فوتبال ما به «هواي تازه» نیاز دارد

واقعا فدراسیون فوتبال ما در آسیا برترین است؟

فوتبال را همواره تفکرات و ایده‌ها پیش برده‌اند؛ مدیرانی که به امید «پیشرفت»، نشستند و «برنامه» نوشتند، «دیالوگ»‌های تازه ساختند و فضایی «بزرگ»‌تر را برای فوتبال پدید آوردند تا «ثروت» و «قدرت» را به فوتبال هدیه دهند. کفاشیان کدام فاکتور مدیریتی را رعایت کرده است؟ آیا او اصلا بازی‌های فوتبال خارجی و روز دنیا را می‌بیند؟ دلش پای هیچ تیمی گیر کرده است؟ اصلا او فوتبال را دوست دارد؟ مطمئنیم پاسخ‌ها «منفی» است.

کد خبر: ۲۸۸۲۵۳

تاریخ: ۱۰ آذر ۱۳۹۱ - ۱۸:۱۵

مراسم گزینش بهترین‌های سال ۲۰۱۲ آسیا، در حالی روز گذشته در مالزی برگزار شد که سهم ایران در این مراسم، تنها عنوان بهترین فدراسیون فوتبال سال آسیا بود!

به گزارش «تابناک»، خبری که همه را در بهت و حیرت فرو برد! شاید تنها عنوان آسیایی ایرانی‌ها بود که هیچ کس را خوشحال نکرد. کارنامه ضعیف فوتبال ایران با مدیریت کفاشیان بر کسی پوشیده نیست، اگر یک عنوان به کشورمان تعلق گرفت به خاطر اعتبار و قدمت و ابهت فوتبال ما در دوران گذشته بوده است.

کاش می‌شد به جای فدراسیون کاملا ضعیف این عنوان به فغانی، کریمی و یا کشاورز تعلق می‌گرفت. باور کنید این کار شدنی بود‌‌، همان گونه که... .

شکست تیم ملی فوتسال بر کلمبیا و حذف ایران در مرحله یک هشتم جام جهانی فوتسال، شکست چهار بر یک تیم ملی جوانان ایران برابر کره جنوبی و حذف از مسابقات قهرمانی آسیا و در پایان، شکست تیم ملی فوتبال ایران برابر ازبکستان آن هم در ورزشگاه آزادی در مرحله مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۴ و حذف تقریبی ایران از جام جهانی موجب شد که پیکان انقاد‌ها به سوی علی کفاشیان نشانه گرفته شود.

فوتبال ایران در شش بخش کاندیدای دریافت جایزه بود که تنها در یک بخش آن هم بر‌ترین فدراسیون توانست انتخاب شود؛ اما نکته جالب اینجا بود که علیرضا فغانی کاندیدای ایران در بخش داوری و محمد کشاورز در بخش بهترین بازیکن فوتسال در این مراسم نبودند.

اوضاع کنونی کفاشیان و فدراسیون فوتبال و موضع منفى وزارت ورزش روى آن‌ها بیانگر این واقعیت است که رئیس فدراسیون فوتبال باید هم از مواضع قبلى‌اش عدول کند؛ مواضعى که اکنون رنگ صلح و سازش به خود گرفته و نشان از این واقعیت مى‌دهد که متأسفانه کفاشیان دوست دارد همچنان بر مسند فدراسیون فوتبال بماند.

فوتبال را همیشه «تفکرات» و «ایده‌ها» پیش برده‌اند؛ مدیرانی که به امید «پیشرفت»، نشستند و «برنامه» نوشتند، «دیالوگ»‌های تازه ساختند و فضایی «بزرگ»‌تر را برای فوتبال پدید آوردند تا «ثروت» و «قدرت» را به فوتبال هدیه دهند. علی کفاشیان کدام بازی ایرانی را از نزدیک دیده و چقدر به «دیدن» فوتبال داخلی عشق می‌ورزد؟ آیا او اصلا بازی‌های فوتبال خارجی و روز دنیا را می‌بیند؟ هیچ‌ گاه عاشق حرکات بازیکنی شده است؟ دلش پای هیچ تیمی گیر کرده است؟ اصلا او فوتبال را دوست دارد؟ مطمئنیم پاسخ‌ها «منفی» است.

متأسفانه فوتبال روزگار خوبی ندارد، خیلی وقت است که رابطه فوتبال با جامعه قطع شده است. هواداران فوتبال دیگر از شکست تیم‌هایشان غمگین نمی‌شوند، حتی شاید لذت هم ببرند. فوتبال برای بسیاری از ایرانیان، نماد «فاصله طبقاتی» شده و هر روز نمایی از فحاشی، فساد، بی‌صداقت و تندمزاجی را تبلیغ می‌کند.

شاید خیلی‌ها جوگیر بودند و از برنده شدن کفاشیان در انتخابات فریاد شادی سر دادند، کف زدند و همدیگر را در آغوش گرفتند، ولی اکنون پشیمانند. حالا که با چشمانی شسته‌تر می‌بینند، درمی‌یابند، اشتباه کردند. اگر صلاح فوتبال را می‌خواهی، اگر به آینده فوتبال فکر می‌کنی، خودت خداحافظی کن. خودت برو و اصلا هم با جایی لابی نکن. تو و فوتبال سرانجام خوبی ندارید. بگذار کسی بیاید که جسارت پول آوردن را داشته باشد، جربزه برنامه‌ریزی داشته و محکم باشد و هیچ بازی لیگی را عقب نیندازد. فوتبال به «هوای تازه» نیاز دارد.