دورنمای شما برای فوتبال چه بود رئیس ؟

علی عالی

کد خبر: ۲۸۷۴۰۲

تاریخ: ۰۶ آذر ۱۳۹۱ - ۱۴:۱۴

در مسائل این روزهای فوتبال ایران به ابهاماتی برمی‌خوریم که حق رد شدن از کنار آنها را نداریم، کفاشیان، این روزها حرف های جدید می زند، حرف هایی که نشان «ضعف» است تا دلیلی برای توسعه فوتبال ،

رییس فدراسیون فوتبال، خواهان «سناریو»یی است که آغاز حضورش در فوتبال با سناریوی «دولتی» همراه بود و ادامه اش هم «سناریو»ی وابستگی را به کمال رساند. او این روزها رییس فدراسیون فوتبال است و بدون «سناریو»  فوتبال را اداره می کند. در همین چند صباحی از زمان ریاستش می گذرد چندین شکست نصیب فوتبال ایران شد

در مدتی که کفاشیان رییس فدراسیون فوتبال بود، فوتبال ایران یک جام جهانی و یک جام ملتها را برای تیم ملی بزرگسالان، یک بازی های آسیایی و دو المپیک برای تیم ملی امید، سه جام جهانی و جام آسیا برای تیم ملی جوانان، یک جام جهانی و دو جام آسیا برای تیم ملی نوجوانان و یک جام آسیایی و یک حذف زود هنگام از جام جهانی برای تیم ملی فوتسال داشته است. آمار از ناکامی ۸۱ درصدی فوتبال ایران در بخش های مختلف ( منهای فوتبال ساحلی و فوتبال و فوتسال بانوان که همیشه با شکست همراه بوده است ) خبر می دهد و حالا پرسش اینست که «سناریوی» شما واقعا قابل دفاع است؟ سناریوی شما برای اداره فدراسیون فوتبال همانی است که در انتخابات فارس، کرمانشاه و هرمزگان شاهد بودیم؟ دوره «سطحی نگری» خیلی وقت است گذشته ...

هیچ مشخص نیست اصرار کفاشیان برای ربط این شکست ها با مدیریت فدراسیون فوتبال و هجمه منتقدان برای چیست؟ هر چند مشخص است که او می خواهد منتقدان را «سطحی نگر» معرفی کند تا بتواند «سناریو»ی خودش را عملیاتی کند. یکی از محورهای توسعه فوتبال در بخش های مختلف توجه به فوتبال پایه است. نتایج این چند ساله و خصوصا در طول مدیریت علی کفاشیان نشان دهنده ناکامی در بخش نونهالان، نوجوانان، جوانان و امید بوده است که فدراسیون فوتبال توجهی به آن بر خلاف شعارها نداشت. تنها موفقیت فدراسیون در تیم ملی نوجوانان و محدود به سال ۲۰۰۸ بود و بعد از آن تیم ملی از گروه خود در آسیا هم صعود نکرد و در سال ۲۰۱۲ در تهران به فینال نرسید. در تیم ملی جوانان در سال های ۲۰۰۸ و ۲۰۱۰ از صعود به مرحله بعدی هم بازماندیم و تیم ملی امید در سال های ۲۰۰۸ و ۲۰۱۲ از راهیابی به المپیک بازماند.

البته فدراسیون باید تلاش کند تا استقلالش حفظ شود؛ خب الان این استقلال هزینه‌های گزافی دارد! این هزینه‌ها را باید داد. اگر دوست داریم استقلال فدراسیون ادامه پیدا کند، باید این هزینه‌ها را داد.»| این روزها از "ما" انتقاد می شود که موجبات انتخاب دوباره کفاشیان را فراهم آورده ایم، اینکه آن روزها خوشحالی می کردید و حالا باید تاوانش را پس دهید. اما همین دوستان اگر کمی عمیق تر شوند مطمئنا به نتایج بهتری خواهند رسید. اصرار بر انتخاب کفاشیان نه به خاطر «شخص» بلکه تنها برای اعلام «استقلال» فدراسیون فوتبال از دولت بود. استقلالی که رسانه ها پیروز انتخاب بودند.

جالب این که کفاشیان از همین «نگاه» برای اهداف خودش سوءاستفاده می کند و شکست ها و ناکامی هایش را به پای «استقلال» مدیریتی می اندازد و این درحالیست که هنوز چشمش به دستان دولت است تا «کمک مالی» به مجموعه فوتبال کند. هنوز برای «حق پخش تلویزیونی» با صداوسیما و دولتی ها مماشات می کند و البته توان «یک ریال» جذب اسپانسر را ندارد. دفاع اهالی رسانه از «انتخابات آزاد» بود ولی علی کفاشیان آنرا تعبیر به حمایت از خود کرده است.

سوال این است آیا مشکل اصلی فوتبال ما کفاشیان است؟ واقعا مشکل فوتبال ما این است؟»| چقدر این جملات خاطرات قدیمی را برای جامعه ایرانی زنده می کند. «مشکل» اصلی حتی اگر «مو» یا «کفاشیان» نباشد، مطمئنا نحوه اداره و استراتژی مناسب برای اداره امور است. شالوده انتخابات در ورزش ایران، انتخابات یا گردش قدرت نیست، در حقیقت نظام تعلیم و تربیت است. مطمئنا تعلیم و تربیت و آموزش «غیردموکراتیک» می‌تواند همه ابزارهای دموکراسی را علیه اهداف آن به کار گیرد. مشکل امروز فوتبال ایران صعود کردن یا عدم صعود به جام جهانی نیست، اینها «معلول»های اشکالات فوتبال هستند، «علت» را باید در همین نقاط دنبال کرد، انتخابات یکی از «علت»هاست که «تخلفات قانونی» پشت سر هم انجام می شود و هیچ عضوی از مجمع برایش مهم نیست!...