حاج حسن ما، بزرگ و باشكوه بود

عبدالرضا سالمي نژاد

کد خبر: ۲۸۴۱۱۲

تاریخ: ۲۱ آبان ۱۳۹۱ - ۱۰:۴۸

آیا دیده‌اید وقتی نزدیک کوه‌ها می‌شوید چه عظمتی دارند؟ دامنه‌هایشان را نگاه کرده‌اید که چگونه هستی زمین را بغل کرده‌اند؟

وقتی نفس نفس از سینه‌هایشان بالا می‌کشید، تازه درمی‌یابید که چقدر شما در برابرشان کوچکید؟ هرچند آنها بزرگند و‌ گاه هولناک؛ هرگز از آن‌ها نمی‌ترسید، چرا که به تک تک سلول‌هایتان آرامش می‌دهند و وقار.
وقتی آدم‌ها قله‌هایشان را فتح می‌کنند، می‌خواهند بگویند که ما بزرگ‌تر از آنهاییم. از کوهنورد‌ها بپرسید!

اگر بگویم حاج حسن مثل کوه بود، به او جفا کرده‌ام، چرا که کوه‌ها هر روز و هر شب در تسخیر گام‌هایش بودند؛ فرقی نمی‌کرد علم کوه باشد یا دماوند، زاگرس باشد یا البرز، یا همین کلکچال خودمان.

هرچند او هر بار از کوهستان آرامش می‌گرفت و وقار، ولی هرگز شکوهش را مدیون او نبود.
بزرگی حاج حسن در این بود که مانند خاک بود، نه کوه. بهتر است بگویم کوهی خاکی. شاید هم بشود گفت، خاکی کوهی!

اما این عبارات ما را به جایی نمی‌رساند و تنها ما را گیج و منگ می‌کند. چرا مجبورم کوه را مثال بزنم؟ برای اینکه در آفرینش، تنها کوه‌ها بزرگند و با شکوه. باید در خلقت به دنبال شکوهی دیگر بود تا مثل حاج حسن باشد، وگرنه نمی‌توانم بگویم حاج حسن چگونه بود؟

مشکل من در نوشتن برای او هم در همین است. خانواده، دوستان و همکارانش می‌خواهند بگویند حاج حسن باشکوه بود، هست و خواهد ماند. حتی مرادش او را با بهترین نام‌ها خوانده است: مدیر طبیعی، پارسای بی‌ادعا، دانشمند برجسته، ولی خود عظمتی باشکوهتر از نام و شهرت برای خویش برگزیده و برای همین است که نامش را در هیبت آسمان مردی جستجو کرده است که در خفا و تاریکی هم بزرگ است؛ هرچند او مظلوم است و گمنام، ولی فرا‌تر از کوه و ارتفاع است و آن نام جاودان امام حسن مجتبی (ع) است.

باید هیبت سردار آتش و صنعت، حاج حسن تهرانی مقدم را در عظمت مقتدایش جستجو کرد؛ همین.

حاج حسن با همت متعالی و آرزوهای بلند پروازانه‌اش برای رساندن کشور به قله‌های پیشرفت و استقلال به رؤیاهایی جامه عمل پوشاند که دشمنان بیش از هر زمان با تنگ کردن حلقه تحریم و محاصره خود، سعی در خشکاندن ریشه خدامحوری و معنویت در این دیار را داشتند.

حسن با باز نمودن پنجره‌هایی رو به رؤیای تحقق جهان اسلام، محققین، مهندسین و مجموعه دانشمندان صنعت هوافضای ایران اسلامی را به این باور رساند که می‌شود با تکیه بر علم و صنعت بومی و با توکل بر قدرت لایزال الهی به رؤیاهای بلند پروازانه دست یافت.

اینک در سال تولید ملی، نه تنها موشک‌ها و راکت‌های ساخت کشور، هر کدام یادآور همت و تلاش تیم تحقیقاتی و فنی اوست، بلکه در آینده‌ای نه چندان دور، این رؤیا‌ها و آرزوهای بلندپروازانهٔ اوست که بر فراز کهکشان‌ها هر بار نام و یاد او را زنده خواهد کرد و لرزه بر اندام دشمن قسم خورده‌اش، اسرائیل غاصب خواهد انداخت.