيم از نزديكان شان پشت سرشان است. در همين دور هم جمع شدن ها بود كه گره از مشكلات باز مي شد يا گاه زندگي جديدي شكل مي گرفت.

روز ها گذشت ديدار ها كمتر و كمتر شد و شكل شان تغيير كرد، انگار هر كسي مي خواست فقط گليم خودش را از آب بيرون بكشد. ديگر فقط سالي دو بار در يك رستوران دور هم جمع مي شديم يك بار عيد نوروز و يك بار ماه رمضان براي مراسم افطاري، ديدار هايمان مثل سابق نبود با جمع شدن در يك محيط رسمي روابط و رفتار هايمان هم رسمي تر شده بود. به محض ورود هر كدام روي ميزي كه از قبل رزرو شده بود، مي نشستيم و منتظر پيشخدمت مي شديم تا زماني كه غذا سر ميز ها حاضر شود گفت و گوي كوتاهي داشتيم بعد از خوردن غذا بلافاصله ميز ها خالي مي شد و هر كسي دنبال كار خود مي رفت. البته هر چند به مناسبت هاي مختلف گاه پيامكي بين مان رد و بدل مي شد يا با تلفن، چند لحظه اي از احوال هم جويا مي شديم اما هر روز از هم دور تر و دور تر مي شديم.

حتماً شما هم در روابط بين افراد فاميلتان چنين مواردي را شاهد بوده ايد و معتقديد ديگر هيچ چيز مثل گذشته ها نيست. به راستي چه چيزي تغيير كرده كه ديگر كمتر كسي حاضر است در خانه خود و با غذاهاي خانگي از مهمانانش پذيرايي كند و ترجيح مي دهد همه چيز را به دستان ماهر سرآشپز رستوران بسپارد؟

مريم 35 ساله خانه دار است و از همه مهمانانش در رستوران و كافي شاپ پذيرايي مي كند وقتي از او مي پرسم چرا رستوران را براي پذيرايي انتخاب مي كني با لبخند جواب مي دهد: «براي انجام امور خانه بايد كلي وقت صرف كرد. ديگر حوصله اي براي آشپزي و پذيرايي از مهمان باقي نمي ماند. وقتي مهمان ها به خانه ام مي آمدند هميشه در حال پخت و پز يا مشغول پذيرايي بودم و نمي توانستم از بودن كنار آن ها لذت ببرم، تازه بعد از كلي زحمت حرف و حديث ها شروع مي شد و به گوشم مي رسيد كه يكي گفته غذا بي مزه بود، ديگري گفته غذا شور بود و... بنابراين علي رغم گراني ترجيح مي دهم كه همه چيز را به سرآشپز بسپارم و خودم نيز مهمان باشم. در اين شرايط مي توانم دقايقي را با دوستان و افراد فاميل يك غذاي خوب بخورم يا چاي و قهوه بنوشم.»

محترم اما خانم 54 ساله اي است كه ميانه خوبي با رستوران ها و غذاي بيرون ندارد، به نظر او چشم و همچشمي بين مردم بيشتر شده به خاطر همين خيلي ها ترجيح مي دهند به جاي پذيرايي در خانه، افراد را به رستوران دعوت كنند. محترم معتقد است كه با آمدن ابزارهاي مدرن آشپزي درست كردن غذا وقت زيادي نمي گيرد اما متاسفانه چشم و همچشمي مانع مي شود. او مي گويد: «وقتي شما مي خواهيد از يك نفر ديگر كم نياوريد و به اصطلاح كلاس تان را حفظ كنيد، مجبوريد خودتان را به سختي بيندازيد، اينجاست كه همه چيز مهم و سخت مي شود از سيني چاي تا غذاهايي كه بايد تدارك ديد و هماهنگي بين ظروف، چيدن ميوه ها و تزئينات و.... اما در گذشته اين طور نبود صفاي مهماني در سادگي بود. همين موجب مي شد تا رفت و آمد بيشتر باشد. وقتي شما براي مهمان خودتان را به سختي مي اندازيد او را معذب مي كنيد و همين باعث كم رنگ شدن روابط مي شود. وقتي كسي را به رستوران دعوت مي كنيد و ليست غذا را مقابلش قرار مي دهيد به نظرم مهمانتان را معذب كرده ايد و احساس خواهد كرد مجبور به دعوتش شده ايد تا از سر وظيفه ساعاتي را با او بگذرانيد. من همواره از مهمانانم در خانه با غذاهاي خانگي پذيرايي مي كنم. اگر اين كار سخت هم باشد برايم لذتبخش است چون مي دانم در آن ساعات به مهمانم خوش خواهد گذشت.»

مهدي كارمند يكي از ادارات دولتي است او معتقد است همه اين مسائل از زماني شروع شد كه خانم ها به كار بيرون از خانه روي آوردند: «تا زماني كه خانم ها خانه دار بودند وظيفه انجام امور خانه با آنها بود اما از وقتي خانم ها شاغل شدند به دليل اين كه با كمبود وقت روبه رو هستند ديگر توانايي لازم را براي پذيرايي از مهمان ندارند و روزهاي تعطيل هم بايد به امور خانه رسيدگي كنند. بنابراين فرصت زيادي براي رفت و آمد باقي نمي ماند. از آنجا كه بيشتر انرژي آنها صرف كار بيرون از منزل مي شود وقتي مهمان هم دعوت مي كنند، ترجيح مي دهند يا در رستوران باشد و يا غذا را از بيرون تهيه كنند تا حداقل قدري كار هايشان سبك شود. اين همان چيزي است كه امروزه در بسياري از جوامع در حال توسعه شاهدش هستيم. در اين كشور ها ديگر از كمتر آشپزخانه اي بوي غذا بلند مي شود و از نظر خانه سازي هم ترجيح مي دهند فضاي كوچكي را به آشپزخانه اختصاص دهند تا افراد مجبور باشند در حد بضاعت شان براي غذا خوردن به رستوران ها و كافه هاي كوچك و بزرگ مراجعه كنند.»

سميرا دختر جوان پرشور و حرارتي است كه دوره هاي زيادي را با دوستانش در كافي شاپ هاي مختلف دارد، از او مي پرسم چرا اينقدر با دوستانت به رستوران و كافي شاپ مي رويد؟ در جوابم مي گويد تفريح ديگري نداريم! سميرا كه رفتن به رستوران يكي از بزرگ ترين تفريحاتش در زندگي است، مي گويد: وقتي با دوستانم در رستوران غذا مي خورم يا جشن تولدم را در كافي شاپ برگزار مي كنم ديگر كسي در زندگي خصوصي ام فضولي نمي كند. دوستانم از وضع زندگي ما چيزي نمي فهمند و تا مدت ها سر و وضع خانه مان را تجزيه و تحليل نمي كنند. رفتن به رستوران اين امكان را مي دهد كه با دوستانم همطراز باشم و فكر نكنم كه از آن ها چيزي كم دارم هر چند كه از نظر مالي اصلاً برايم به صرفه نيست. از سميرا جدا مي شوم و به بي بي و بابابزرگ فكر مي كنم كه دلشان مي خواست همه مثل دانه هاي تسبيح دور هم جمع باشند، حالابي بي لنگان لنگان و بابابزرگ عصا زنان مجبورند سالي دوبار روي صندلي هاي نه چندان راحت يك رستوران بنشينند و منتظر باشند تا فاميل يك به يك از راه برسند، غذاي مخصوص سرآشپز را بخورند و به سرعت ميز ها را ترك كنند.

منبع: ايران