بحراني به نام كودكان يتيم در عراق

کد خبر: ۲۸۷۹۹۱

تاریخ: ۰۸ آذر ۱۳۹۱ - ۲۳:۳۶

جام جم آنلاين نوشت: يك سرشماري اخيرا نشان مي دهد بين 800 هزار تا يك ميليون كودك عراقي طي جنگ هاي گذشته يا پدر يا مادر خود يا هر دوي آنها را از دست داده اند. اين آمار تنها بخشي از هزاران كودكي است كه تحت شرايط خشونت شديد درعراق زندگي مي كنند.

سيف (12 ساله) يكي از اين كودكان است كه پدر و مادرش را در انفجار سال 2005 در استان دياله از دست داده و خودش نيز جراحت هاي بسياري برداشته است.

او به آرامي مي گويد: يادم نمي آيد چه اتفاقي افتاد. من بچه بودم. يك نفر مرا از آنجا دور كرد و به من گفت پدر و مادرم كشته شده اند. وقتي پدر و مادرت را در يك آن از دست مي دهي ديگر زندگي معنايي ندارد.

سرپرستي «سيف» را يك دارالايتام برعهده دارد. در آنجا او بازي هاي كامپيوتري مي كند و به موسيقي گوش مي دهد و مي گويد قصد دارد در آينده يك هنرپيشه شود.

هيچكس آمار دقيقي از تعداد كودكان عراقي كه در اثر خشونت هاي اين كشور آسيب ديده اند ندارد اما اين نكته روشن است كه تعداد اين كودكان هنوز هم روبه افزايش است زيرا انفجارها و ترورها همچنان به صورت روزمره در عراق جريان دارد.

در كنار مصيبت هايي كه اين امر با خود دارد، تعداد زياد كودكان يتيم يك بحران اجتماعي بزرگ را در عراق به وجود آورده است. بخصوص در كشوري كه به زحمت مي توان در آن  200 روانپزشك پيدا كرد. عراق با جمعيتي معادل 30 ميليون نفر به شدت نيازمند قوانيني براي حمايت از كودكان است.

مقامات اين كشور مي گويند كشمكش هاي طايفه اي مانع آن شده است كه مجلس قوانين مربوط به سرپرستي كودكان يتيم را تصويب كند.

سيف در يتيم خانه اي زندگي مي كند كه سالها پيش «هشام حسن» آن را تاسيس كرده و با سرمايه خصوصي و كمك هاي مردمي اداره مي كند.

هشام مي گويد نمي توانسته است نسلي را ناديده بگيرد كه در عراق يتيم شده و رنج مي برند. وي اضافه مي كند كه:‌ «‌دولت حجم اين مشكل را درك نمي كند»‌.

از بين 32 كودكي كه هشام سرپرستي آنها را در يتيم خانه خود برعهده دارد دو برادر به نام هاي مصطفي (10 ساله) و مرتضي (11 ساله) هستند كه مادرشان در درگيري ها كشته شده و پدرشان هم از آن تاريخ يعني سال 2006 تاكنون ناپديد شده است.

مصطفي و مرتضي مادر «مهربان» شان را به ياد مي آورند و مي گويند پدرشان وقتي بود با آنها فوتبال بازي مي كرد.

هشام حسن به كمك گروه اندكي كه او را دراين كار ياري مي دهند سعي مي كند رفتار خوبي با اين كودكان داشته باشد. در آنجا اتاقي براي نقاشي و اتاقي براي كامپيوتر وجود دارد.

كودكان وقتي تكاليف درسي شان را انجام دادند حق دارند به اين اتاق ها بروند. درآنجا به كودكان خياطي و ساير حرفه ها نيز آموزش داده مي شود.

خلاصه اينكه يتيم خانه «هشام حسن»، كودكان را تشويق مي  كند تا پس از اين تجارب تلخ آينده بهتري را براي خود بسازند.

وي مي گويد:‌ اگر به اين بچه ها رسيدگي نشود تروريست ها از آنها سوء استفاده خواهند كرد. وقتي بزرگ شدند اين ها تبديل مي شوند به بمب هاي انتحاري و امنيت و آينده كشور را تهديد مي كنند.

در طرف ديگر بغداد، پايتخت عراق، يك مركز دولتي براي ايتام تاسيس شده است كه كودكان 12 تا 18 ساله را در خود جاي داده است.

مصطفي كه يكي از اين كودكان بوده و امروز 17 سال دارد مي گويد: من احتياج به روان درماني دارم. ما درآينده همه مان به افرادي جنايتكار تبديل مي شويم زيرا هيچ چيز اميدوار كننده اي وجود ندارد.

مصطفي مي گويد وقتي 12 ساله بود پدر و مادرش را در اثر يك انفجار از دست داده و بعد به يتيم خانه آمده است وي مي افزايد:‌ «احساس مي كنم مثل يك پرنده در قفس هستم. آرزو مي كنم كسي بود كه به حرف هاي ما گوش بدهد»‌.

دراين يتيم خانه كه به «دار الوزيريه»‌ موسوم است 52 پسر درمكاني وحشتناك و مخروبه زندگي مي كنند. كسي به حيات رسيدگي نمي كند و توالت ها نور كافي نداشته و درهايشان همه شكسته است. كودك هشت ساله اي با شرمساري مي گويد: «دلم مي خواست اينجا جاي خوبي بود»‌.

«‌داريا يارا»‌ مسوول يتيم خانه ها در وزارت كار و امور اجتماعي مي گويد او و همكارانش نهايت تلاش خود را مي كنند.

وي مي افزايد: ما بدون خستگي شبانه روز كار مي كنيم تا اين شرايط بهبود يابد اما بودجه اي كه به كار ما اختصاص داده اند خيلي محدود است. دركشور عراق نظام تامين اجتماعي بايد به كلي اصلاح شود.

اين مقام مسوول تصريح كرد: هرچند اين يك مساله انساني است اما ظاهرا براي مجلس اولويتي ندارد. ما احتياج به قوانين لازم و بودجه كافي داريم تا بتوانيم با مشكلات موجود مقابله كنيم.

«‌داريا يارا» نيز درباره آينده اين كودكان ابراز نگراني كرده و مي گويد: اگر درباره اين كودكان سهل انگاري شود آنها درآينده اهدافي در دسترس تروريست ها خواهند بود و آنها خواهند توانست از بين اينها سربازگيري كنند.