رهبران جدید چین چه کسانی هستند؟

کد خبر: ۲۸۵۴۲۵

تاریخ: ۲۵ آبان ۱۳۹۱ - ۱۵:۵۱

حزب کمونیست چین نسل جدیدی از رهبران این حزب را معرفی کرده است. این انتصاب‌ها هر ده سال یک بار انجام می‌شود. مهم‌ترین انتصاب‌ها مربوط به کمیته اجرایی حزب بود. کسانی که این پست‌ها را اشغال کرده‌اند، درباره همه مسائل مهم کشور تصمیم گیری خواهند کرد. کمیته پیشین ۹ عضو داشت ولی تصمیم بر آن شد که در ترکیب جدید اعضای کمیته، تنها هفت نفر حضور داشته باشند.

شی جین پینگ

شی جین پینگ رهبر جدید حزب کمونیست و رئیس جمهوری جدید چین است. از آنجا که او پسر یک رهبر سابق است، به اصطلاح «شاهزاده جوان» لقب گرفته ‌و از سنین جوانی، الفبای سیاست چین را یاد گرفته؛ از هنگامی که پدرش از کار برکنار و خودش برای کار به بیرون از شهر فرستاده شد.

ارتباط نزدیک آقای شی با ارتش و حمایت او از صنایع دولتی، نشان می‌دهد که او فردی به نسبت محافظه‌کار است.

او در سال ۱۹۵۳ به دنیا آمد و در دانشگاه در رشته مهندسی شیمی تحصیل کرده‌ و در سال ۱۹۷۴ به حزب کمونیست پیوست. در سال ۲۰۰۷ به عنوان رئیس حزب در شانگهای معرفی و وظیفه رسیدگی به یک رسوایی مالی به او سپرده شد.

او به فردی رک‌گو مشهور است، به گونه‌ای که در یکی از اظهارنظرهای جالب توجهش، غرب را به دلیل انتقاد از چین سرزنش کرد.

از دید بسیاری در چین، شهرت آقای شی از همسرش کمتر است. همسر او پنگ لی‌یوان یک خواننده موسیقی محلی است که گفته می‌شود در دانشگاه هاروارد به تحصیل مشغول است.

درباره زندگی شخصی او اطلاعات زیادی در دسترس نیست، ولی گفته می‌شود به بسکتبال و فیلم‌های جنگی هالیوودی علاقه دارد. شاید اقامت کوتاهی که در جوانی در آیووا داشته در این علایق مأثر بوده باشد.

لی کچیانگ

لی کچیانگ کارش را به ‌عنوان یک کارگر ساده در جامعه‌ای روستایی آغاز کرد، ولی سرانجام به ریاست حزب کمونیست در یک استان رسید و اکنون به عنوان نخست وزیر چین برگزیده شده است. او به اهمیت دادن به اقشار فرودست چین معروف است و البته این مسأله نیز شاید در پیشینه فقیر او ریشه داشته باشد.

او روابط نزدیکی با هو جین‌تائو، رئیس جمهوری کنونی دارد و قبلاً در شاخه جوانان حزب با او کار کرده است. احتمال می‌رود که او در پست نخست وزیری جانشین ون جیابائو شود.

اما شیوه رفتار مبتنی بر ایجاد اجماع او، برای برخی توانایی و سرسختی او را در برخورد با کسانی که در اقتصاد چین، منافع خود را دنبال می‌کنند، زیر سؤال برده است.

لی کچیانگ در سال ۱۹۵۵ در استان آنهوی به دنیا آمد. او پیشنهاد پدرش را برای کار در شاخه محلی حزب رد کرد و به تحصیل در رشته حقوق در دانشگاه معتبر پکن مشغول شد.

لی در سال ۱۹۹۸ به عنوان معاون دبیر حزب در استان هنان منصوب شد و یک سال بعد جوان‌ترین استاندار کشور شد.

اما دوران زمامداری او در این استان پرجمعیت با چند مورد آتش‌سوزی و گسترش ابتلا به ویروس ایدز از طریق خون آلوده همراه بود. نزدیک بود این اتفاقات آرزوهای او را بر باد دهد.

البته او در زمینه احیای اقتصاد استان هنان موفق‌تر بود و پس از آن هم با کارکردش در استان صنعتی لیائونینگ، بسیاری را تحت تأثیر قرار داد.

ژانگ دژیانگ

رهبران چین در سال ۲۰۱۲ ژانگ دژیانگ را در معرض سخت‌ترین آزمون قرار دادند، و او را جانشین بو شیلای در سمت رهبری حزب در استان چونگ‌کینگ کردند.

رفتار او باعث شد اعتبار او در غلبه بر مشکلات و مدیریت بحران بیشتر شود، و بخت او برای رسیدن به مقام‌های ارشد بالا‌تر برود.

بسیاری از رهبران جدید تجربه بسیاری در کار کردن با غرب دارند، اما آقای ژانگ متخصص مسائل کره شمالی است که شاید قدیمی‌ترین متحد چین باشد. او حتی دو سال در پیونگ‌یانگ در رشته اقتصاد تحصیل کرده است.

آقای ژانگ که پسر یکی از فرماندهان ارشد ارتش آزادیبخش خلق است، فعالیتش در حزب را در مرز کره شمالی آغاز کرد. او پس از آن به ژجیانگ رفت و بین سال‌های ۲۰۰۲ و ۲۰۰۷ دبیر حزب در گوانگ‌دونگ شد. «دوران ریاست آقای ژانگ در استان گوانگ‌دونگ خالی از جنجال نبود. وقتی در سال ۲۰۰۲ نوع کشنده‌ای از ویروس ذات‌الریه (موسوم به سارس) در این استان فراگیر شد، دولت بموقع به آن واکنش نشان نداد، و به آقای ژانگ به عنوان رئیس حزب کمونیست در این استان به شدت انتقاد شد. موضع سرسختانه او در قبال معترضان و خبرنگاران هم تأثیر چندان مثبتی روی عموم نگذاشت».

او به طرفداری از اصلاحات شناخته نمی‌شود، و با پیوستن تجار و بازرگانان به حزب مخالفت کرد. آقای ژانگ در سال ۲۰۰۸ به معاونت نخست وزیر رسید. مسئولیت‌های او بخش‌های انرژی، مخابرات و حمل و نقل را شامل می‌شود.

یو ژن‌شنگ

یو ژن‌شنگ رئیس حزب در شانگهای، بزرگ‌ترین شهر کشور است. او هم یکی از «شاهزاده‌های جوان» است و با رؤسای جمهوری فعلی و قبلی، یعنی هو جین‌تائو و جیانگ زمین، رابطه نزدیکی دارد و افزون بر آن، با خانواده دنگ شیائوپینگ هم مرتبط است.

او با وجود گریختن برادرش به آمریکا در دهه ۱۹۸۰، توانست موقعیت خودش را حفظ کند؛ علت این امر شاید حمایت پسر معلول دنگ شیائوپینگ باشد.

پدر آقای یو مدت کوتاهی همسر جیانگ کینگ بود که بعد‌ها‌‌ همان «خانم مائو» معروف شد. آقای یو فارغ‌التحصیل مؤسسه مهندسی نظامی در هاربین ‌و متخصص موشک‌های بالستیک است و از اواسط دهه ۱۹۸۰، به مدت دو دهه در زمینه مهندسی الکترونیک کار کرده است. او بعد‌ها معاون شهردار، شهردار و رئیس حزب در شهر کینگ‌دائو در شرق چین شد. آقای یو مسبب مطرح شدن دو مارک معروف چینی، یعنی آبجوی تسینگ‌تائو و لوزام خانگی هایر، به شمار می‌آید.

بنا بر مکاتبات دیپلماتیکی که در سال ۲۰۰۷ فاش شدند، آقای یو ترجیح می‌دهد با خودرویی ساده و بدون اسکورت موتوری سفر کند و مقامات و محافظان کمی را با خود همراه می‌کند.

آقای یو تنش‌های موجود میان توسعه شهری و حفظ محیط زیست را مطرح کرده است. به گفته او، چین انتخاب سختی در پیش روی دارد. این کشور دستاوردهای اقتصادی عظیمی داشته، اما این دستاورد‌ها با مشکلاتی چون افزایش اختلاف درآمد‌ها و پیچیده‌تر شدن روابط انسانی همراه بوده است.

لیو یونشان

لیو یونشان رئیس اداره تبلیغات حزب است. این اداره رسانه‌های کشور را به ‌دقت کنترل می‌کند و اینترنت را زیر نظر دارد.

او در سال ۱۹۶۸ برای کار به مغولستان داخلی فرستاده شد و سه دهه در این ناحیه فعالیت می‌کرد. او بعد‌ها گزارشگر خبرگزاری شین‌هوا و کار‌شناس روابط عمومی شد، و سرانجام به معاونت دبیر حزب رسید.

او در شین‌زو در استان شانشی به ‌دنیا آمد و در سال ۱۹۷۱ عضو حزب کمونیست شد. وی یکی از فارغ‌التحصیلان مدرسه حزب بود، و با هو جین‌تائو در شاخه جوانان حزب همکاری می‌کرد و یکی از متحدان نزدیک اوست.

لیو لفی، پسر آقای لیو، از سرمایه‌گذاران سر‌شناس بازار سهام است.

آقای لیو از افزایش شمار چینی‌هایی که در اینترنت از دولت انتقاد می‌کنند، ابراز نگرانی کرده است.

وی به تازگی در جایی گفته که کنترل گسترش اطلاعات در اینترنت غیرممکن شده است و من بر این باورم که کاربران اینترنت، باید آزادانه تبادل اطلاعات کنند، اما در عین حال باید به برخی مقررات پایبند باشند.

وانگ چیشان

وانگ چیشان برای رهبران کشورهای غربی نامی آشناست. او چندین سال مذاکره کننده ارشد چین در مباحثات مربوط به اقتصاد جهانی و همچنین گفت‌وگوهای اقتصادی با آمریکا بوده است.

هنری پولسن، وزیر خزانه‌داری سابق آمریکا، او را «تأثیرگذار و پرسشگر» و «دارای قریحه طنز فوق‌العاده» می‌خواند. همین حرف نشان می‌دهد که میان این دو درجه‌ای از روابط خودمانی وجود دارد.

او معمولاً با مرشد سیاسی‌اش و نخست وزیر سابق چین، ژو رونگجی، مقایسه می‌شود. هر دوی آن‌ها به پرتحرک بودن و آمادگی به چالش کشیدن شرایط موجود معروف هستند. هر دو هم به‌ خاطر توانایی‌شان در مدیریت بحران‌ها به «رئیس آتش‌نشانی» ملقب شده‌اند.

این ویژگی‌ها باعث شده بود حامیان آقای وانگ او را نخست وزیر بهتری از لی کچیانگ، بدانند.

آقای وانگ یکی از «شاهزاده‌های جوان» و پسر یکی از مقامات ارشد سابق است. همسر او، یائو می‌نشان، دختر معاون سابق نخست وزیر، یائو ییلین، است

آقای وانگ متولد شهر کینگ‌دائو در استان شاندونگ است. او در دانشگاه نورث‌وست تاریخ خوانده، و بعد هم به‌عنوان محقق فعالیت کرده است.

او در موقع پیوستن به حزب ۳۵ ساله بود و پیش از اینکه در سال ۲۰۰۴ شهردار پکن شود، به بانکداری مشغول بود.

وانگ در اوج بحران ناشی از شیوع بیماری سارس عهده‌دار مسئولیت شد و به‌ دلیل برخورد قاطعش تحسین شد. او قرنطینه سفت و سختی وضع کرد و به جای کم‌اهمیت نشان دادن خطر اپیدمی، با سازمان بهداشت جهانی به همکاری پرداخت.

ژانگ گائولی

ژانگ گائولی رئیس حزب در شهر بزرگ و ثروتمند تیان‌جین در شرق پکن است.

او در فوجیان به‌ دنیا آمده و در دانشگاه شیامن در رشته آمار و اقتصاد تحصیل کرده است. وی در آغاز در صنعت نفت مشغول به کار و سپس در اواسط دهه ۸۰ میلادی به عنوان یکی از مقامات استان گوانگ‌دونگ منصوب شد.

پیشرفت کاری او از سال ۱۹۹۸، پس از منصوب شدن به ریاست حزب در شهر شن‌ژن در مرز با هنگ‌کنگ (جنوب کشور) آغاز شد‌ و در عین حال که بر پیشرفت این شهر نظارت داشت، روابط نزدیکی با جیانگ زمین، رئیس جمهوری پیشین و حامیانش برقرار کرد. این ارتباط به او کمک کرد در سال ۲۰۰۲ به مقام استاانداری شاندونگ برسد.

آقای ژانگ رهبری در دوران زمامداری در تیانجین؛ او خود را از هیاهو دور نگاه داشته است و اطلاعات بسیاری درباره دیدگاه‌ها یا زندگی خصوصی او در دست نیست.