تیم ملی ایران به ازبکستان هم باخت

عادت کردن به شکست تیمی که به شکست عادت دارد!

از این فوتبال نباید انتظاری بیش از این داشت. حقیقت این است که انتظار ما مردم با سطح کنونی این فوتبال فاصله دارد. ما مردم، فوتبال ملی را قدرتی در سطح آسیا می‌پنداریم؛ اما واقعیت این گونه نیست. فوتبال ایران سال‌هاست به رده دوم آسیا سقوط کرده است.

کد خبر: ۲۸۵۴۱۴

تاریخ: ۲۵ آبان ۱۳۹۱ - ۱۳:۵۲

تیم ملی فوتبال ایران، دومین شکست خود را در رقابت‌های انتخابی جام جهانی متحمل شد تا پس از ثبت نخستین شکست برابر لبنان، ازبکستان هم برای نخستین بار، موفق به پیروزی برابر ایران شده باشد.

به گزارش «تابناک»، در روزی که به نظر می‌رسید فوتبال ایران این شانس را دارد که راهیابی خود را به جام جهانی نسبتا قطعی کند، بار دیگر و مانند گذشته، کار خود را به اما و اگر کشاند؛ تیمی که اکنون دو بازی سخت خارج از خانه با قطر و کره جنوبی را پیش روی دارد. دو تیمی که آنان نیز اتفاقا برای صعود می‌جنگند و لحظه‌ای ایران را در بازی‌های آینده راحت نخواهند گذاشت.

در چنین شرایطی و زمانی که تیم ایران، یکی از بهترین مربیان جهان را روی نیمکت خود دارد و از همه دنیا بازیکنان ایرانی را جمع کرده است، چنین ناکامی‌هایی چه معنایی دارد؟

* آیا باز هم می‌توان به کمبود دانش مربیان انتقاد کرد؟
*آیا باید شکست تیم ملی به ازبکستان را هم به کفاشیان نسبت داد؟
*یا نه باید پذیرفت که توان فوتبال ایران، همین است که می‌بینیم؛ فوتبالی که نباید انتظار داشت در زمره چهار قدرت بر‌تر قاره آسیا باشد، بلکه فوتبالی است که به سطح دوم فوتبال آسیا سقوط کرده و اکنون توانش در حد تیم‌های سطح دوم فوتبال آسیاست؛ اما ما همچنان از این فوتبال ناکام، انتظار تیمی در حد کره و ژاپن را داریم، ولی متأسفانه این گونه نیست و تصورات مردم از فوتبال ملی باید دگرگون شود.

بی‌گمان اکنون می‌توان پرسید که چرا فوتبال ایران به فوتبالی در حد سطح دوم فوتبال آسیا رسیده است! می‌توان مدیریت ورزش کشور در سال‌های اخیر، مدیریت فدراسیون و باشگاه‌ها و حتی بی‌کیفیتی بازیکنان را به عنوان دلایل این سقوط در نظر گرفت. هر چه هست از این فوتبال نباید انتظاری بیش از این داشت. حقیقت این است که انتظار ما مردم با سطح کنونی این فوتبال فاصله دارد. ما مردم فوتبال ملی را قدرتی در سطح آسیا می‌پنداریم؛ اما واقعیت این گونه نیست.

در این شانزده سال اخیر، همواره خواسته‌ایم، تیم ملی ما در حد کره و ژاپن بازی کند و همواره هم با توسل به دعا و شانس و قرعه، خود را از پذیرفتن واقعیت فراری داده‌ایم که آن تیم‌ها بنیان خود را از نو بسته‌اند و ما همواره خواسته‌ایم آنچه در چنته داشته‌ایم، وصله پینه کنیم و به میدان‌های سخت بفرستیم.

اکنون واقعا هنگامه به زمین زدن تیم ملی و یا مدیران فدراسیون نیست، چرا که با چنین رویکردی کاری پیش نمی‌رود؛ بنابراین، باید از همین اکنون از میانه مسابقات مقدماتی جام جهانی برزیل پذیرفت که تیم ملی فوتبال ایران راه سقوط را در پیش گرفته و لازم است از بنیان فرهنگ فوتبال کشور عوض شود و در کنار آن در همین مدت باقی مانده، این تیم را با‌‌ همان وصله پینه‌های معروف، راهی مسابقات آینده کرد. چه کسی می‌داند؟ شاید دست تقدیر این تیم را به جام جهانی رساند و مسئولان تا مدت‌ها در باد این موفقیت خوابیدند و تا چهار سال دیگر «روز از نو و روزی از نو».