گزارشي از یک تیم فوتسال ارزشی؛

فرهنگ هواداری در دانشگاه علم و ادب

کد خبر: ۲۸۵۱۴

تاریخ: ۱۹ آذر ۱۳۸۷ - ۰۱:۵۲

شعرها و شعارها شورانگیز است و البته بسیاری از آنها هم وزن‌هایی آشنا دارند با ریتم‌های حماسی؛ «همه عالم بدونن علم و ادب تیم منه / تن دادن به باختنش مذهب و آیین منه». یا «صبر بچه‌ها رو عشقه / این همه صفا رو عشقه/چه نیاز یه به بردن / دفع عیب ما رو عشقه».

به گزارش آفتاب، تماشاگران یک به یک به سالن مسابقه می‌آیند و پس از احوالپرسی با یکدیگر با نظم سر جاهای همیشگی خود می‌نشینند.

در این بین هم پیر است هم جوان، هم دکتر است و هم مهندس، هم معلم است و هم دانش آموز و جالب تر اینکه پدرانی را می‌بینی با لبان خندان و خیالی آسوده که فارغ از دغدغه بدآموزی از شعارهای استادیومی، دست فرزندانشان را گرفته‌اند تا ساعاتی را با تماشای بازی «فوتسال» به تفریحی سالم بپردازند.

دست هیچکس سیگار نمی‌بینی از دهان هیچیکس هم حرف زشت نمی‌شنوی انگار که در آشفته بازار فرهنگ هواداری ایران در رویایی شیرین سیر می‌کنی؛ اما این یک رویا نیست بلکه جو هواداران علم و ادب مشهد است، تماشاگرانی که جدای از برانگیختن تحسین فرماندهان ومسئولین کشوری و لشکری چند سال قبل هم از سوی «فیفا» مورد تقدیر قرار گرفتند و نمونه شناخته شدند.

آنها که قصد دارند الگویی باشند برای تمام تماشاگران ایرانی تا آن چه برای آن سرباز وطن در ورشگاه فولادشهر رخ داد دیگر تکرار نشود و روزی فرا برسد که دیگر کسی از فرستادن جوانش به ورزشگاه واهمه‌ای نداشته باشد.

نام علم وادب، برای اولین بار جالب و البته کمی عجیب به نظر می‌رسد چراکه نه نام شرکتی تولیدی است نه نام شخصیتی شهیر یا تاریخی و چیزی سوای آنچه در لیگ‌های سطح اول ورزش ایران دیده ‌شده، اما پرده ‌حدیثی از امیرالمومنین که زیر جایگاه تماشاگران نصب شده خود گویای علت انتخاب این نام پرمعنا برای تیم است. قال امیرالمومنین علی (ع): «لیس الجمال یا ثواب تزینها إن الجمال جمال العلم و الادب» ودر معنای آن هم نوشته شده: «زیبایی و جمال با پوشیدن لباس های زینتی حاصل نمی شود بلکه زیبایی و جمال به سبب علم و ادب حاصل می شود».

این باشگاه که به نمونه‌ای کامل در مبحث اخلاق تبدیل شده است با برخورداری از سبک و سیاقی خاص در ارائه آموزه‌های دینی و مذهبی در ورزش، همگان را به تحسین واداشته و فضایی کاملا سالم و معنوی را در میان تماشاگرانش بوجود آورده که از شعارها و واکنش‌های آنها مشهود است.

آنها با ذکر صلوات شروع مسابقه را رسمیت می‌بخشند و جالب اینکه در هنگام اعلام اسامی بازیکنان هم فقط بازیکنان خودی را مورد تشویق قرار نمی‌دهند. طبیعی است که از گلزنی تیمشان شاد می‌شوند اما وقتی تیم حریف هم گل می‌زند به تشویق آنها می‌پردازند. شعارهای پر محتوا توام با آموزه‌های دینی‌شان هم جالب است چراکه هر کدام معنا و مفهومی معنوی به دنبال دارد. شعرها و شعارها شورانگیز است و البته بسیاری از آنها هم وزن‌هایی آشنا دارند با ریتم‌های حماسی؛ «همه عالم بدونن علم و ادب تیم منه / تن دادن به باختنش مذهب و آیین منه». یا «صبر بچه‌ها رو عشقه / این همه صفا رو عشقه/چه نیاز یه به بردن / دفع عیب ما رو عشقه».

این رفتارهای کنترل شده این سئوال را در ذهن متبادر می‌سازند که آیا واقعا می‌شود طرفدار تیمی بود و در مقابل ناداوری، هواداران رقیب، بی‌حرمتی و حتی شکست تیم خودی واکنشی منفی نشان نداد و در عوض باز هم به تشویق تماشاگران و تیم حریف پرداخت؟!

در میان تماشاگران پرشور علم و ادب مرد میانسالی روی سکوهای سیمانی نشسته مانند همه هواداران و مورد احترام ویژه جمع حاضر. حاج صفت الله قاسمی رئیس باشگاه علم و ادب حضور در این مکان را بیشتر از جایگاه ویژه سالن می‌پسندد و شاید اولین درس تواضع را این‌گونه به هواداران آموخته است.

وی این گونه صحبت‌های خود را برای آشنایی با فلسفه علم و ادب آغاز می کند: «ما خواهان عمل به دستورات معصومین(ع) هستیم و استفاده از نعمت‌ها و تفریحات حلالی که ورزش هم از مصادیق آن است و ابزاری برای تمرین سلطه یافتن بر نفس و غلبه بر خشم».

قاسمی یکی از مهمترین مبانی تربیتی باشگاهش را که برگرفته از احادیث ائمه اطهار است چنین توصیف می‌کند: «مبداء و منشا تغییر حال (میل به محرمات، بی‌میلی به واجبات و پرخاش و غضب) عیوب ما است نه اقوال و افعال دیگران. حوادثی هم که به سبب این اقوال، افعال و همچنین سایر محرکات خارجی انجام می‌گیرد،ابزار اصلاح و تربیت است که باید از آن بهره برد».

وی که چندی قبل عنوان برترین مدیر اخلاق کشور را بدست آورده می افزاید: «با تفهیم این فرامین به تماشاگرانمان علت عصبانی شدن و پرخاشگری را آموخته‌ایم و مطابق با آن می‌بینید که آنها با شکست‌ها و دیگر مواردی که در ظاهر خوشایند به نظر نمی‌رسند چگونه برخورد کرده‌اند. ما سعی خود را برای به پیروز شدن می‌کنیم اما معتقدیم حفظ و ایجاد دلخواه اهم از برد تیم محبوب و یا کسب عنوان قهرمانی تابع مشیت خداوند است پس دلیلی برای ناراحتی وجود ندارد».

رئیس باشگاه علم و ادب به فرهنگ هواداران تیمش اشاره کرده و تاکید می کند: «اول هر بازی ابتدا تیم حریف را تشویق می‌کنیم پس از دریافت گل هم گلزن تیم حریف را تشویق می‌کنیم که به لطف ائمه اطهار در توسعه فرهنگ صحیح هواداری تا حدود زیادی موفق عمل کرده‌ایم به صورتی که تماشاگران تیم مقابل هم به وجد آمده‌اند و تاثیرات مثبتی هم ایجاد شده است. در این بین حمایت‌های مسئولان و چهره‌های نامدار که در حقیقت شیفته این فرهنگ شده‌اند کمک زیادی به پیشرفت در این زمینه کرده است».

حاج صفت الله قاسمی در خاتمه تاکید می‌کند: «به دنبال ایجاد امنیت در ورزشگاه‌ها هستیم و به امید روزی که دیگر شاهد حوادث تلخ و ناراحت کننده نباشیم که این مهم با استفاده از فرهنگ دینی کاملا دست یافتنی خواهد بود».

مسابقه علم و ادب در سالن شهید بهشتی مشهد تمام می‌شود و تماشاگرانی که می‌روند تا با آموخته‌هایی این چنینی نگاه دیگری به زندگی روزمره‌شان داشته باشند. پس از رفتنشان هم سکوها احتیاجی به نظافت ندارند چراکه کوچکترین زباله‌ای روی سکوهایی محل استقرار آنان دیده نمی‌شود...از حالا دوست دارم من هم یک علم و ادبی باشم».