مريم بهروزي: انتقادات تند به دولت نهم، راز بي‌تفاوتي مردم

از ديگر سو، ايرج نديمي مي‌گويد: با غلبه بر مسائل اقتصادي و اجتماعي مي‌توانيم رغبت جامعه را نسبت به مسائل اجتماعي و سياسي ببينيم. البته ما نبايد «بي‌تفاوتي» را به معناي «مخالفت» بگيريم. اين دو نكته و معناي مستقل از يكديگر دارند.

کد خبر: ۲۸۵۲

تاریخ: ۱۷ آذر ۱۳۸۶ - ۱۰:۳۰

مريم بهروزي، دبيركل جامعه زينب، درباره بي‌تفاوتي سياسي در جامعه ايران معتقد است: در وضعيت كنوني، فضاي سياسي كشور سرد شده است؛ آن گرمي و طراوت و شور و هيجاني كه بايد در مردم براي حضور در انتخابات باشد، ديده نمي‌شود. شايد يكي از دلايل بي‌تفاوتي مردم نسبت به امور سياسي كشور، انتقاد منتقدان و مخالفان از دولت نهم باشد كه تا مرز تخريب وجود دارد. البته بديهي است هر دولتي سر كار بيايد، كمبودها و مسائل اقتصادي دارد، ولي به نظر مي‌رسد جو نارضايتي و تخريب، قدري زياد شده و اوج گرفته است كه البته يك دليل بي‌تفاوتي مردم، همين انتقاد تا سرحد تخريب مخالفان دولت نهم است.

اين بانوي نزديك به اصولگرايان سپس به احزاب و منتقدان و مخالفان توصيه كرد كه براي حفظ نظام و نگه داشتن مردم و جلب مشاركتشان، انتقاد را تا آنجا پيش نبرند كه مردم «دلسرد» شوند. البته جامعه ايران غيرقابل پيش‌بيني است؛ مثلا يك هفته پيش از برگزاري انتخابات دوم خرداد، ميل عمومي به ناطق نوري بود اما روز انتخابات، اتفاق ديگري افتاد.

خبرنگار «تابناك» از بهروزي پرسيد: آيا در دوره‌هاي گوناگون پس از انقلاب اسلامي، دوره‌هاي جنگ و سازندگي و اصلاحات، اين موضوع «بي‌تفاوتي عمومي» كمرنگ يا پررنگ مي‌شده است يا خير؟ وي پاسخ داد: در دوران دوم انتخاب آقاي خاتمي، فضاي ناگواري بود كه تصور مي‌شد حضور مردم در صحنه كمرنگ باشد، اما بنا به فرمايش‌هاي مقام معظم رهبري، جناح منتقد دولت خاتمي (كه ما هم در آ‌ن بوديم) سه، چهار ماه پيش از انتخاب خاتمي براي دومين بار، براي تلطيف فضاي انتخاباتي كار كرديم و نگراني از عدم حضور مردم برطرف شد. اين‌گونه رفتارها در فضاسازي سياسي مؤثر است، اما در دوره آقاي احمدي‌نژاد كه بيشتر مجلس هم همراهشان هستند، از سوي منتقدان و مخالفان، تنها «كمبودها» گفته مي‌شود؛ «كارها» كمتر گفته مي‌شود.

براي برون‌رفت از اين وضعيت بي‌تفاوتي سياسي، بهروزي معتقد است: متوليان فرهنگي و اجتماعي و احزاب بايد با دادن برنامه‌هاي سازنده، مردم را اميدوار كنند و افق تاريكي را براي مردم تصوير نكنند.

از ديگر سو، ايرج نديمي، عضو فراكسيون اقليت مجلس هفتم، درباره بي‌تفاوتي عمومي جامعه ايران در ماه‌ها و سال‌هاي اخير مي‌گويد: بي‌تفاوتي سياسي به اين معناست كه افراد جامعه با اهداف حاكميت و نظام هم‌سو نباشند و تفاوت معنادار از خودشان نشان بدهند. مثلا در انتخابات شركت نكنند يا ميل به اظهارنظر درباره وضعيت مملكت خود نداشته باشند. البته نتيجه «بي‌تفاوتي» بسته به انواع گروه‌هاي اجتماعي در ايران متفاوت است.

نماينده مردم لاهيجان ادامه داد: مثلا جامعه روستايي ايران نسبت به مسائل روزمره نمي‌تواند «تفاوت» از خود نشان دهد. «كسب اطلاع» براي 23 ميليون روستايي در ايران كار راحتي نيست.
بخش زيادي از اين گروه اجتماعي امكان مشاركت روزمره در امور كشور را ندارند همچنين در جوامع شهري، دو، سه نوبت كاري، جامعه كارگري، هشت ساعت كار كارمندان و ادارات، يا تدريس و تحصيل جامعه دانشگاهي، استادان و دانشجويان، موجب مي‌شود اذهان از امر سياسي به امر اشتغال و معيشت و ... برگردد. لذا اگر كم‌تفاوتي در جامعه مي‌بينيم، با غلبه بر مسائل اقتصادي و اجتماعي مي‌توانيم رغبت جامعه را نسبت به مسائل اجتماعي و سياسي ببينيم.

نديمي تأكيد كرد: البته ما نبايد «بي‌تفاوتي» را به معناي «مخالفت» بگيريم. اين دو نكته و معناي مستقل از يكديگر دارند.

وي گفت: در اين كشور انقلاب شده و بعدا اين انقلاب تبديل به نظام شده. هرچه احساس تفاوت بود در همان موقع انقلاب انجام شده، حالا ديگر نظام داريم و مجموعه‌هاي سازمان‌ها در حال سامان‌دهي امور هستند. مردم به خاطر وجود همين مجموعه‌هاي واسط خود و حاكميت و سازمان‌هاي ديگر، ممكن است لازم نبينند خيلي «باتفاوت» باشند. به نظرم اين بي‌تفاوتي‌هايي كه مي‌گوييد، طبيعي است.