حمل و نقل استاندارد، بستر رانندگي صحيح

کد خبر: ۲۹۱۸۹۰

تاریخ: ۲۶ آذر ۱۳۹۱ - ۲۱:۳۳

شايد تصور اين‌كه بتوان بدون زيرساخت‌هاي ارتباطي نيرومند، شاهد رانندگي صحيحي در خيابان‌ها و معابر باشيم، خواسته زياده خواهانه‌اي باشد. در واقع نمي‌توان توقع داشت وقتي سيستم حمل و نقل در كشور ما با استانداردهاي جهاني فاصله دارد، رانندگان نيز از امنيت جاني و رواني لازم برخوردار باشند.

به گزارش جام جم به گفته عابد فتاحي، عضو كميسيون بهداشت و درمان مجلس، سالانه 40 هزار نفر به ‌علت تصادفات جاده‌اي دچار معلوليت مي‌شوند و ساير آمارها نيز حكايت از آن دارد كه به دليل ضعف سيستم حمل و نقل، سالانه بيش از 40 هزار ميليارد تومان خسارت مادي به اقتصاد كشور وارد مي‌شود.

از سوي ديگر، در حالي كه سالانه حدود يك ميليون خودروي جديد وارد جاده‌ها مي‌شود، اما سيستم حمل و نقل ما ظرفيت اين حجم از خودروهاي توليدي را ندارد؛ طوري كه مطابق اظهار نظرهاي كارشناسان، هر ساله حداقل به احداث 3000 كيلومتر جاده در كشور نياز داريم تا بتوانيم اين حجم عظيم از خودروها را در آن جاي دهيم، اما امكانات جاده‌اي ما به هيچ وجه تناسبي با نيازهاي كشور ندارد.

در حالي كه گفته مي‌شود انسان، خودرو و جاده، سه عامل اصلي بروز تصادف‌هاي جاده‌اي است، اما در اين ميان شايد بتوان گفت در هر سه مورد، اين انسان است كه سيستم حمل و نقل را ناقص و پرخطر مي‌آفريند.

يعني اگر جاده‌هايي داشته باشيم كه ظرفيت اين حجم عظيم از خودروها را داشته باشد و البته اين جاده‌ها براي تردد خودروها نيز استاندارد‌سازي شده باشد و همچنين خودروهايي داشته باشيم كه در آن نكات ايمني مورد اتفاق كارشناسان در آن رعايت شود، آن​گاه خواهيم ديد اين تنها انسان است كه اولين و آخرين حادثه‌ساز سيستم‌هاي حمل و نقل خواهد بود.

در بسياري از كشورهاي توسعه‌يافته، فرهنگ صحيح رانندگي و استفاده درست از سيستم حمل و نقل، نهادينه و پذيرفته شده است؛ يعني اغلب رانندگان براي پاسداشت قوانين رانندگي، نيازي به جبر و قوانين پليس ندارند و با سيستم خودكنترلي، به حقوق ساير رانندگان احترام مي‌گذارند.

علاوه بر وجود فرهنگ خودكنترلي در رانندگي، امكانات مناسب و سطح تجهيزات سيستم حمل و نقل در اين‌گونه كشور‌ها نيز سبب شده است آمارهاي حوادث رانندگي در اين مناطق، رقم پاييني باشد.

مثلا شما بندرت مي‌توانيد در يكي از محورهاي پررفت و آمد در كشوري مثل هلند، جاده‌اي دو طرفه ببينيد كه در آن امكان شاخ به شاخ شدن ماشين‌ها وجود داشته باشد، اما اگر به جاده‌هاي كشورمان نگاهي بيندازيم، بكرات مي‌بينيم حتي در برخي محورهاي پرتردد نيز، گاهي يك جاده باريك دوطرفه، تنها محور ارتباطي بين دو شهر شناخته مي‌شود.

البته وجود چنين شرايطي، يكشبه به دست نيامده و دروني شدن فرهنگ رانندگي صحيح و استفاده معقول از امكانات حمل و نقل در اين كشورها با آموزش‌هاي مستمر حاصل شده است.

حتي افزايش جريمه‌ها براي كم كردن خطرات سيستم حمل و نقل نيز تنها در شرايطي كارساز و موثر خواهد بود كه اين جريمه‌ها، توام با آموزش عمومي به رانندگان همگام باشد و به قول كارشناسان حوزه حمل و نقل، بايد در ازاي هر برگ جريمه رانندگي، يك ساعت آموزش رانندگي هم گنجانده شود.

اين‌گونه آموزش‌هاي هدفمند و منظم، اگرچه مي‌تواند نواقص سيستم حمل و نقل را در كشور كاهش دهد، اما بايد پذيرفت در صورت تخصيص نيافتن بودجه‌هاي لازم براي راهسازي و تجهيز نكردن خودروها به امكانات ايمني روز، اين مجموعه آموزش‌ها باز هم نمي‌تواند خروجي درخشاني در كاهش تلفات سيستم حمل و نقل داشته باشد.

به طور كلي، مي‌توان اين‌گونه جمع‌بندي كرد كه آموزش، سطح بودجه، امكانات و تجهيزات در سيستم حمل و نقل، همگي از جمله عواملي است كه مي‌تواند روي سيستم حمل و نقل و به دنبال آن، نحوه رانندگي رانندگان تاثير مستقيم بگذارد.

اما با وجود نواقص مشهود در سيستم حمل و نقل كشور، رانندگان ايراني با مشكل ساختارهاي ضعيف اين سيستم ارتباطي مواجه هستند كه وجود همين نقطه ضعف‌ها، رانندگي در كشور را با اتفاق‌هاي ناگوار و حوادث ناخواسته گره زده است.